Δήλωση Ολικής Άρνησης Στράτευσης / Α. Λάλος, Β. Μηλογιαννάκης, Γ. Τσίτσιας-Γεωργαντάς

 ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ (ΧΑΝΙΑ) 17-11-2015

Εγώ λατρεύω την ειρήνη τον πόλεμο δεν τον μπορώ θα βάλω σπίτι μου ένα κράνος να κάνει τσίσα το μωρό Θα ζωγραφίσω κι ένα δράκο με φισικλέτια και σπαθιά και θα τον βάλω στο σαλόνι για να τρομάζουν τα παιδιά Εγώ θα μάθω τα παιδιά μου μονάχος μου σκοποβολή θα βάλω στόχο την καρδιά μου που αυτή τ’ αγάπησε πολύ Και θα τους πω αν άνδρες είστε κι αφού στον πόλεμο θα πάτε εμένανε πυροβολήστε τι με κοιτάτε, τι με κοιτάτε Δεν έχω σπίτι μου μαχαίρι και ούτε πρόκειται να μπει κόβουμε πάντα με το χέρι και με τα δόντια το ψωμί Και αγοράζουμε τουφέκια και παλιομάχαιρα που λες να τα φυτεύουμε στον κήπο στήριγμα στις τριανταφυλλιές
Σ. Τσώτου

Α: Σκέφτηκα για τίτλο της δήλωσής μας ότι αρνούμαστε να καταταγούμε, να βάζαμε κάτι σαν…
«Αγαπάμε τη ζωή κι όχι το θάνατο»
Β: Καλό! Αλλά να σου πω… Εγώ θα το ’λεγα κάπως έτσι…
«Δημόσια δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης ή ανοιχτό γράμμα στη στρατολογία και το υπουργείο πολέμου»
Γ: Χμ… πιο σαφές για το τι πάμε να κάνουμε.
Α: Πάμε λοιπόν… O ελληνικός στρατός βρίσκεται – αυτό που λες – υπό τις διαταγές ενός υπουργείου πολέμου, αλλά και της ηγεσίας του στρατού φυσικά. Δεν ασχολείται διόλου με το να εξασφαλίζει την «ειρήνη», ούτε βέβαια πρόκειται για έναν αμυντικό στρατό όπως θα ήθελαν να πιστεύουμε. Και πως θα μπορούσε διαφορετικά; Αρκεί κανείς να κοιτάξει που βρίσκονταν τα σύνορά του ελληνικού κράτους όταν ιδρύεται το 1830 και που το 1947 με τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, για να αντιληφθεί πως η Ελλάδα είναι από τα πλέον επεκτατικά σύγχρονα κράτη.
Δες πως η επανάσταση του 1821, η οποία ξεκίνησε εκτός των άλλων με αγροτικές εξεγέρσεις ενάντια στη δυσβάσταχτη φορολογία των κοτζαμπάσηδων και άλλα κοινωνικά αιτήματα των καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων, απέκτησε μια αφήγηση εθνική που λειτουργεί ως μανδύας των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης και του κράτους της. Τα όνειρα των αστών για επέκταση της επικράτειάς τους, οδήγησαν στα γνωστά πεδία των σφαγών, με χιλιάδες νεκρούς και πρόσφυγες (Βαλκανικοί πόλεμοι, Ά παγκόσμιος πόλεμος, Μικρασιατική εκστρατεία).
Γ: Μην πας τόσο πίσω. Οι μνήμες από τα γεγονότα της Κύπρου το ’74 είναι νωπές. Ο ελληνικός στρατός, υπό την καθοδήγηση του χουντικού Ιωαννίδη, εισέβαλε στο νησί και ανέτρεψε πραξικοπηματικά την κυβέρνηση Μακάριου, στην προσπάθειά του να προσαρτήσει και την Κύπρο στο ελληνικό κράτος. Η πολεμική σύρραξη που ακολούθησε με την απάντηση του τουρκικού στρατού, είχε σαν αποτέλεσμα 4000 περίπου νεκρούς και 200.000 πρόσφυγες.
Β: Τι παραλογισμός ε! Δυο χώρες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ να αλληλοσφάζονται.
Α: Σιγά! Στήνουν πρόσκαιρες συμμαχίες ενάντια σε κοινούς εχθρούς, χωρίς να σημαίνει πως έγιναν και «φιλαράκια». Αλλά μιας και αναφέρθηκες στο ΝΑΤΟ, αξίζει να σημειώσουμε πως η αφεντιά «του αμυντικού ελληνικού στρατού» έφτασε να πολεμάει μέχρι την Κορέα το 1950! Έχει συμμετάσχει επίσης με έμψυχο δυναμικό και παραχωρώντας στρατιωτικές βάσεις στους νατοϊκούς του συμμάχους, σε όλους τους σύγχρονους πολέμους για την επέκταση της «δημοκρατίας» και την πάταξη της «τρομοκρατίας» (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη). Η αναβάθμιση δε της στρατιωτικής συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ και η υπό διαπραγμάτευση συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου, είναι ενδεικτικά των διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στην Ανατολική Μεσόγειο, προοιωνίζοντας τους πολέμους που έπονται.
Β: Το ερώτημα πάντως παραμένει ένα. Ποιοι σφαγιάζονται τελικά σε όλους αυτούς τους πολέμους και ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται; Σκοτώνονται οι πολιτικές μαριονέτες ή μήπως οι στρατοκράτες που ψάχνουν μανιωδώς το επόμενο casus belli; Οι επιχειρηματίες που επενδύουν στην καταστροφή και την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων περιοχών ή οι οπλοβιομήχανοι;
Γ : Για τους τελευταίους δε, αξίζει ιδιαίτερη μνεία, καθώς η βιομηχανία τους ανθεί όταν διεξάγεται ένας πόλεμος ή υπάρχει απειλή πολέμου (δηλαδή συνεχώς). Ανεξάρτητα από την έκβαση των μαχών, πάντα κερδίζουν. Οι καλύτεροι πελάτες αυτής της βιομηχανίας είναι οι στρατοί, που αγοράζουν είτε stock εμπόρευμα (βλέπε κάτι υποβρύχια που γέρνουν), είτε νέες υπερσύγχρονες τεχνολογίες. Οι μίζες των εξοπλισμών της πολεμικής μηχανής, αποτελούν επίσης ένα διόλου ευκαταφρόνητο εισοδηματάκι για την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.
Α: H αλήθεια είναι μία… Αυτοί που καλούνται να γίνουν «κιμάς» για την πατρίδα αντιμετωπίζοντας τον εξωτερικό εχθρό, είναι οι ίδιοι που εξολοθρεύονται ως εσωτερικός εχθρός όταν σηκώνουν κεφάλι για καλύτερες συνθήκες ζωής. Είναι τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, οι προλετάριοι ή όπως θες πες τους.
Γ: Τα παραδείγματα κι εδώ είναι πολλά. Η κατάπνιξη της απεργίας των μεταλλεργατών του Λαυρίου το 1896 από τον ελληνικό στρατό με τη συμβολή του γαλλικού ναυτικού. Επίσης, η εξέγερση των αγροτών κολίγων για την αναδιανομή της γης στο Κιλελέρ της Λάρισας το 1910, οι απεργιακοί αγώνες των μεταλλεργατών της Σερίφου το 1916, των λιμενεργατών και μυλεργατών στην Καλαμάτα το 1934 και των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη το 1936, αντιμετωπίστηκαν από τη χωροφυλακή και τον ελληνικό στρατό, με δολοφονίες, συλλήψεις, βασανισμούς.
Β: Και βέβαια «η κορυφαία στιγμή της νεότερης ιστορίας μας». Η χούντα των ακατονόμαστων συνταγματαρχών 1967-1974. Ένα θρίλερ με κωμικούς πρωταγωνιστές και τραγικό φινάλε. Μια γεύση για το τι συμβαίνει όταν ο στρατός αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Ο μιλιταρισμός σε όλο του το μεγαλείο, μια ολόκληρη κοινωνία-στρατόπεδο. Καταπίεση, πειθαρχία και ρουφιανιά. Κι όταν βέβαια η μεγαλειώδης εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 στην Αθήνα τάραξε τα νερά, ο στρατός και η χωροφυλακή την κατέπνιξε στο αίμα με δεκάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες.
Γ: Μάλιστα…Εν τέλει όποια μορφή κι αν παίρνει το πολίτευμα, (κοινοβουλευτισμός, δικτατορία κλπ.), ο στρατός αποτελεί πάντα την ύστατη εγγύηση του κράτους.
Α: Πέρα από τα παραπάνω. Πως θα μπορούσαμε άραγε να υπάρξουμε εντός κάποιου στρατοπέδου, όπου η διαδικασία της κριτικής και της σκέψης πάει διακοπές; Όπου η τυφλή υπακοή θεωρείται αρετή, η διαφορετικότητα είναι είδος προς εξαφάνιση και το αντριλίκι εκφράζεται με καψώνια προς τους πιο αδύναμους;
Β: Ας πούμε πως πηγαίναμε (ω μη γένοιτο). Θα τη βγάζαμε στην αναφορά κάθε πρωί αρνούμενοι να υπακούσουμε την τάδε ή τη δείνα εντολή και στο τέλος τέλος θα μαζεύαμε τόσες φυλακές, που για να τις εξαργυρώσουμε θα έπρεπε να θητεύσουν για μας και τα εγγόνια μας. Και η απορία μου είναι η εξής. Αφού είμαστε σαφέστατα ενάντια στο στρατό και δεν θέλουμε να καταταγούμε, τι ακριβώς μας θέλουν εκεί μέσα; Μας εκβιάζουν με στρατοδικεία και επαναλαμβανόμενα χρηματικά πρόστιμα των 6.000 ευρώ, με απώτερο στόχο, τι;
Γ: Έχουν τους λόγους τους. Αφ’ ενός γιατί πάγιος ρόλος του μηχανισμού του στρατού, είναι η ψυχοσυναισθηματική ισοπέδωση του ανθρώπινου, δηλαδή η υποταγή στην ιεραρχία και η κατασκευή του προτύπου ενός δυναμικού άντρα-πολεμιστή χωρίς ευαισθησίες, που οφείλει να θυσιαστεί όποτε του ζητηθεί από την πατρίδα. Αφ’ ετέρου, αν η θητεία δεν ήταν υποχρεωτική, δεν θα πήγαινε κανείς (πέρα από κάτι πυροβολημένους φασίστες).
Α: Επίσης «σημαντικό» έργο που επιτελεί ο στρατός είναι η ενίσχυση της εθνικής συνείδησης. Μιας οργανωμένης απάτης των «εχόντων και κατεχόντων», να ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με τις ανάγκες μας. Λένε για παράδειγμα πως τα πετρέλαια που βρίσκονται στο Αιγαίο είναι εθνικό μας συμφέρον να τα πάρει η Ελλάδα. Και γιατί θα έπρεπε να μας κόφτει αν τα πάρει η Ελλάδα, η Τουρκία ή ο Καναδάς; Λες και το χρήμα θα μπει στην τσέπη μας. Πόσο μάλλον να πολεμήσουμε γι’ αυτά. Βλέπουμε και στην Αραβία που έχει πολλά πετρέλαια, πόσοι τα χαίρονται και πόσοι πεθαίνουν της πείνας.
Γ: Βέβαια! εθνικό συμφέρον και εθνική ενότητα. Όπου τ’ ακούς, μακριά… Μας πήξανε στη μπαρούφα… «Εμείς οι Έλληνες είμαστε και ήμασταν οι πιο άξιοι και έχουμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας. Υπήρξαμε το λίκνο του πολιτισμού και γι’ αυτό ανέκαθεν μας ζήλευαν οι εχθροί, αλλά και οι φίλοι… Όταν νικάμε είμαστε ήρωες, όταν χάνουμε έχουν συνωμοτήσει εναντίον μας όλες οι μεγάλες δυνάμεις κι ο διάολος μαζί».
Β: Ηρέμησε! Θα σου ανέβει η πίεση… Ας το μαζεύουμε σιγά σιγά. Πρώτα όμως, μιας κι έχουμε και την τιμή να αρνούμαστε τη στρατιωτική μας θητεία εν μέσω διακυβέρνησης της πρώτης φοράς «αριστερά», οφείλουμε να πούμε πως ο ρόλος του στρατού, όχι μόνο δεν αλλάζει, αντιθέτως αναβαθμίζεται.
Α: Η δαπάνη των 500 εκ. δολαρίων για στρατιωτικούς εξοπλισμούς τους πρώτους μήνες της εκλογής της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ, αποδεικνύει πως η εθνική άμυνα δεν επιδέχεται περικοπές, σε αντίθεση με τα νοσοκομεία ή τους μισθούς των μικρομεσαίων στρωμάτων. Οι παρελάσεις, ένας θεσμός που προάγει την ομοιομορφία και την υποταγή, όχι μονάχα δεν καταργείται, όπως υποστήριζε η ροζ γραμμή ως αντιπολίτευση, αλλά αναβαθμίζεται σε λαϊκό γλέντι συνοδεία από νταούλια. Ο ακροδεξιός υπουργός πολέμου θεσπίζει την εθελοντική θητεία των γυναικών (για λόγους ισότητας πιθανότατα!) και προτείνει σε γιατρούς και δασκάλους φαντάρους
να κάνουν τη θητεία τους σε κάποιο σχολείο ή νοσοκομείο δουλεύοντας τζάμπα και χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα.
Γ: Ο Αλ. Τσίπρι παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Σαμαρά συνεχίζει τις συναντήσεις με τον δικτάτορα της Αιγύπτου Al Sisi για την πολυπόθητη στρατιωτική συμμαχία στην ανατολική Μεσόγειο. Κομμάτια να γίνουν κι οι ιδεολογικές διαφωνίες του σφαγέα της Αιγύπτου με τον «πολύ αριστερό» έλληνα πρωθυπουργό.
Α: Θα ήταν αδύνατο για οποιαδήποτε κυβέρνηση αναλάμβανε το τιμόνι του κράτους σε αυτή την ιστορική συγκυρία, να πράξει διαφορετικά σε αυτό που ονομάζεται «πάγια εθνικά ζητήματα». Ο αριστερός φερετζές διαχείρισης της κρίσης, σπρώχτηκε και από τους στρατοκράτες εφόσον έλαβαν τις εγγυήσεις τους. Η συνάντηση επικύρωσης έγινε στο πεντάγωνο τρεις μήνες πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015 με τον μελλοντικό τότε (όπως όλα έδειχναν) πρωθυπουργό της χώρας, τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ Κωσταράκο και τον επίτιμο αρχηγό του ΓΕΣ Φραγκούλη. Στο πέρας αυτής της συνάντησης, ο Τσίπρας είπε το περίφημο «Το κράτος έχει συνέχεια». Δηλαδή… τα βρήκανε τα παιδιά.
Γ: Αλίμονο! Όχι μονάχα το κράτος, αλλά και οι εθνικισμοί, οι θρησκευτικοί φανατισμοί και ο πόλεμος που τους συνοδεύει έχουν συνέχεια, όσο αδρανούμε. Οι δυτικές εξουσίες χτίζουν από καιρό ένα προφίλ ισλαμιστών τρομοκρατών για να δικαιολογήσουν την στρατιωτική διαχείριση προσφύγων – μεταναστών και παράλληλα τον «αναγκαίο» πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.
Β: Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά ακόμα… Για τον χαμένο χρόνο της θητείας, την αυτοδιάθεση του σώματός μας, τις αυτοκτονίες μέσα στο στρατό ή για το πως η ίδια η κοινωνία στρατικοποιείται και αυτοκτονεί. Και άλλα που δεν χωρούν σε μια κόλα χαρτί…
Α-Β-Γ: Εν κατακλείδι…
Αγαπητοί μας εχθροί,
Επειδή δεν χωράει ο νους μας:
Να παραστεκουλίζουμε με τα όπλα στραμμένα σε πρόσφυγες και μετανάστες που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα κατατρεγμένοι από τη φτώχεια και τους πολέμους.
Να κάνουμε τα χατίρια κάθε καραβανά ακούγοντας τις αγριοφωνάρες του.
Να θέσουμε σε εφεδρεία τις ζωές μας, όποτε ανοίγουν οι αιμοβόρες ορέξεις των εξουσιαστών.
Θα απέχουμε συνειδητά από το στρατόπεδο της εθνικοφροσύνης, του θανάτου και των διαχωρισμών,
Θα παραμείνουμε δίπλα σε όσους κι όσες αγαπάμε. Δίπλα στους ανθρώπους που μοιράζονται τον αγώνα για μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, στις γειτονιές, στους δρόμους, στη δουλειά, στις παρέες, στην οικογένεια,
Θα παραμείνουμε ακούραστοι, μέχρι να θάψουμε «το τσεκούρι του πολέμου» που ξεθάβει η εξουσία για τα συμφέροντά της,
Και δεν θα βάλουμε «κώλο κάτω» μέχρι…
…να γκρεμίσουμε και το τελευταίο μαντρί, που εσείς ονομάζετε σύνορα…
…τα στρατόπεδα να γίνουν πάρκα αναψυχής και τα εργοστάσια της οπλοβιομηχανίας εσωτερικές πίστες αναρρίχησης…
…να ξυπνήσουμε ένα πρωινό και οι ένοπλες δυνάμεις να αποτελούν αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας…
…οι τωρινές μας κοινότητες αμφισβήτησης του κόσμου της ατομικής ιδιοκτησίας, των κρατών και των συνόρων, γίνουν οι μήτρες που θα γεννήσουν τον αυριανό κόσμο της ισότητας, της αλληλοβοήθειας, του σεβασμού και της ελευθερίας.
Κι αυτό είναι υπόσχεση και ανακούφιση…
Μην μας υπολογίζετε για οπλίτες…
Θα παραμείνουμε πολίτες

Συμμετείχαν με αλφαβητική σειρά οι:
ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΛΑΛΟΣ
ΒΙΚΕΝΤΙΟΣ ΜΗΛΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΤΣΙΑΣ-ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣ
 Pdf

Δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης / Φώτης Ιωακειμίδης

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΟΛΙΚΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2015

Στις 30 Σεπτέμβρη του 2015 έλαβα από τη στρατολογική υπηρεσία πειραιά (σ.υ.π) κοινοποίηση απόφασης επιβολής προστίμου 6.000 ευρώ για ανυποταξία. Την απόφαση υπογράφει ο διευθυντής σ/χης Χαράλαμπος Τσιριπίδης και ο τμηματάρχης  λ/γός Απόστολος Ηλιάκης ενώ την κοινοποίηση ο εισηγητής «χειριστής θέματος» ανθ/γος Νικόλαος Αλυφαντής και ο υποδιευθυντής τ/χης Ανδρέας Φιλιππόπουλος.  Στο χαρτί αυτό ενημερώθηκα πως έχω κηρυχτεί ανυπότακτος από το Μάρτιο του 2015 αφού δεν παρουσιάστηκα να υπηρετήσω στις τάξεις του ε.σ., κατά πως αξιώνει το ελλ.κράτος.

Σημειώνω πως η επιβολή του προστίμου είναι η πρώτη άμεση επικοινωνία που έκανε η σ.υ.π. μαζί μου, καθότι αγνόησα συνειδητά τις έγγραφες «προσκλήσεις» (3 στον αριθμό), τις τηλεφωνικές κλήσεις στην κατοικία μου και τις επισκέψεις  που έλαβα από το τοπικό Α.Τ. προκειμένου να ενημερωθώ (σε κλίμα πάντοτε φιλικό και καθησυχαστικό) για κάποιο στρατολογικό θέμα μου με τη σ.υ.π. Ο λόγος είναι ότι δεν επιθυμώ κανενός είδους επικοινωνία και δεν προσβλέπω σε καμία συνεργασία με τις δυνάμεις καταστολής, είτε αυτές είναι χακί και οπλισμένες μέχρι τα δόντια για να εξασφαλίζουν την κρατική κυριαρχία είτε είναι τα καμουφλαρισμένα ξαδερφάκια τους που έχουν ντυθεί την μεταμφίεση του «προστάτη» του πολίτη. Η ίδια η κλήση για να υπηρετήσω το στρατοκρατικό μηχανισμό ή να παράσχω οποιαδήποτε υπηρεσία ως απόρροια κάποιας υποχρέωσης που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι προκειμένου να καταστήσουν τους εκμεταλλευόμενους συνένοχους στα αντικοινωνικά και ανελεύθερα σχέδιά τους, μου προκαλεί αηδία.

Ως εργάτης, βγάζοντας το ψωμί μου πουλώντας την εργασία μου, έχω πάρει θέση ενάντια στα αφεντικά αυτού του κόσμου, ενάντια στους προστάτες τους, τους συνεργάτες τους και τους μπροστάρηδές τους, όπως είναι το κράτος και ο στρατός του. Ως αναρχικός έχω διαλέξει πλευρά στον μοναδικό πόλεμο που αφορά την κοινότητα στην οποία αναγνωρίζω τον εαυτό μου, μαίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο και θα μαίνεται για όσο υπάρχει εξουσία, εκμετάλλευση και καταπίεση. Η πλευρά που διάλεξα είναι εκείνη των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεζόμενων, των εξουσιαζόμενων και συνάμα εκείνων που δεν έχουν καμία διάθεση να κάνουν τα στραβά μάτια, να κοιτάζουν αδιάφορα και να μην παίρνουν θέση μπροστά στην αδικία της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και της πολιτικής ανισότητας. Έχω πάρει θέση ενάντια σε κράτος, καπιταλισμό και σε όλες τις αξίες που εκπροσωπούν και στους θεσμούς στους οποίους στηρίζονται. Η κοινότητα που αναγνωρίζω είναι εκείνη που ορίζεται από την πολιτικο/ταξική μου τοποθέτηση και αυτή δεν έχει σχέση με τις φαντασιακές εθνικές κοινότητες που έχουν δημιουργήσει τα κράτη προκειμένου να αποκρύψουν τις σχέσεις ανισότητας, εξουσίας και επιβολής στο εσωτερικό τους. Δε θα υπηρετούσα λοιπόν ποτέ ένα μηχανισμό που στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα των από τα κάτω αυτού του κόσμου. Αντιθέτως πιστεύω πως ο στρατός πρέπει όχι μόνο να μην υπηρετείται, ούτε απλώς να αποφεύγεται μέσω κάποιας διαδικασίας συνδιαλλαγής μαζί του αλλά αντίθετα πρέπει να γίνεται αντικείμενο ενεργούς αποδόμησης και πολεμικής με απώτερο σκοπό την καταστροφή του. Με τη δήλωση αυτή θέλω να συμβάλλω σε αυτή την κατεύθυνση.

 

Ο ρόλος

Ο στρατός αποτελεί το θεσμό εκείνο που εξασφαλίζει την κρατική κυριαρχία. Κυριαρχία που με τη σειρά της εξασφαλίζει τα συμφέροντα της εγχώριας αστικής τάξης και της εξουσίας γενικότερα απέναντι σε εκείνα των άλλων αστικών τάξεων, εκτός συνόρων, αλλά και απέναντι σε εκείνα των τάξεων, κοινωνικών ομάδων και ατόμων που καταπιέζει και εκμεταλλεύεται εντός συνόρων. Κατέχοντας απαράμιλλες κατασταλτικές δυνατότητες αποτελεί το ύστατο φόβητρο και μηχανισμό καταστολής εναντίον των πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων που απειλούν το κράτος και ως τέτοιος έχει χρησιμοποιηθεί πολλάκις στο παρελθόν. Σε περιόδους έντονης πολιτικής αστάθειας δε, έχει παίξει άμεσο πολιτικό ρόλο διαλύοντας την κοινοβουλευτική βιτρίνα και αναλαμβάνοντας τα ηνία του κράτους.

Αποτελώντας τον εγγυητή της κρατικής δομής ο στρατός διακρίνεται και για τη συμβολή του στην εθνοκρατιστική κατήχηση. Με το θεσμό της υποχρεωτικής θητείας απομακρύνει τους νέους από το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο θα μπορούσαν να μπολιαστούν με πολιτικές ιδέες και διαδικασίες απελευθερωτικές, κοινωνικά και ταξικά χειραφετητικές και γενικότερα  ανταγωνιστικές προς την εθνοκρατιστική οργάνωση της κοινωνίας, και τους μαντρώνει στα στρατόπεδά του για να τους εξοικειώσει με μια σειρά εννοιών, ιδεών και προτύπων συμπεριφοράς υποστηρικτικών προς την κυριαρχία. Μεταξύ αυτών είναι εκείνη του καθήκοντος απέναντι στην πατρίδα (που ταυτίζεται εδώ με τα συμφέροντα του κράτους, δηλαδή των αφεντικών), η ιερότητα, η ανωτερότητα και το διαχρονικό δίκαιο του έθνους.  Τελικώς, με τον άμεσο έλεγχο της εμφάνισης και της συμπεριφοράς και την ένταξή στη στρατιωτική ιεραρχία, τους εμπεδώνει την ιδέα πως δεν ανήκουν πραγματικά στον εαυτό τους αλλά πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να επιστρατευθούν και να εξαναγκαστούν ακόμη και να σκοτωθούν για αλλότρια συμφέροντα.

Συγχρόνως, ο στρατός αποτελεί μια ισχυρή μήτρα αναπαραγωγής και άλλων κοινωνικών προτύπων όπως ο φαλοκρατισμός, προάγοντας το αντρικό πρότυπο ως το κυρίαρχο και επιθυμητό. Ακόμη και μετά την καθιέρωση των γυναικών στον επαγγελματικό στρατιωτικό μηχανισμό, οι γυναίκες αυτές καταξιώνονται αφότου επιδείξουν ικανότητα στην υιοθέτηση του αντρικού προτύπου.

 

Τα χαρακτηριστικά του στρατού

Τόσο ως προς τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του, αποτελώντας ένα μηχανισμό φονικής και ανυπέρβλητης βίας που στοχεύει στον εξαναγκασμό και την καθυπόταξη, όσο και ως προς τον τρόπο λειτουργίας του, ο στρατός αντιπροσωπεύει έναν κόσμο εντελώς αντίθετο και εχθρικό από αυτόν στον οποίο εντάσσω τον εαυτό μου και τον οποίο προσπαθώ να φέρω πιο κοντά μέσα από τους αγώνες στους οποίους συμμετέχω. Ο κόσμος αυτός βασίζεται στις αξίες της ισότητας, της ελευθερίας και της αλληλεγγύης. Στην ελεύθερη συναίνεση και συμφωνία και όχι στον εξαναγκασμό, την ιεραρχία και την καθυπόταξη. Στις αξίες δηλαδή και τις πρακτικές που προάγουν τα πιο θετικά γνωρίσματα του ανθρώπου και όχι εκείνα που τον μετατρέπουν σε ένα άβουλο πλάσμα που εκτελεί δίχως αμφισβήτηση διαταγές αλληλοεξόντωσης μεταξύ ανθρώπων που βρίσκονται στην ίδια ταξική θέση.

Η ένταξη στην στρατιωτική ιεραρχία και η λειτουργία μέσα σε αυτή προϋποθέτει την παραίτηση από τα όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά του κόσμου εκείνου που οραματίζομαι και την υιοθέτηση χαρακτηριστικών ενός άλλου, εχθρικού κόσμου. Η παραίτηση από το δικαίωμα αυτοκαθορισμού, η εμφανισιακή ομοιομορφία που σκοπεύει στη σύνθλιψη της προσωπικότητας και την εξάλειψη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του ατόμου, στη μείωση της αξίας του και στη μετατροπή του σε εκτελεστική μηχανή είναι ουσιώδεις επιδιώξεις της στρατιωτικής μηχανής. Και φυσικά όλα αυτά προς εξυπηρέτηση ενός εθνικού ιδεώδους το οποίο στοχεύει στην ταξική συνεργασία και ταυτίζεται διαχρονικά με τα συμφέροντα των αφεντικών.

 

Η δράση του ε.σ. εκτός συνόρων

Ο ε.σ. προπαγανδίζεται συνεχώς ως ο προστάτης και φρουρός της ελληνικής κοινωνίας, μέσω της προστασίας των συνόρων. Ακόμη και αν η δράση του περιοριζόταν μόνο στα σύνορα (συνθήκη που απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα), και πάλι θα ήταν εγκληματική, αλλά βλέποντας τα πραγματικά δεδομένα της δράσης και γενικότερης παρουσίας του εκτός συνόρων καταρρέει και αυτό το παραμύθι περί αμυντικού μηχανισμού. Θα αναφερθώ ενδεικτικά στη δράση του ε.σ. στην πιο πρόσφατη ιστορία, δηλαδή μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο αφήνοντας στην άκρη την πλούσια ιστορία εκστρατειών (Ουκρανία, Μικρά Ασία), εθνοκαθάρσεων, σφαγών, βιασμών και βασανισμών αμάχων, τακτικές που ακολουθούνται πολύ συχνά στο πλαίσιο δράσης των εθνικών στρατών κατά τις επιχειρήσεις «απελευθέρωσης» των «αλύτρωτων πατρίδων».

Ο πραγματικός ρόλος και η δράση του ε.σ. εκτός συνόρων από το 2ο π.π. και μετά είναι άμεσα συνυφασμένες σε μεγάλο βαθμό με εκείνες του ΝΑΤΟ και άλλων διακρατικών καπιταλιστικών στρατιωτικών συμμαχιών. Το ελληνικό κράτος και κατ’ επέκταση ο ε.σ. αποτελεί το πρώτο μη ιδρυτικό μέλος που προσχώρησε στη συμμαχία και αποτελεί παραδοσιακό σύμμαχο συμβάλλοντας στην προώθηση του συγκεκριμένου καπιταλιστικού μπλοκ. Ως στρατιωτική συμμαχία των ισχυρότερων καπιταλιστικών κρατών, το ΝΑΤΟ λειτούργησε ως το κατεξοχήν στρατιωτικό φόβητρο απέναντι στον κατά βάση πολιτικό κίνδυνο που συνιστούσε η σοβιετική ένωση και οι δορυφόροι της. Λίγο μετά τη διάλυση της εσσδ και αφού το ενδεχόμενο ολοκληρωτικού πολέμου έχει απομακρυνθεί, το ΝΑΤΟ και οι υπόλοιποι διακρατικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί σταματούν να λειτουργούν ως φόβητρο και ξεκινάνε την άμεση στρατιωτική δράση με τη βοήθεια και του ε.σ.. Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Σερβία, Κόσσοβο, Αφγανιστάν, Λιβύη αποτελούν ορισμένα παραδείγματα της συμβολής του ε.σ. Με συμμετοχή επίσης στις μόνιμες ναυτικές δυνάμεις στη Μεσόγειο και την Ασία ο ε.σ. είναι αναπόσπαστο μέρος της καπιταλιστικής συμμαχίας.

Αλλά και εκτός αυστηρού πλαισίου του ΝΑΤΟ η δράση του ε.σ. εκτός συνόρων είναι πλούσια: Ιράκ 1990, Σομαλία 1993, Λίβανος 2006, Σομαλία 2008. Σταθερή είναι και η παρουσία του ε.σ. στα βαλκάνια, στις περιοχές όπου δραστηριοποιείται το ελληνικό κεφάλαιο, προκειμένου να εξυπηρετήσει για ακόμη μια φορά τα συμφέροντά του.

Η περίπτωση της εμπλοκής του ε.σ. στη Σομαλία από το 2008 είναι χαρακτηριστική του ρόλου του ε.σ. στην προάσπιση των καπιταλιστικών συμφερόντων. Το πολεμικό ναυτικό έσπευσε να υπερασπίσει τα οικονομικά συμφέροντα των ελλήνων εφοπλιστών που απειλούνταν από εξαθλιωμένους Σομαλούς οι οποίοι αφού καταστράφηκαν οικονομικά από την εναπόθεση τοξικών αποβλήτων στις ακτές της Σομαλίας προχωρούσαν σε σειρά πειρατιών εμπορικών πλοίων. Πλήθος κρατών έχουν αποστείλει στρατιωτικές ναυτικές δυνάμεις στην περιοχή με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ να συστήνουν μόνιμες ναυτικές αρμάδες. Το ελλ.πολεμικό ναυτικό συμμετείχε ενεργά και στις δύο αρμάδες με εννέα (!) φρεγάτες (και ετήσιο κόστος 20,3 εκατομμύρια ευρώ) αναλαμβάνοντας μάλιστα τη διοίκηση της ευρωπαϊκής αρμάδας από το 2008 μέχρι το 2012. Αναμενόμενο, αφού το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο εξασφαλίζει μακράν το μεγαλύτερο μερίδιο των παγκόσμιων θαλάσσιων μεταφορών καθώς και το μεγαλύτερο σε χρηματική αξία στόλο παγκοσμίως. Η αξία αυτή φθάνει τα 105 δις. ευρώ (με αυξανόμενη τάση τα τελευταία χρόνια), δηλαδή περίπου όσο το δάνειο που συνόδευε το πρώτο μνημόνιο..

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει αποκτήσει για το ελλ.κράτος η συνεργασία του με το Ισραήλ, η οποία κορυφώθηκε με την υπογραφή στρατιωτικού συμφώνου μεταξύ των δύο κρατών από την κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ. Το σύμφωνο προβλέπει ακόμη και χρήση στρατιωτικών βάσεων της ελληνικής επικράτειας από τον ισραηλινό στρατό. Πλήθος στρατιωτικών ασκήσεων μεγάλης κλίμακας πραγματοποιούνται στην περιοχή της ν.α. Μεσογείου με τη συνεργασία του ελληνικού, του κυπριακού και του ισραηλινού στρατού με φόντο τον αυξανόμενο ανταγωνισμό με την Τουρκία για τα κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων της περιοχής. Λυκοφιλίες και ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί που, λαμβάνοντας υπόψη την εκρηκτική κατάσταση στην περιοχή, αυξάνουν τον κίνδυνο άμεσης εμπλοκής του ε.σ. σε μια πολεμική σύρραξη. Το ισραηλινό κράτος αποτελεί το πλέον στρατιωτικοποιημένο κράτος διεθνώς και έχει διαπρέψει σε πράξεις βαρβαρότητας εναντίον αμάχων, επιδιδόμενο στη σταδιακή εξόντωση του αραβικού πληθυσμού της κατεχόμενης παλαιστίνης. Έχει τελειοποιήσει τις τεχνικές καταστολής και ελέγχου πληθυσμού, αποτελεί πρωτοπόρο στην ανάπτυξη νέων μέσων και μεθόδων καταστολής και αυτή την τεχνογνωσία τη μοιράζεται με το ελλ.κράτος και τον ε.σ.. Ο ε.σ. λοιπόν, αποτελώντας πλέον ένας από τους καλύτερους συνεργάτες του ισραηλινού στρατού στην περιοχή φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τα συνεχιζόμενα εγκλήματα του τελευταίου.

 

Η αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση

Η φύση και η δομή του στρατού δεν είναι άσχετη με την αντίστοιχη φύση και δομή του κράτους το οποίο υπηρετεί. Όλα τα χαρακτηριστικά του στρατού παρουσιάζονται λιγότερο ή περισσότερο μέσα στην υπόλοιπη καθημερινότητα. Στο βαθμό που η κυριαρχία δεν επιτυγχάνει να αποσπάσει συναινέσεις στρέφεται προς τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας για να εξασφαλίσει τα συμφέροντά της. Πλέον η παρουσία στους δρόμους των πόλεων αστυνομικών μονάδων με ξεκάθαρα στρατιωτική δομή και λειτουργία δε ξενίζει. Η αξιοποίησή τους για καταστολή κοινωνικών και ταξικών αγώνων θεωρείται περίπου δεδομένη. Το μέτρο των πολιτικών επιστρατεύσεων χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον εμπεδώνοντας την ιδέα πως ολόκληρη η εργατική τάξη είναι εν δυνάμει στρατιώτης του κράτους δίχως δικαίωμα απεργίας και συνδικαλισμού. Παρόμοιες συνθήκες εξετάζονται και για τις ειδικές οικονομικές ζώνες, πεδία εργασίας που ως άλλα στρατόπεδα εφαρμόζουν διαφορετικούς όρους εργασίας από την υπόλοιπη κοινωνία.

Σύμφωνα με το διακηρυγμένο νέο δόγμα του ΝΑΤΟ για τη δεκαετία 2010-2020, προτεραιότητες της συμμαχίας αποτελούν τα εσωτερικά μέτωπα. Παρακολουθήσεις, καταστολή κοινωνικών εκρήξεων, μετανάστευση. Ήδη εδώ και κάποια χρόνια, μονάδες του ε.σ., και όχι μόνο, εκπαιδεύονται σε ασκήσεις καταστολής πλήθους ενώ κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη του ’08 το ενδεχόμενο επέμβασής του εξετάστηκε σοβαρά.

Τους τελευταίους μήνες σημειώνεται η μεγαλύτερη μεταναστευτική ροή πληθυσμών μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, για λόγους στους οποίους συγκαταλέγεται- ψηλά στον κατάλογο- η δράση του ΝΑΤΟ (και άρα και του ε.σ.) στη μέση ανατολή. Η αντιμετώπιση που επιφυλάσσει το ελλ.κράτος για τους πληθυσμούς αυτούς είναι η δεύτερη πράξη πολέμου μετά από αυτή που συντελείται στους τόπους καταγωγής τους. Η φύλαξη των συνόρων, οι συρμάτινοι φράχτες, οι επαναπροωθήσεις από το λιμενικό, οι ποικίλες τεχνικές σαμποτάζ των πλοιαρίων (όπως η χρήση φωτιάς τη νύχτα για την παραπλάνηση των πλοιαρίων και το τσάκισμά τους στα βράχια), οι απειλές εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι διαχωρισμοί σε «νόμιμους» πρόσφυγες και σε «παράνομους» μετανάστες, συνολικά μια κατάσταση που περιγράφεται με δύο λέξεις: «στρατιωτική διαχείριση». Ο ε.σ., τα σώματα ασφαλείας και γενικότερα όποιος υπερασπίζεται τα σύνορα και το στρατό είναι όλοι συνένοχοι για τους θανάτους/δολοφονίες χιλιάδων ανθρώπων στα σύνορα του ελλ.κράτους, που μεταναστεύουν αναζητώντας είτε σωτηρία από τον πόλεμο είτε βιώσιμες οικονομικές συνθήκες.

 

Η σημασία της ολικής άρνησης στράτευσης (ΟΑΣ)

Κανένας πολιτικός θεσμός εξουσίας, όπως είναι το κράτος, δεν μπορεί να σταθεί δίχως τον ένοπλο βραχίονά του, το στρατό και δίχως να χαίρει της εμπιστοσύνης ή τουλάχιστον της ανοχής μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Στην περίπτωση των εθνών-κρατών η ανοχή αυτή εξασφαλίζεται από την εθνικιστική ιδεολογία η οποία αναλαμβάνει να δημιουργήσει ταυτότητες, συνειδήσεις και εν τέλει φαντασιακές κοινότητες των οποίων τα συμφέροντα ταυτίζονται με αυτά του κράτους. Η απόκρυψη της ταξικότητας και των υπόλοιπων σχέσεων εξουσίας αποτελεί ουσιώδη λειτουργία του εθνικισμού που βρίσκεται στην υπηρεσία του κράτους.

Από πλευράς μου βλέπω κομβικής σημασίας την αποδόμηση της εθνικιστικής ιδεολογίας, της ιδεολογίας εκείνης στην οποία θεμελιώνεται η κρατική και καπιταλιστική δομή. Απεναντίας αγωνίζομαι για την ανάδειξη της κοινότητας εκείνης στην οποία ανήκω και για τα συμφέροντα της οποίας αγωνίζομαι. Η ΟΑΣ λοιπόν εντάσσεται μέσα σε αυτόν τον αγώνα. Αποτελεί δε το προσφορότερο και συνεπέστερο τρόπο για να ανοίξουμε ως αναρχικοί το θέμα του εθνικισμού και του μιλιταρισμού, για το χτύπημα της ιδεολογικής του ηγεμονίας. Πρόσφορος καθώς εκκινεί από μια καθολική (για τους άντρες τουλάχιστον, προς το παρόν) υποχρέωση που επιβάλλει το κράτος. Συνεπής καθώς είναι η μοναδική επιλογή πολιτικού αγώνα ενάντια στο στρατό, τη στιγμή που αυτός επιχειρεί να επιβάλλει τη συνδιαλλαγή με τους μηχανισμούς του μέσω του θεσμού της υποχρεωτικής θητείας. Όπως και στους υπόλοιπους απελευθερωτικούς από την εξουσία και την εκμετάλλευση αγώνες, οι αναρχικοί έχουμε επιλέξει να δρούμε αντιθεσμικά, αρνούμενοι τη συνδιαλλαγή με τους μηχανισμούς του ταξικού εχθρού. Οποιοσδήποτε λοιπόν άλλος τρόπος αντιμετώπισης του μηχανισμού υποχρεωτικής στράτευσης μας αφοπλίζει ηθικά και πολιτικά καθώς συνεπάγεται το συμβιβασμό της αναγνώρισης της υποχρέωσης στράτευσης ενώ συχνά περιλαμβάνει και την διόλου αξιοπρεπή διαδικασία προσποίησης ασθένειας.

Επιπλέον, η ΟΑΣ μετακινεί το πεδίο της αντιπαράθεσης από το ατομικό πεδίο που επιδιώκουν οι στρατοκράτες, στο συλλογικό/πολιτικό, θεμελιώνοντας δημόσια την άρνησή μας να υπηρετήσουμε τους μηχανισμούς καταπίεσης και εκθέτοντας την κυριαρχία για τον πολιτικό χαρακτήρα των διώξεων που ακολουθούν. Ο ίδιος ο υποχρεωτικός χαρακτήρας της θητείας και η απειλή οικονομικής εξόντωσης των ανυπότακτων είναι ένα δείγμα της ηθικής και πολιτικής φτώχειας του εθνικισμού. Αν κοστολογούν με 6,000 ευρώ την έλλειψη πατριωτισμού και κυνηγάνε με στρατοδικεία τους ανυπότακτους τότε που ακριβώς βρίσκεται η εθνική συνείδηση της κοινότητας που επικαλούνται;

Καθήκον μας ως αναρχικοί είναι να δίνουμε ανοικτά χτυπήματα και στην ιδεολογία εκείνη στην οποία στηρίζεται το κράτος, το οποίο και αντιπαλεύουμε. Η ΟΑΣ αποτελεί ένα τέτοιο χτύπημα και εντάσσεται μέσα στα πολιτικά χτυπήματα εναντίον κράτους και στρατού μέσα στον αγώνα που μακροπρόθεσμα θα καταστήσει δυνατό το φυσικό χτύπημα και την καταστροφή τους.

 

Η σημασία της ολικής άρνησης στράτευσης στην παρούσα συγκυρία

Με τη δημιουργία του πολιτικού εξαμβλώματος της κυβέρνησης της αριστεροδεξιάς έχουμε μπει σε μια νέα φάση της καπιταλιστικής διαχείρησης. Λόγω της βαθιάς κρίσης των πολιτικών θεσμών που συνοδεύουν την οικονομική κρίση και την ανοικτή πλέον συμπαράταξη όλων των αστικών πολιτικών κομμάτων με τα μεγάλα οικονομικά αφεντικά, η νέα κυβέρνηση έχει δώσει ιδιαίτερο βάρος στην τόνωση του εθνικού συναισθήματος προκειμένου να αποκρύψει την βαθιά ταξική πολιτική που ακολουθεί. Λένε πως ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων και φαίνεται πως αυτό το ρητό ταιριάζει γάντι στην παρούσα κυβέρνηση. Η υιοθέτηση της εθνικιστικής ρητορικής είναι γνωστή τακτική του αριστερού οπορτουνισμού αλλά πλέον έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Αναβίωση στρατιωτικών παρελάσεων, επαναφορά στρατιωτικών ασκήσεων μεγάλης κλίμακας (Παρμενίων), έπαινοι για τα σώματα ασφαλείας, καλέσματα σε εθνική συστράτευση, επικλήσεις σε εθνικά συμφέροντα και καθήκοντα. Το χτύπημα της εθνικής ενότητας αποκτά έτσι μια ιδιαίτερη σημασία στην παρούσα συγκυρία.

 

Με αφορμή λοιπόν τη φιλική επικοινωνία της σ.υ.π. και για όλους τους παραπάνω λόγους δηλώνω ότι δεν πρόκειται να παρουσιαστώ σε κανένα στρατόπεδο ή να υπηρετήσω με οποιοδήποτε τρόπο τον ε.σ., δεν πρόκειται να επιδιώξω κανενός είδους συμβιβασμό για απαλλαγή, εξαγορά ή τροποποίηση της υποχρέωσης στράτευσης που μονομερώς θέσπισε το ελλ.κράτος, δίχως τη συναίνεσή μου και την οποία όχι μόνο δεν αναγνωρίζω αλλά απεναντίας την εχθρεύομαι. Φυσικό επακόλουθο της στάσης αυτής είναι η άρνησή μου να πληρώσω οποιοδήποτε χρηματικό πρόστιμο για αυτή μου την άρνηση. Οπότε, ας μην μπαίνουν στον κόπο οι γραφειοκράτες του ε.σ. και τα φορολογικά επιτελεία να ενημερώνουν, να εκβιάζουν και να απειλούν με οικονομικό στραγγαλισμό προκειμένου να εκβιάσουν μια ακόμη συναίνεση. Τη συναίνεση αυτή δεν θα την έχουν. Αντιθέτως, θα έχουν τη δηλωμένη εναντίωσή μου στο σύνολο των αξιών και συμφερόντων που πρεσβεύουν και το θεσμό που υπηρετούν. Με τη δήλωσή μου αυτή καθιστώ σαφές πως οποιαδήποτε δίωξη, οικονομική ή στρατιωτικοαστυνομική εναντίον μου θα αποτελεί άλλη μια πολιτική δίωξη, άλλη μια κίνηση καταστολής εναντίον του πολιτικού χώρου στον οποίο εντάσσω τον εαυτό μου και ως τέτοια θα απαντιέται.

 

ΥΓ: Αυτή η ΟΑΣ έρχεται και σε αλληλεγγύη με τον αναρχικό ολικό αρνητή στράτευσης Χάρη Ρίτσιο που δικάζεται  για τρίτη φορά στις 24 Νοέμβρη στο στρατοδικείο του Ρουφ, αλλά και σε ένδειξη αλληλεγγύης προς όλους τους ολικούς αρνητές στράτευσης οι οποίοι διώκονται για την ανοικτή τους εναντίωση στο στρατό, στην ιδεολογία στην οποία στηρίζεται και στους θεσμούς καταπίεσης και εκμετάλλευσης που υπηρετεί. Ας γνωρίζουν οι στρατοκράτες πως κάθε δίωξη που ενεργοποιούν απέναντι σε ολικούς αρνητές, κάθε σύλληψη, στρατοδικείο, πρόστιμο θα προκαλεί μεγαλύτερο αριθμό αρνήσεων, θα ατσαλώνει την αλληλεγγύη και θα φουσκώνει το ποτάμι της άρνησης.

 

Κανένας φαντάρος ποτέ και πουθενά

Για τα συμφέροντά τους να πάνε να πολεμήσουν τα αφεντικά

 

Η αλληλεγγύη όπλο των εργατών – πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών

 

Φώτης Ιωακειμίδης

23 Νοέμβρη 2015