Ανάρτηση πανό ενάντια στα εθνικιστικά συλλαλητήρια

Μια μέρα πριν το χουντομάζωμα του Συντάγματος βγήκαμε στην πόλη μας και αναρτήσαμε πανό ενάντια στο εθνεργετικό νοσηρό κλίμα που καλλιεργούνταν από τον πολεμοκάπηλο εσμό.

Ο εγχώριος μιλιταρισμός (μας) επιτίθεται

     Ο εγχώριος μιλιταρισμός βρίσκεται σε οργασμό επιθετικότητας. Ο από δεκαετίας βομβαρδισμός του ελληνικού κοινού με κούφιες ονειρώξεις περί ΑΟΖ και πετρελαίων, μεθοδεύεται από αυτόν για να εθιστεί το τελευταίο με την νέα εκδοχή μεγαλοιδεατισμού. Ήταν η πρώτη πράξη του δράματος που είναι εν εξελίξει, για να προλειανθούν ιδεολογικά οι επιδιώξεις των στρατοκρατόρων, που σήμερα εκφράζονται μέσω του άξονα Αθήνας-Καϊρου-Λευκωσίας, τις πρόδηλα αντιτουρκικές διεθνείς στρατιωτικές ασκήσεις τύπου «Άρτεμις» στη Σούδα και το μπάσιμο σε πολεμικές αγορές άκρως ευαίσθητες και ηθικά επιλήψιμες (βλ σαουδάραβες). Η τελευταία αυτή έκφραση, εκτός από ανήθικη, συνιστά και ντε φάκτο υποστήριξη σε μια τρέχουσα εμπόλεμη πλευρά, με τρόπο ουσιαστικό και πολύ χειροπιαστό, που στέλνει στις καλένδες την όποια -θεωρητικώς εννοείται- πολιτική ουδετερότητας που επικαλείτο το ελληνικό κράτος αναφορικά με ένα από τα πιο θερμά μέτωπα του πλανήτη, την Μέση Ανατολή. Ένα μέτωπο που -παρεμπιπτόντως- έχει παράξει και τη μεγαλύτερη προσφυγική τραγωδία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την οποία βεβαίως το ελληνικό κράτος διαχειρίζεται, αποκομίζοντας στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά οφέλη.

     Ο ελληνικός μιλιταρισμός κατά καιρούς τα κάνει αυτά, ακόμα κι αν καταλήγει σε βαριές ήττες (στην καλύτερη περίπτωση μονάχα για τον ίδιο – βλ. κρίση των Ιμίων), έως και ανείπωτες τραγωδίες (Μικρασιατική Καταστροφή, διχοτόμηση της Κύπρου). Το μεγάλο πρόβλημα με το στρατιωτικοδιπλωματικό σύμπλεγμα είναι ότι οι περιπέτειες στις οποίες μπλέκει την ελληνική κοινωνία, ακόμη κι όταν έχουν δυστυχή κατάληξη, συνιστούν το οξυγόνο του, το μέσο αναπαραγωγής του.

     Η αναπαραγωγή ενός τέτοιου πελώριου οικονομικού και εξουσιαστικού συμπλέγματος όπως είναι ο ελληνικός μιλιταρισμός, συνιστά ένα ανώτερο Συμφέρον, μια Υπόθεση που ενίοτε δεν βρίσκει καν απαραίτητη την σύμπνοιά της με τα τρέχοντα συμφέροντα της εγχώριας και υπερεθνικής αστικής τάξης – εξού και οι διαχρονικές ήττες του. Εν ολίγοις, οι ιθύνοντες του ελληνικού μιλιταρισμού μέσα στον Στρατό, το διπλωματικό σώμα και στα αντίστοιχα υπουργεία, έχουν τη δική τους ατζέντα, η οποία ήταν, είναι και θα είναι πάντα επιθετική – διότι μονάχα μέσω ενός αέναου κύκλου κρίσεων, προκλήσεων, εθνικών συμφορών και μεγαλοϊδεατισμών μπορούν να δικαιολογούν την παράλογη και παρασιτική ύπαρξη και «αναγκαιότητά» τους.

     Το θέμα όμως με το οποίο τελικά ο μιλιταρισμός παίζει τα ρέστα του, είναι το «μακεδονικό ζήτημα» – ένα ζήτημα εξ’ ολοκλήρου δικής του κατασκευής. Ίσως η απουσία του ζητήματος από την επικαιρότητα εδώ και κάποια χρόνια και η ξαφνική επάνοδος του, αφήνει την αίσθηση ότι πρόκειται για μια δευτερεύουσα περιπέτεια του ελληνικού εθνικισμού – αλλά μακάρι να ήταν έτσι. Τουναντίον, το Μακεδονικό αποτέλεσε – και δυστυχώς συνεχίζει και σήμερα να αποτελεί – την κατεξοχήν φάμπρικα κατασκευής πολιτικού προσωπικού ταγμένου στην υπόθεση της αναπαραγωγής του μιλιταρισμού και εδραίωσής του μέσα στο Κράτος. Στρατιές πολιτευτών, δημοσιογράφων, ρασοφόρων, πανεπιστημιακών, επιχειρηματιών και καλλιτεχνών, έφτιαξαν τις καριέρες τους μέσα από τη μακεδονομαχία του 1991-2. Στρατιές δηλ δημοσιολογούντων και κρατικών αξιωματούχων σε ρόλο μεγαφώνου της καραβανάδικης και εθνικιστικής ρητορείας, οι οποίοι έπιασαν στασίδι στη δημόσια διοίκηση, στα ΜΜΕ, στα καφενεία, στα θέατρα, στα μπουζούκια, που έγιναν βουλευτές, νομάρχες, δημαρχαίοι, υπουργοί και πρωθυπουργοί.

     Το διπλωματικό βατερλό του ελληνικού κράτους στο ζήτημα αυτό ήταν φυσικά άνευ σημασίας για τους καραβανάδες. Το ίδιο το όνομα – που είναι, λέει, η ψυχή τους – είναι απλά το κόλπο γκρόσο για να μπορεί λχ ένας χουντόψυχος και φασίστας όπως ο στρατηγός Φράγκος, να ηγηθεί ενός νέου κομματικού μηχανισμού. Είναι προφανές ότι για τον εγχώριο μιλιταρισμό η ΝΔ, η Χρυσή Αυγή, οι ΑΝΕΛ, οι κάθε λογής αριστεροπατριώτες, οι στρατιές δημοσιολογούντων από κάθε πιθανό και απίθανο πόστο, δεν αρκούν. Το ξαναζέσταμα του «μακεδονικού» δεν είναι τίποτε λιγότερο από την παράλληλη έφοδο του μιλιταρισμού στο εσωτερικό μέτωπο, το κοινωνικό πεδίο, αδρανοποιώντας το με όλο το οπλοστάσιο του κλασικού εκφασισμού.

     Επιστρέφοντας στην αρχή, οι ντόπιοι στρατοκράτες βρίσκονται σε οργασμό επιθετικότητας, της οποίας η κατάληξη δεν είναι ορατή ακόμα, αλλά το εύρος και η ένταση της επίθεσης είναι τέτοια που αναλογεί σε πολεμική εμπλοκή.

     Αν δεν θέλουμε να γίνουμε φρέσκο κρέας για κανόνια, οφείλουμε να σταθούμε απέναντι στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ μιλιταρισμό. Κυρίως όταν φορά ρούχα πολιτικά και ξερνάει πατριωτιλίκι, πρέπει να ξεμπροστιάζουμε την ιδιοτέλεια και τη λαμογιά του. Να αποδομήσουμε την κούφια προπαγάνδα του περί πετρελαϊκών κοιτασμάτων που υποτίθεται πως μας «ανήκουν» – και θα μας σώσουν σαν άλλος Σώρρας – κάπου εκεί στη νέα κόκκινη μηλιά. Εκεί δηλ που ο ίδιος αυθαίρετα χάραξε τα φανταστικά οικόπεδα που ονόμασε «ΑΟΖ», για να βρίσκει λόγους να τσαμπουκαλεύεται με τον «προαιώνιο εχθρό» και να συμμαχεί με αιματοβαμμένες χούντες.

     Σε τελική ανάλυση, πρέπει να μιλήσουμε και να δράσουμε ανοιχτά ενάντια στον Ελληνικό Στρατό, και όχι γενικά και αόριστα εναντίον των πολέμων ή του ιμπεριαλισμού, διότι το εγχώριο στρατιωτικό σύμπλεγμα είναι αυτό που μας πάει σε πόλεμο, και κανένας άλλος.

Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων!

 

Παρέμβαση στην εφορία Χανίων ενάντια στα πρόστιμα των 6000 ευρώ σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης

Tη Δευτέρα 20/11, δέκα σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποιήσαμε δύωρη παρέμβαση-μοίρασμα έξω από τη ΔΟΥ Χανίων ενάντια στα πρόστιμα των 6000 ευρώ σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης.

Ύστερα ανεβήκαμε στα διοικητικά δικαστήρια της εφορίας, αλλά και στο γραφείο της διευθύντριας της εφορίας, προκαλώντας μια μικρή «αναμπουμπούλα» σε αυτούς που συνεργάζονται με τη στρατιωτική μαφία, οξύνοντας την καταστολή σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης.

το κείμενο:

Το Α.Φ.Μ κι οι χακί εκβιασμοί

      Επειδή καταστολή δεν είναι μονάχα ο μπάτσος με το γκλοπ, μια φυλακή, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά όλες εκείνες οι συνθήκες και οι μηχανισμοί που σε δυσκολεύουν να κινηθείς, να επιλέξεις, να ζήσεις. Όταν η σωτηρία της εθνικής οικονομίας αφορά την προτεραιότητα της ντόπιας εξουσίας, η οικονομία των «από κάτω» βρίσκεται στο στόχαστρο. Μια κλοπή που παίρνει σάρκα και οστά με την έμμεση και την άμεση φορολογία. Και μιας και τα πάντα κοστολογούνται, κάθε παράβαση αποτυπώνεται χρηματικά στον προσωπικό αριθμό του καθενός. Το Α.Φ.Μ.

      Η χρησιμότητα αυτού του αριθμού είναι κάτι παραπάνω από καταγραφή των οφειλών προς το ελληνικό κράτος. Αφορά το πεδίο εκείνο όπου το τι θα σου επιτρέπεται και τι όχι ορίζεται από το πορτοφόλι σου. Κι αν μας είναι λίγο ως πολύ γνωστό αλλά συνάμα και τόσο ακατανόητο, την καπιταλιστική κρίση του ελληνικού κράτους την πληρώνουν όσοι μετά βίας μπορούν να πληρώσουν τις βασικές τους ανάγκες.

      Αυτή την πολιτική και κοινωνική κατάσταση εκμεταλλεύονται κι οι ντόπιοι στρατοκράτες. Δια στόματος Βενιζέλου και Παπαντωνίου το 2011 μέσα στα υπόλοιπα γνωστά χαράτσια, έριξαν κι ακόμα ένα λιγότερο γνωστό. Σε κάθε ανυπότακτο 6000 ευρώ στο A.Φ.Μ του, ποσό το οποίο προσαυξάνεται 1% κάθε μήνα. Δηλαδή όποιος αρνείται να σκοτώσει και να σκοτωθεί υπό τη σημαία του ελληνικού στρατού, χρωστάει. Και χρωστάει πολλά.

      Οι αποδέκτες; Περίπου 30.000 ανυπότακτοι ανά τη χώρα που ήταν οι επίσημα καταγεγραμμένοι εκείνη την περίοδο. Κι αν με τις συντηρητικές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ η στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας γινόταν αντιληπτή, με τον ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» τα πράγματα είναι περισσότερο θολά.

      Το καθεστώς ομηρίας που βρίσκεται ο κάθε ανυπότακτος, ο οποίος επιλέγει να μην υπηρετήσει στον πιο ωμά καταπιεστικό δολοφονικό θεσμό, αφορά στη μη έκδοση φορολογικής ενημερότητας αλλά και  διαβατηρίου. Επίσης, το δυσβάσταχτο πρόστιμο των 6000 ευρώ είναι ένα συνεχές πρόστιμο, καθώς κάθε φορά που ο ανυπότακτος καλείται να καταταγεί και δεν παρουσιάζεται «τρώει» κι άλλο εξαχίλιαρο και ξανά και ξανά, μέχρι να γίνει 45 χρονών, άρα και μη στρατεύσιμος. Φυσικά, όλα τα παραπάνω συνοδεύονται και με συνεχή στρατοδικεία-παρωδίες που επιφέρουν ποινές φυλάκισης. 

      Στεκόμαστε πλάι στους ανυπότακτους/ολικούς αρνητές στράτευσης καθώς η θέα των στρατοπέδων μας είναι εξίσου αποκρουστική όσο και σ ’αυτούς. Η ιεραρχία, ο σεξισμός και η μιλιταριστική βία που παράγεται και αναπαράγεται στις ένοπλες δυνάμεις είναι η εξουσία που συντηρεί τις κοινωνικές ανισότητες και μας εμπλέκει σε θανατηφόρα πολεμικά παιχνίδια. Θα παραμείνουμε έξω από τα στρατόπεδα οργανώνοντας τις αντιστάσεις μας απέναντι στις πολεμικές ορέξεις των αφεντικών μας και των συμμάχων τους.

Κι επειδή ούτε χρόνο για χάσιμο έχουμε, πόσο μάλλον φράγκα…

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ, ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΣΤΑ ΤΑΜΕΙΑ ΤΟΥΣ

-Αλληλεγγύη σε όποιον δεν κατατάσσεται!

-Αλληλεγγύη στον Μ.Β που εκδικάζεται η προσφυγή του στην εφορία για το 6000αρο που του έχει επιβληθεί από τη χακί μαφία

Κανάιμα – πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό                                        kanaima.squat.gr

Απ’την τουριστική βιομηχανία στον πόλεμο και πάλι πίσω …μια συμβολή του Πολυτεχνείου Κρήτης Α.Ε στον «εξευγενισμό» της πόλης των Χανίων και στο παγκόσμιο μακελειό.

Η αντίληψη πως τα πανεπιστήμια και τα πολυτεχνεία της χώρας επιτελούν έργο a priori κοινωνικά χρήσιμο είναι αρκετά διαδεδομένη. Περισσότερο διαδομένη είναι όμως η απουσία κριτικής για το τι είναι κοινωνικά χρήσιμο τελικά. Η ευθύνη για το έργο που παράγουν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν βαραίνει μονάχα τους πρυτάνεις και τους manager, αλλά και τη φοιτητική κοινότητα στο σύνολό της. Το πολυτεχνείο Κρήτης όχι μόνο δεν ξεφεύγει από τη συνολικότερη κατεύθυνση εμπορευματοποίησης της γνώσης, αλλά αποτελεί και μπροστάρη όσον αφορά την εκποίηση δημόσιων κτιρίων και την πολεμική έρευνα.

Ζούμε σε μια περιοχή που πλασάρεται ως κορυφαίος τουριστικός προορισμός. Αυτό σίγουρα ακούγεται καλό στα αυτιά των ντόπιων αφεντικών. Αλλά τι σημαίνει ακριβώς για τους εργάτες και τις εργάτριες ο τουρισμός; Μήπως περισσότερα λεφτά; Δουλειά σε συνδυασμό με βουτιές; Η πραγματικότητα όσων έχουν δουλέψει έστω και μια εβδομάδα στην ευρύτερη τουριστική βιομηχανία χαρακτηρίζεται από τις έννοιες βαριά εκμετάλλευση και της εντατικοποίηση: Χαμηλά μεροκάματα, απλήρωτες υπερωρίες, λειψά ή και καθόλου ένσημα, απλήρωτα επιδόματα, μηδενικά ρεπό.

Για το δημόσιο χώρο, ο οποίος συρρικνώνεται, η τουριστική ανάπτυξη συνεπάγεται παραλίες που μοιάζουν με απέραντο ομπρελοκάθισμα,  πλατείες με μορφή snack- bar και γραφικά σοκάκια- εμποροπανήγυρη τη μέρα και σοκάκια-μπαράκι τη νύχτα.

Πολλά σπίτια που ενοικιάζονταν από ντόπιους ή μετανάστες εργάτες αποτελούν επίσης πεδίο κερδοφορίας για μικρούς ιδιοκτήτες αλλά και εταιρίες airbnb. Οι ένοικοι διώχνονται με την πρόφαση της ιδιοκατοίκησης και τα ακίνητά τους νοικιάζονται ακριβά και με τη μέρα σε τουρίστες. Το αποτέλεσμα είναι να εκτοπίζεται βίαια ένα κομμάτι του πληθυσμού, αλλάζοντας ουσιαστικά την ίδια τη βιογεωγραφία της πόλης προς όφελος μονάχα όσων πουλούν και καταναλώνουν… τουρισμό.

Πρόσφατα το Πολυτεχνείο Κρήτης έχει ξεκινήσει διαδικασίες εκποίησης ακινήτων, τα οποία έχει εγκαταλείψει χρόνια. Με πρόφαση την περιορισμένη χρηματοδότηση, παραχωρεί σε ξενοδόχο το κτήριο που στεγάζεται η κατάληψη Rosa Nera εδώ και δεκατρία χρόνια. Με λίγα λόγια, προσπαθεί να μετατρέψει έναν κοινωνικό χώρο , ο οποίος ήδη καλύπτει ανάγκες των «από κάτω», σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο το οποίο θα εξυπηρετήσει την κερδοφορία επιχειρηματιών που απευθύνονται στην ελίτ. Η  κατάληψη Rosa Nera ήταν και είναι πόλος κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης στο πλευρό του κόσμου της εργασίας, των μεταναστών/τριών, των διαφορετικών. Όλα αυτά ενοχλούν τη ντόπια εξουσία στο σύνολό της, αλλά και τον τεχνοκράτη-καριερίστα Β. Διγαλάκη ειδικότερα, ο οποίος με ύφος χιλίων καρδιναλίων προχωρά σε ανοιχτή ρήξη με το ντόπιο κοινωνικό-εργατικό κίνημα.

Για την ηγεσία του Πολυτεχνείου, οι κοινωνικές ανάγκες αφορούν το «επιχειρείν» και όχι τη ζωή. Όλα είναι business. Για αυτό κι άλλωστε δεν μοιάζουν αλλόκοτες οι όλο και στενότερες σχέσεις (τα μνημόνια συνεργασίας όπως αρέσκονται να λένε) με τη σχολή Ευελπίδων και το πολεμικό ναυτικό. Η συνεργασία με τους ντόπιους μιλιταριστές αποτελεί μια ευκαιρία για στους επιστήμονες με τα «βαριά πτυχία» για συμμετοχή σε αυτή την ευγενή δραστηριότητα που λέγεται Πόλεμος και ένα (ποιος ξέρει…) λαμπρό μέλλον στην ντόπια πολεμική βιομηχανία¹ η οποία γνωρίζει ραγδαία ανάπτυξη με την όξυνση του παγκόσμιου μακελειού. Ορισμένοι τίτλοι μαθημάτων στα μεταπτυχιακά αυτά είναι χαρακτηριστικοί: Σχεδίαση–επεξεργασία-ολοκλήρωση συστημάτων μάχης, μη επανδρωμένα ρομποτικά συστήματα, αξιοπιστία-αποτίμηση επίδοσης-χαοτική δυναμική οπλικών συστημάτων και επιχειρήσεων, βασικές αρχές δικτυοκεντρικού πολέμου κ.α.²

Η έρευνα του Πολυτεχνείου Κρήτης για χάρη της πολεμικής βιομηχανίας και των διεθνών στρατιωτικών συνασπισμών όπως το ΝΑΤΟ, συμβαίνει χρόνια³. Αυτό που αλλάζει πλέον είναι η κανονικοποίηση του πολέμου στις συνειδήσεις. Σαν να μην συμβαίνει και κάτι τόσο άσχημο, τόσο δόλιο, τόσο απεχθές. Ο χώρος για κριτική περιορίζεται μπρος στη ρουτίνα ενός ιδρύματος που συντονίζεται με τις μιλιταριστικές επιδιώξεις.

Τέλος, ζούμε σε μια περιοχή όπου εδράζεται η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της ανατολικής Μεσογείου. Εκτός των χιλιάδων ντόπιων και διεθνών καραβανάδων που μένουν μόνιμα κυρίως στην στο Ακρωτήρι, έχοντας μετατρέψει μια τεράστια περιοχή σε στρατώνα, πλέον όλο και συχνότερα τα Χανιά προσελκύουν και τις εκδρομές χαλάρωσης των διεθνών στρατών (Αμερικανοί, Ινδοί στρατιώτες κτλ) με τα ανάλογα χρηματικά οφέλη φυσικά για τη ντόπια αγορά. Κι αυτό μετράει στο τέλος της ημέρας. Εδώ είναι ο τόπος, όπου μιλιταρισμός και τουρισμός συνθέτουν τους δυο από τους τρεις πυλώνες της τοπικής ανάπτυξης ,εν αναμονή της δυναμικής επέλασης του ενεργειακού κεφαλαίου.

¹Από τα νομίσματα στις σφαίρες

² Φ.Ε.Κ. Αρ.163Α/20-08-2014          (για αναζήτηση Φ.Ε.Κ.: http://www.et.gr/index.php/2013-01-28-14-06-23/2013-01-29-08-13-13)

³ Παραγωγή οπλικών συστημάτων σε στενή συνεργασία με πανεπιστημιακούς. Επιστημολογικά, δεοντολογικά και θεσμικά ζητήματα (του Δ. Πατέλη).                                     http://www.ilhs.tuc.gr/gr/paragogi_oplikon_systimaton.htm

css.php