Αρχείο κατηγορίας Uncategorized

Ανάρτηση πανό ενάντια στα εθνικιστικά συλλαλητήρια

Μια μέρα πριν το χουντομάζωμα του Συντάγματος βγήκαμε στην πόλη μας και αναρτήσαμε πανό ενάντια στο εθνεργετικό νοσηρό κλίμα που καλλιεργούνταν από τον πολεμοκάπηλο εσμό.

Ο εγχώριος μιλιταρισμός (μας) επιτίθεται

     Ο εγχώριος μιλιταρισμός βρίσκεται σε οργασμό επιθετικότητας. Ο από δεκαετίας βομβαρδισμός του ελληνικού κοινού με κούφιες ονειρώξεις περί ΑΟΖ και πετρελαίων, μεθοδεύεται από αυτόν για να εθιστεί το τελευταίο με την νέα εκδοχή μεγαλοιδεατισμού. Ήταν η πρώτη πράξη του δράματος που είναι εν εξελίξει, για να προλειανθούν ιδεολογικά οι επιδιώξεις των στρατοκρατόρων, που σήμερα εκφράζονται μέσω του άξονα Αθήνας-Καϊρου-Λευκωσίας, τις πρόδηλα αντιτουρκικές διεθνείς στρατιωτικές ασκήσεις τύπου «Άρτεμις» στη Σούδα και το μπάσιμο σε πολεμικές αγορές άκρως ευαίσθητες και ηθικά επιλήψιμες (βλ σαουδάραβες). Η τελευταία αυτή έκφραση, εκτός από ανήθικη, συνιστά και ντε φάκτο υποστήριξη σε μια τρέχουσα εμπόλεμη πλευρά, με τρόπο ουσιαστικό και πολύ χειροπιαστό, που στέλνει στις καλένδες την όποια -θεωρητικώς εννοείται- πολιτική ουδετερότητας που επικαλείτο το ελληνικό κράτος αναφορικά με ένα από τα πιο θερμά μέτωπα του πλανήτη, την Μέση Ανατολή. Ένα μέτωπο που -παρεμπιπτόντως- έχει παράξει και τη μεγαλύτερη προσφυγική τραγωδία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την οποία βεβαίως το ελληνικό κράτος διαχειρίζεται, αποκομίζοντας στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά οφέλη.

     Ο ελληνικός μιλιταρισμός κατά καιρούς τα κάνει αυτά, ακόμα κι αν καταλήγει σε βαριές ήττες (στην καλύτερη περίπτωση μονάχα για τον ίδιο – βλ. κρίση των Ιμίων), έως και ανείπωτες τραγωδίες (Μικρασιατική Καταστροφή, διχοτόμηση της Κύπρου). Το μεγάλο πρόβλημα με το στρατιωτικοδιπλωματικό σύμπλεγμα είναι ότι οι περιπέτειες στις οποίες μπλέκει την ελληνική κοινωνία, ακόμη κι όταν έχουν δυστυχή κατάληξη, συνιστούν το οξυγόνο του, το μέσο αναπαραγωγής του.

     Η αναπαραγωγή ενός τέτοιου πελώριου οικονομικού και εξουσιαστικού συμπλέγματος όπως είναι ο ελληνικός μιλιταρισμός, συνιστά ένα ανώτερο Συμφέρον, μια Υπόθεση που ενίοτε δεν βρίσκει καν απαραίτητη την σύμπνοιά της με τα τρέχοντα συμφέροντα της εγχώριας και υπερεθνικής αστικής τάξης – εξού και οι διαχρονικές ήττες του. Εν ολίγοις, οι ιθύνοντες του ελληνικού μιλιταρισμού μέσα στον Στρατό, το διπλωματικό σώμα και στα αντίστοιχα υπουργεία, έχουν τη δική τους ατζέντα, η οποία ήταν, είναι και θα είναι πάντα επιθετική – διότι μονάχα μέσω ενός αέναου κύκλου κρίσεων, προκλήσεων, εθνικών συμφορών και μεγαλοϊδεατισμών μπορούν να δικαιολογούν την παράλογη και παρασιτική ύπαρξη και «αναγκαιότητά» τους.

     Το θέμα όμως με το οποίο τελικά ο μιλιταρισμός παίζει τα ρέστα του, είναι το «μακεδονικό ζήτημα» – ένα ζήτημα εξ’ ολοκλήρου δικής του κατασκευής. Ίσως η απουσία του ζητήματος από την επικαιρότητα εδώ και κάποια χρόνια και η ξαφνική επάνοδος του, αφήνει την αίσθηση ότι πρόκειται για μια δευτερεύουσα περιπέτεια του ελληνικού εθνικισμού – αλλά μακάρι να ήταν έτσι. Τουναντίον, το Μακεδονικό αποτέλεσε – και δυστυχώς συνεχίζει και σήμερα να αποτελεί – την κατεξοχήν φάμπρικα κατασκευής πολιτικού προσωπικού ταγμένου στην υπόθεση της αναπαραγωγής του μιλιταρισμού και εδραίωσής του μέσα στο Κράτος. Στρατιές πολιτευτών, δημοσιογράφων, ρασοφόρων, πανεπιστημιακών, επιχειρηματιών και καλλιτεχνών, έφτιαξαν τις καριέρες τους μέσα από τη μακεδονομαχία του 1991-2. Στρατιές δηλ δημοσιολογούντων και κρατικών αξιωματούχων σε ρόλο μεγαφώνου της καραβανάδικης και εθνικιστικής ρητορείας, οι οποίοι έπιασαν στασίδι στη δημόσια διοίκηση, στα ΜΜΕ, στα καφενεία, στα θέατρα, στα μπουζούκια, που έγιναν βουλευτές, νομάρχες, δημαρχαίοι, υπουργοί και πρωθυπουργοί.

     Το διπλωματικό βατερλό του ελληνικού κράτους στο ζήτημα αυτό ήταν φυσικά άνευ σημασίας για τους καραβανάδες. Το ίδιο το όνομα – που είναι, λέει, η ψυχή τους – είναι απλά το κόλπο γκρόσο για να μπορεί λχ ένας χουντόψυχος και φασίστας όπως ο στρατηγός Φράγκος, να ηγηθεί ενός νέου κομματικού μηχανισμού. Είναι προφανές ότι για τον εγχώριο μιλιταρισμό η ΝΔ, η Χρυσή Αυγή, οι ΑΝΕΛ, οι κάθε λογής αριστεροπατριώτες, οι στρατιές δημοσιολογούντων από κάθε πιθανό και απίθανο πόστο, δεν αρκούν. Το ξαναζέσταμα του «μακεδονικού» δεν είναι τίποτε λιγότερο από την παράλληλη έφοδο του μιλιταρισμού στο εσωτερικό μέτωπο, το κοινωνικό πεδίο, αδρανοποιώντας το με όλο το οπλοστάσιο του κλασικού εκφασισμού.

     Επιστρέφοντας στην αρχή, οι ντόπιοι στρατοκράτες βρίσκονται σε οργασμό επιθετικότητας, της οποίας η κατάληξη δεν είναι ορατή ακόμα, αλλά το εύρος και η ένταση της επίθεσης είναι τέτοια που αναλογεί σε πολεμική εμπλοκή.

     Αν δεν θέλουμε να γίνουμε φρέσκο κρέας για κανόνια, οφείλουμε να σταθούμε απέναντι στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ μιλιταρισμό. Κυρίως όταν φορά ρούχα πολιτικά και ξερνάει πατριωτιλίκι, πρέπει να ξεμπροστιάζουμε την ιδιοτέλεια και τη λαμογιά του. Να αποδομήσουμε την κούφια προπαγάνδα του περί πετρελαϊκών κοιτασμάτων που υποτίθεται πως μας «ανήκουν» – και θα μας σώσουν σαν άλλος Σώρρας – κάπου εκεί στη νέα κόκκινη μηλιά. Εκεί δηλ που ο ίδιος αυθαίρετα χάραξε τα φανταστικά οικόπεδα που ονόμασε «ΑΟΖ», για να βρίσκει λόγους να τσαμπουκαλεύεται με τον «προαιώνιο εχθρό» και να συμμαχεί με αιματοβαμμένες χούντες.

     Σε τελική ανάλυση, πρέπει να μιλήσουμε και να δράσουμε ανοιχτά ενάντια στον Ελληνικό Στρατό, και όχι γενικά και αόριστα εναντίον των πολέμων ή του ιμπεριαλισμού, διότι το εγχώριο στρατιωτικό σύμπλεγμα είναι αυτό που μας πάει σε πόλεμο, και κανένας άλλος.

Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων!

 

Παρέμβαση στην εφορία Χανίων ενάντια στα πρόστιμα των 6000 ευρώ σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης

Tη Δευτέρα 20/11, δέκα σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποιήσαμε δύωρη παρέμβαση-μοίρασμα έξω από τη ΔΟΥ Χανίων ενάντια στα πρόστιμα των 6000 ευρώ σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης.

Ύστερα ανεβήκαμε στα διοικητικά δικαστήρια της εφορίας, αλλά και στο γραφείο της διευθύντριας της εφορίας, προκαλώντας μια μικρή «αναμπουμπούλα» σε αυτούς που συνεργάζονται με τη στρατιωτική μαφία, οξύνοντας την καταστολή σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης.

το κείμενο:

Το Α.Φ.Μ κι οι χακί εκβιασμοί

      Επειδή καταστολή δεν είναι μονάχα ο μπάτσος με το γκλοπ, μια φυλακή, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά όλες εκείνες οι συνθήκες και οι μηχανισμοί που σε δυσκολεύουν να κινηθείς, να επιλέξεις, να ζήσεις. Όταν η σωτηρία της εθνικής οικονομίας αφορά την προτεραιότητα της ντόπιας εξουσίας, η οικονομία των «από κάτω» βρίσκεται στο στόχαστρο. Μια κλοπή που παίρνει σάρκα και οστά με την έμμεση και την άμεση φορολογία. Και μιας και τα πάντα κοστολογούνται, κάθε παράβαση αποτυπώνεται χρηματικά στον προσωπικό αριθμό του καθενός. Το Α.Φ.Μ.

      Η χρησιμότητα αυτού του αριθμού είναι κάτι παραπάνω από καταγραφή των οφειλών προς το ελληνικό κράτος. Αφορά το πεδίο εκείνο όπου το τι θα σου επιτρέπεται και τι όχι ορίζεται από το πορτοφόλι σου. Κι αν μας είναι λίγο ως πολύ γνωστό αλλά συνάμα και τόσο ακατανόητο, την καπιταλιστική κρίση του ελληνικού κράτους την πληρώνουν όσοι μετά βίας μπορούν να πληρώσουν τις βασικές τους ανάγκες.

      Αυτή την πολιτική και κοινωνική κατάσταση εκμεταλλεύονται κι οι ντόπιοι στρατοκράτες. Δια στόματος Βενιζέλου και Παπαντωνίου το 2011 μέσα στα υπόλοιπα γνωστά χαράτσια, έριξαν κι ακόμα ένα λιγότερο γνωστό. Σε κάθε ανυπότακτο 6000 ευρώ στο A.Φ.Μ του, ποσό το οποίο προσαυξάνεται 1% κάθε μήνα. Δηλαδή όποιος αρνείται να σκοτώσει και να σκοτωθεί υπό τη σημαία του ελληνικού στρατού, χρωστάει. Και χρωστάει πολλά.

      Οι αποδέκτες; Περίπου 30.000 ανυπότακτοι ανά τη χώρα που ήταν οι επίσημα καταγεγραμμένοι εκείνη την περίοδο. Κι αν με τις συντηρητικές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ η στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας γινόταν αντιληπτή, με τον ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» τα πράγματα είναι περισσότερο θολά.

      Το καθεστώς ομηρίας που βρίσκεται ο κάθε ανυπότακτος, ο οποίος επιλέγει να μην υπηρετήσει στον πιο ωμά καταπιεστικό δολοφονικό θεσμό, αφορά στη μη έκδοση φορολογικής ενημερότητας αλλά και  διαβατηρίου. Επίσης, το δυσβάσταχτο πρόστιμο των 6000 ευρώ είναι ένα συνεχές πρόστιμο, καθώς κάθε φορά που ο ανυπότακτος καλείται να καταταγεί και δεν παρουσιάζεται «τρώει» κι άλλο εξαχίλιαρο και ξανά και ξανά, μέχρι να γίνει 45 χρονών, άρα και μη στρατεύσιμος. Φυσικά, όλα τα παραπάνω συνοδεύονται και με συνεχή στρατοδικεία-παρωδίες που επιφέρουν ποινές φυλάκισης. 

      Στεκόμαστε πλάι στους ανυπότακτους/ολικούς αρνητές στράτευσης καθώς η θέα των στρατοπέδων μας είναι εξίσου αποκρουστική όσο και σ ’αυτούς. Η ιεραρχία, ο σεξισμός και η μιλιταριστική βία που παράγεται και αναπαράγεται στις ένοπλες δυνάμεις είναι η εξουσία που συντηρεί τις κοινωνικές ανισότητες και μας εμπλέκει σε θανατηφόρα πολεμικά παιχνίδια. Θα παραμείνουμε έξω από τα στρατόπεδα οργανώνοντας τις αντιστάσεις μας απέναντι στις πολεμικές ορέξεις των αφεντικών μας και των συμμάχων τους.

Κι επειδή ούτε χρόνο για χάσιμο έχουμε, πόσο μάλλον φράγκα…

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ, ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΣΤΑ ΤΑΜΕΙΑ ΤΟΥΣ

-Αλληλεγγύη σε όποιον δεν κατατάσσεται!

-Αλληλεγγύη στον Μ.Β που εκδικάζεται η προσφυγή του στην εφορία για το 6000αρο που του έχει επιβληθεί από τη χακί μαφία

Κανάιμα – πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό                                        kanaima.squat.gr

Απ’την τουριστική βιομηχανία στον πόλεμο και πάλι πίσω …μια συμβολή του Πολυτεχνείου Κρήτης Α.Ε στον «εξευγενισμό» της πόλης των Χανίων και στο παγκόσμιο μακελειό.

Η αντίληψη πως τα πανεπιστήμια και τα πολυτεχνεία της χώρας επιτελούν έργο a priori κοινωνικά χρήσιμο είναι αρκετά διαδεδομένη. Περισσότερο διαδομένη είναι όμως η απουσία κριτικής για το τι είναι κοινωνικά χρήσιμο τελικά. Η ευθύνη για το έργο που παράγουν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν βαραίνει μονάχα τους πρυτάνεις και τους manager, αλλά και τη φοιτητική κοινότητα στο σύνολό της. Το πολυτεχνείο Κρήτης όχι μόνο δεν ξεφεύγει από τη συνολικότερη κατεύθυνση εμπορευματοποίησης της γνώσης, αλλά αποτελεί και μπροστάρη όσον αφορά την εκποίηση δημόσιων κτιρίων και την πολεμική έρευνα.

Ζούμε σε μια περιοχή που πλασάρεται ως κορυφαίος τουριστικός προορισμός. Αυτό σίγουρα ακούγεται καλό στα αυτιά των ντόπιων αφεντικών. Αλλά τι σημαίνει ακριβώς για τους εργάτες και τις εργάτριες ο τουρισμός; Μήπως περισσότερα λεφτά; Δουλειά σε συνδυασμό με βουτιές; Η πραγματικότητα όσων έχουν δουλέψει έστω και μια εβδομάδα στην ευρύτερη τουριστική βιομηχανία χαρακτηρίζεται από τις έννοιες βαριά εκμετάλλευση και της εντατικοποίηση: Χαμηλά μεροκάματα, απλήρωτες υπερωρίες, λειψά ή και καθόλου ένσημα, απλήρωτα επιδόματα, μηδενικά ρεπό.

Για το δημόσιο χώρο, ο οποίος συρρικνώνεται, η τουριστική ανάπτυξη συνεπάγεται παραλίες που μοιάζουν με απέραντο ομπρελοκάθισμα,  πλατείες με μορφή snack- bar και γραφικά σοκάκια- εμποροπανήγυρη τη μέρα και σοκάκια-μπαράκι τη νύχτα.

Πολλά σπίτια που ενοικιάζονταν από ντόπιους ή μετανάστες εργάτες αποτελούν επίσης πεδίο κερδοφορίας για μικρούς ιδιοκτήτες αλλά και εταιρίες airbnb. Οι ένοικοι διώχνονται με την πρόφαση της ιδιοκατοίκησης και τα ακίνητά τους νοικιάζονται ακριβά και με τη μέρα σε τουρίστες. Το αποτέλεσμα είναι να εκτοπίζεται βίαια ένα κομμάτι του πληθυσμού, αλλάζοντας ουσιαστικά την ίδια τη βιογεωγραφία της πόλης προς όφελος μονάχα όσων πουλούν και καταναλώνουν… τουρισμό.

Πρόσφατα το Πολυτεχνείο Κρήτης έχει ξεκινήσει διαδικασίες εκποίησης ακινήτων, τα οποία έχει εγκαταλείψει χρόνια. Με πρόφαση την περιορισμένη χρηματοδότηση, παραχωρεί σε ξενοδόχο το κτήριο που στεγάζεται η κατάληψη Rosa Nera εδώ και δεκατρία χρόνια. Με λίγα λόγια, προσπαθεί να μετατρέψει έναν κοινωνικό χώρο , ο οποίος ήδη καλύπτει ανάγκες των «από κάτω», σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο το οποίο θα εξυπηρετήσει την κερδοφορία επιχειρηματιών που απευθύνονται στην ελίτ. Η  κατάληψη Rosa Nera ήταν και είναι πόλος κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης στο πλευρό του κόσμου της εργασίας, των μεταναστών/τριών, των διαφορετικών. Όλα αυτά ενοχλούν τη ντόπια εξουσία στο σύνολό της, αλλά και τον τεχνοκράτη-καριερίστα Β. Διγαλάκη ειδικότερα, ο οποίος με ύφος χιλίων καρδιναλίων προχωρά σε ανοιχτή ρήξη με το ντόπιο κοινωνικό-εργατικό κίνημα.

Για την ηγεσία του Πολυτεχνείου, οι κοινωνικές ανάγκες αφορούν το «επιχειρείν» και όχι τη ζωή. Όλα είναι business. Για αυτό κι άλλωστε δεν μοιάζουν αλλόκοτες οι όλο και στενότερες σχέσεις (τα μνημόνια συνεργασίας όπως αρέσκονται να λένε) με τη σχολή Ευελπίδων και το πολεμικό ναυτικό. Η συνεργασία με τους ντόπιους μιλιταριστές αποτελεί μια ευκαιρία για στους επιστήμονες με τα «βαριά πτυχία» για συμμετοχή σε αυτή την ευγενή δραστηριότητα που λέγεται Πόλεμος και ένα (ποιος ξέρει…) λαμπρό μέλλον στην ντόπια πολεμική βιομηχανία¹ η οποία γνωρίζει ραγδαία ανάπτυξη με την όξυνση του παγκόσμιου μακελειού. Ορισμένοι τίτλοι μαθημάτων στα μεταπτυχιακά αυτά είναι χαρακτηριστικοί: Σχεδίαση–επεξεργασία-ολοκλήρωση συστημάτων μάχης, μη επανδρωμένα ρομποτικά συστήματα, αξιοπιστία-αποτίμηση επίδοσης-χαοτική δυναμική οπλικών συστημάτων και επιχειρήσεων, βασικές αρχές δικτυοκεντρικού πολέμου κ.α.²

Η έρευνα του Πολυτεχνείου Κρήτης για χάρη της πολεμικής βιομηχανίας και των διεθνών στρατιωτικών συνασπισμών όπως το ΝΑΤΟ, συμβαίνει χρόνια³. Αυτό που αλλάζει πλέον είναι η κανονικοποίηση του πολέμου στις συνειδήσεις. Σαν να μην συμβαίνει και κάτι τόσο άσχημο, τόσο δόλιο, τόσο απεχθές. Ο χώρος για κριτική περιορίζεται μπρος στη ρουτίνα ενός ιδρύματος που συντονίζεται με τις μιλιταριστικές επιδιώξεις.

Τέλος, ζούμε σε μια περιοχή όπου εδράζεται η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της ανατολικής Μεσογείου. Εκτός των χιλιάδων ντόπιων και διεθνών καραβανάδων που μένουν μόνιμα κυρίως στην στο Ακρωτήρι, έχοντας μετατρέψει μια τεράστια περιοχή σε στρατώνα, πλέον όλο και συχνότερα τα Χανιά προσελκύουν και τις εκδρομές χαλάρωσης των διεθνών στρατών (Αμερικανοί, Ινδοί στρατιώτες κτλ) με τα ανάλογα χρηματικά οφέλη φυσικά για τη ντόπια αγορά. Κι αυτό μετράει στο τέλος της ημέρας. Εδώ είναι ο τόπος, όπου μιλιταρισμός και τουρισμός συνθέτουν τους δυο από τους τρεις πυλώνες της τοπικής ανάπτυξης ,εν αναμονή της δυναμικής επέλασης του ενεργειακού κεφαλαίου.

¹Από τα νομίσματα στις σφαίρες

² Φ.Ε.Κ. Αρ.163Α/20-08-2014          (για αναζήτηση Φ.Ε.Κ.: http://www.et.gr/index.php/2013-01-28-14-06-23/2013-01-29-08-13-13)

³ Παραγωγή οπλικών συστημάτων σε στενή συνεργασία με πανεπιστημιακούς. Επιστημολογικά, δεοντολογικά και θεσμικά ζητήματα (του Δ. Πατέλη).                                     http://www.ilhs.tuc.gr/gr/paragogi_oplikon_systimaton.htm

Ποιος Φράγκος, ποιος Φραγκούλης;

ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ,  ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ;

Στις 18 Οκτώβρη εκδικάζεται στα Χανιά η μήνυση που κατέθεσαν θαυμαστές του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου. Κατηγορούμενοι βρίσκονται αγωνίστριες-ες που συμμετείχαν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας ενάντια στη παρουσίαση του βιβλίου του «ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι» που έγινε στις 09/01/2013.

Ο Φραγκούλης Φράγκος έγινε ευρέως γνωστός για τις βλέψεις του να ηγηθεί ακροδεξιού πολιτικού μορφώματος, ως τη «σοβαρή» εναλλακτική επιλογή αντί της φασιστικής χρυσής αυγής. Υπήρξε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού [08/2009–11/2011] και υπουργός Εθνικής Αμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμμένου [17/05–21/06/2012].

Εκτός από την μετριοπάθεια που τον διακρίνει ότι «έχει σχέδιο για όλα» (;) όπως συνηθίζει να λέει, ήταν ο εμπνευστής ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων από το στρατό (π.χ Καλλίμαχος 2011), ορκισμένος εχθρός μεταναστών-προσφύγων και “αρχιτέκτονας” της τάφρου στο Έβρο καθώς και οπαδός της επιβολής στρατιωτικού νόμου σε υποτιθέμενες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Τον Δεκέμβρη του 2011 κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη 39 καταδρομέων για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25/03/2010 στην Αθήνα. Στον ένα μόνο μήνα που διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας, κάταφερε να εμπλέξει ενεργά τον ελληνικό στρατό στην επέμβαση στη Λιβύη, δαπανώντας 1 εκατομμύριο ευρώ τη μέρα(!) για όσο κράτησαν οι βομβαρδισμοί. Υπερθεμάτιζε σε κάθε ευκαιρία για αύξηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και για ακόμα μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες.

Γνωστές επίσης είναι και οι διασυνδέσεις του σε όλο το πολιτικό, μηντιακό και εκκλησιαστικό σύμπλεγμα. Συναγελάζεται με Ανθιμο και Κοντομηνά και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από Μιχαλολιάκο, Κανέλλη και Πολάκη.

Εμείς ως αντιμιλιταριστές/στριες διακρίνουμε στο πρόσωπό του Φραγκούλη Φράγκου έναν προβεβλημένο εκπρόσωπο του βαθέως κράτους όπως και έναν θεαματικό εκφραστή του εγχώριου μιλιταρισμού. Η αντίθεσή μας σε αυτόν και τους ομοίους του είναι κάτι πέρα από δεδομένη. Το ίδιο είναι και η αλληλεγγύη μας σε όσες και όσους συμβάλλουν στο ξεμπρόστιασμα του ελληνικού εθνικισμού που σκοπεύει στην υποτίμηση της ζωής μας και μας θέλει μπλεγμένους-ες σε πολεμικές περιπέτειες. Εκφράζοντας την απέχθεια μας στην εθνική ενότητα του σιναφιού που συσπειρώνεται πίσω από τον Φραγκούλη Φράγκο, επιστρέφουμε παραφρασμένο το αγωνιώδες ερώτημά του: Ποια Ελλάδα, ποιοι Έλληνες ρε;

Η συγκεκριμένη δίωξη αγωνιστριών-ων για εμάς εντάσ- σεται πλήρως στην βιομηχανία μηνύσεων που έχει στηθεί εδώ και καιρό από την Ασφάλεια Χανίων.

 

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις-ους 7 διωκόμενες-ους

Τρίτη 18 Οκτώβρη στις 12.00 στα δικαστήρια Χανίων.

 

Κανάιμα-Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

kanaima.squat.gr

Εισαγωγικά..

Η συλλογικότητα Κανάιμα συστάθηκε το φθινόπωρο του 2015 στα Χανιά ως μια πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό, με αφορμή τη διώξη συντρόφου ολικού αρνητή στράτευσης.

Κύρια στόχευσή της είναι η αποδόμηση του μιλιταρισμού, ως οικουμενικού και διαχρονικού εργαλείου των εκμεταλλευτών για να επιβάλλουν και να συντηρούν την προνομιακή τους θέση.
Ζώντας και δρώντας εντός της ελληνικής επικράτειας, η υπονόμευση του εγχώριου κρατικού στρατού, η διασαφήνιση του γεωπολιτικού του ρόλου και της εσωτερικής/ κοινωνικής του λειτουργίας μας απασχολεί άμεσα.

Παρατηρώντας την εντεινόμενη στρατιωτική διαχείριση προσφύγων και μεταναστών, την πολύπλευρη στρατιωτικοποίηση της κοινωνικής ζωής, καθώς και λόγω της γεωγραφικής εγγύτητάς μας στη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της Μεσογείου, μας ενδιαφέρει το πως θα μπορούσε το όποιο αντιπολεμικό κίνημα να είναι πρώτα και κύρια αντιμιλιταριστικό.

Η «Κανάιμα – πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό» είναι μια ανοιχτή συλλογικότητα που λειτουργεί με οριζόντιες διαδικασίες, με πρώτη και κύρια εκείνη της συνέλευσής της, κάθε Τρίτη στις 8:00μμ, στο κτήριο της κατάληψης Rosa Nera.

Η εισήγηση μας στις συζητήσεις σε Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο

Ολική Άρνηση Στράτευσης και Αντιπολεμικό κίνημα

 

            Πώς το αυθόρμητο αίσθημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες μπορεί να οδηγήσει σε ένα μαζικό ριζοσπαστικό αντιπολεμικό κίνημα;

 

Σε αυτήν την πρώτη δημόσια παρουσία της συλλογικότητας, στην εισήγηση της πρώτης της εκδήλωσης και στην ουσία στο πρώτο της δημόσιο κείμενο, επιλέξαμε μία ερώτηση ως τίτλο και αρχή της. Βρεθήκαμε στη θέση να απευθύνουμε αυτό το ερώτημα δημοσίως, μετά από ένα πλήθος ερωτημάτων που υποβάλαμε στους εαυτούς μας. Κάπως έτσι δηλαδή  συζητάμε ως άτομα που συσπειρώθηκαν σε συλλογικότητα, με αιτία την κοινή μας αντίθεση στον πόλεμο και με μια αφορμή: την ολική άρνηση στράτευσης κάποιων από μας.
ekdilwsh3

Η βάση όμως της πολιτικής μας συμφωνίας, η οποία εξ’ αρχής προϋπήρχε, διέπει τον λόγο μαςκαι συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της δικής μας τοποθέτησης σε αυτήν τηνσυζήτηση, είναι η κάθετη αντίθεσή μας στον μιλιταρισμό. Τον μιλιταρισμό ως εκείνη την απαραίτητη ιδεολογική και ψυχολογική συνθήκη συντήρησης, παραγωγής και διαιώνισης του στρατού, οικουμενικά και διαχρονικά, ανεξαρτήτως πολιτικού ή οικονομικού συστήματος που αυτός υπηρετεί. Ως εκ τούτου, βλέπουμε απολύτως εχθρικά την ύπαρξη του στρατού, και πρώτα από όλα, του εθνικού στρατού της χώρας που ζούμε. Θεωρούμε ότι ο στρατός είναι η κρατική μήτρα του μιλιταρισμού, χωρίς να είναι η μοναδική. Ως θεσμός παράγει και αναπαράγει ιδεολογία – συνιστώντας την ύστατη εγγύηση του επίπλαστου αισθήματος ασφάλειας – για τη διατήρηση του status quo.

Από τότε σχεδόν που η ανθρώπινη ιστορία εισήλθε στη φάση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ο μιλιταρισμός είναι το οικουμενικό και διαχρονικό εργαλείο της εκάστοτε άρχουσας τάξης – ή εκείνης που φιλοδοξεί να γίνει τέτοια – για την επικράτησή της δια της βίας, μέσω κυρίως του στρατού και των πολέμων που αυτός (απειλεί να) διεξάγει. Θεμελιώδης θέση μας είναι ότι η κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης προϋποθέτει την αποδόμηση του μιλιταρισμού. Βασική προϋπόθεση αυτού του αγώνα είναι η εναντίωση στον στρατό, το θεσμό εκείνο που θρέφει και θρέφεται από το μιλιταρισμό.

Τώρα που ο πόλεμος έχει ξαναγίνει τόσο τραγικά επίκαιρος ως θέμα συζήτησης στην ελληνική κοινωνία, ίσως επειδή -και μόνο αφότου- η τελευταία έχει έρθει αναγκαστικά σε επαφή με τα θύματά του, υπάρχει μια ευκαιρία να τεθεί σε άλλη βάση η δημόσια συζήτηση ενάντια σε αυτόν. Ο πόλεμος στην Συρία δεν είναι απλά η στρατιωτική επέμβαση κάποιας μεγάλης επεκτατικής δύναμης, στην οποία νιώθουμε αντανακλαστικά απέναντι. Είναι κάτι ίσως περισσότερο αφηρημένο εκ πρώτης όψεως, κι όμως τόσο υπαρκτό και κοντινό, όσο είναι κι ένα στρατόπεδο μέσα ή δίπλα σε κάθε πόλη της Ελλάδας.

Ο πόλεμος στην Συρία είναι προϊόν του στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος και του αδιάκοπου ανταγωνισμού μεταξύ των πολιτικό-οικονομικών ελίτ, οι οποίες το συντηρούν παγκοσμίως. Η συριακή κοινωνία βρέθηκε πάνω στην πλέον κόκκινη γραμμή αυτού του αδυσώπητου ανταγωνισμού, με ένα ανεξάντλητο απόθεμα όπλων στη διάθεση των πρόθυμων αντιπροσώπων των κύριων εμπλεκομένων στην περιοχή. Τα αποτελέσματα αυτής της ιδιότυπης συνθήκης, όπου όλοι οι μεγάλοι γεωπολιτικοί ανταγωνιστές έχουν στυλώσει τα πόδια τους πάνω σε ένα μέρος, χωρίς διάθεση υποχώρησης αλλά ούτε -ακόμη- και ολοκληρωτικής απευθείας αναμέτρησης, είναι τα εξής : αφενός η ολοκληρωτική καταστροφή μιας χώρας με μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική τραγωδία και αφετέρου η δαμόκλειος σπάθη της παγκόσμιας σύρραξης ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας, έτοιμη να πέσει ανά πάσα στιγμή.

Με δεδομένη ήδη την εμπλοκή του ελληνικού κράτους (μέσω στρατιωτικών και μη υποδομών στο έδαφός του, τις οποίες χρησιμοποιούν δυνάμεις που εμπλέκονται στον πόλεμο, με την ενεργή συμμετοχή  του στο ΝΑΤΟ – μια συμμετοχή που κάνει την εμπλοκή του αμεσότερη στην περίπτωση της γενικότερης ανάφλεξης, και εμπεδώνει ακόμα περισσότερο με τις διαβόητες περιπολίες του στο Αιγαίο), το αντιπολεμικό αίσθημα μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας οφείλει να στραφεί ενάντια στο εγχώριο στρατιωτικό σύμπλεγμα. Ειδάλλως το μόνο που θα συμβεί θα αφορά την εμπέδωση των «κακών υπερδυνάμεων και προαιώνιων εχθρών», κρύβοντας «κάτω από το χαλάκι» τις ευθύνες του ελληνικού κράτους και του ελληνικού ιμπεριαλισμού, οξύνοντας τον ντόπιο εθνικισμό.

Η ίδια η ύπαρξη του στρατού, εμπλέκει τις κοινωνίες σε πολεμικές περιπέτειες για χάρη των αφεντικών, αργά ή γρήγορα. Η ύπαρξή του και μόνο, κάνει τον πόλεμο πιο εύκολο και κοντινό, περισσότερο ακόμα κι από όσο θα θέλανε τα αφεντικά του, κάποιες φορές. Ο στρατός και ο μιλιταρισμός γεννάνε πολέμους, εκτός των άλλων για την ίδια τους την αναπαραγωγή και τη διαιώνισή τους. Κι αν δεν βρίσκουν εχθρό έξω από τα σύνορα, θα βρουν εντός τους. Μη ξεχνάμε ότι στη Συρία, τη μεγαλύτερη ευθύνη για τις ερειπωμένες πόλεις, τους νεκρούς από βομβαρδισμούς και για τους ξεσπιτωμένους, την έχει ο εθνικός στρατός της χώρας, μεγαλύτερη και από κείνη όλων των υπολοίπων που βομβαρδίζουν σωρευτικά.

Ζούμε σε μια κοινωνία, κατά το ήμισυ πρώην και υποψήφιων φαντάρων. Αν δεν ξεριζωθεί το δηλητήριο του εθνικισμού και του μιλιταρισμού που έχει επί γενεές καθιζάνει στο κοινωνικό σώμα μέσω της υποχρεωτικής και καθολικής στράτευσης, και καθώς οι μνήμες απ’ τα πεδία των σφαγών φεύγουν μαζί με εκείνους που τα έζησαν, ο πόλεμος «των άλλων» θα παραμένει αποκρουστικός, αναλόγως τη θέση τους στα κυρίαρχα εθνικιστικά ή ιδεολογικά αφηγήματα. Για αυτόν το λόγο και τα εγχώρια αντιπολεμικά κινήματα, όποτε αυτά εκφράστηκαν με όρους μαζικότητας, αφορούσαν την αντίθεση σε κάποια στρατιωτική επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων του λεγόμενου ιμπεριαλιστικού δυτικού μπλοκ, εις βάρος είτε ενός «αδελφού λαού», είτε ενός κράτους-δορυφόρου του ρωσικού κράτους. Για αυτό και ούτε καν εκδηλώθηκαν, όταν ο μεγάλος μας μεταφυσικός εθνικός (ή και ιδεολογικός) σύμμαχος βρισκόταν στη θέση της επιτιθέμενης δύναμης που επεμβαίνει στρατιωτικά κάπου, λ.χ. στη Συρία εδώ και 5 χρόνια. Για τον ίδιο λόγο αποτελούσαν κινηματικές εξάρσεις που ενεργοποιούνταν μονάχα συγκυριακά, χωρίς να αμφισβητήσουν ποτέ ουσιαστικά το εγχώριο εκκολαπτήριο του πολέμου: τα ελληνικά στρατά.

Ένα επικαιροποιημένο, αληθινά αποτελεσματικό αντιπολεμικό κίνημα, ή θα στρέφεται ενάντια στον εγχώριο μιλιταρισμό, ή θα παραμένει μια ακίνδυνη επαναστατική γυμναστική που θα μιλάει για τα μακρινά και ανώδυνα. Κάθε σκέψη, κάθε εικόνα, κάθε λόγος που γειώνει κοινωνικά την στρατιωτική παράτα θα πρέπει να καταγγέλλεται και να αποδομείται. Υπό αυτήν την οπτική, η αντιμιλιταριστική στάση είναι η κατεξοχήν αντιπολεμική, όπως και να εκδηλώνεται αυτή. Ακόμα και μέσα στο στρατό, έστω και σε απλό διαπροσωπικό επίπεδο γκρίνιας στα παραμύθια των καραβανάδων που πρέπει να εσωτερικεύσουν οι φαντάροι, ούτως ώστε να εκλογικεύσουν τον παραλογισμό της θητείας. Προφανώς όμως, η αποφυγή της και – σαφώς περισσότερο – η δημόσια ολική άρνησή της, δίνει ένα δυνατό χαστούκι στον μιλιταρισμό.

Η αλληλεγγύη μας λοιπόν στους ολικούς αρνητές στράτευσης πηγάζει κατευθείαν από την αντίθεσή μας στον πόλεμο. Θέλουμε στη βάση αυτή, να γίνει υπόθεση ενός αντιπολεμικού κινήματος που αμφισβητεί και αποδομεί το μιλιταρισμό ως πρωταρχική και συγκολλητική ουσία όλων των πολέμων, αυτών που υπήρξαν, αυτών που εξελίσσονται και όσων ετοιμάζονται να ξεσπάσουν. Στην ίδια αυτή βάση δηλαδή που στεκόμαστε αλληλέγγυοι και με τους πρόσφυγες, οικονομικούς και μη, όχι μονάχα ως θύματα πολέμων, δικτατοριών και απολυταρχιών, αλλά και ως εκ του αποτελέσματος λιποτάκτες πολεμικών συγκρούσεων και στρατοκρατικών καθεστώτων.

Γνωρίζουμε ότι μια ιδιαίτερα κραταιή μομφή εναντίον των προσφύγων είναι το ότι «δεν έκατσαν να πολεμήσουν». Για το αντιπολεμικό αίσθημα που επιδιώκουμε να καλλιεργηθεί, αυτό θα λογαριαζόταν ως αιτία θαυμασμού, και όχι απαξίας! Δυστυχώς, η μομφή αυτή βγαίνει και από χείλη ανθρώπων που έχουν λιώσει σόλες σε αντιπολεμικά συλλαλητήρια – μία ακόμη απόδειξη ότι όσοι δικαιολογούν ιδεοληπτικά κάποιες πολεμικές συγκρούσεις, καταλήγουν να στοιχίζονται πίσω από τον υπόλοιπο «κεντροακραίο» εθνικό κορμό.

 

            Επιστρέφοντας λοιπόν εκεί από όπου ξεκινήσαμε, δίνουμε τη δική μας απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε:

 

Στη θέα των ισοπεδωμένων πόλεων, των ξεβρασμένων πτωμάτων, των καραβανιών των ξεριζωμένων στις λεωφόρους της Δύσης – υπό την απειλή μιας παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης που εγείρει τις de facto επεκτατικές ορέξεις και του ελληνικού κράτους – το αυθόρμητο αίσθημα της αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες οφείλει να γίνει το γόνιμο έδαφος για ένα αντιπολεμικό κίνημα που αγκαλιάζει και προτάσσει την αντιμιλιταριστική δράση. Αγκαλιάζει τους «λιποτάκτες» των πολεμικών μετώπων, όσους/ες διώχτηκαν με βία από δικτατορικά καθεστώτα, αλλά κι όσους με λόγο και πράξη αρνούνται τη συμμετοχή τους στους κρατικούς πολέμους στην Ελλάδα και παντού.

Θα τολμήσουμε να πούμε πως η ολική άρνηση στράτευσης ενταγμένη στην ιστορική περίοδο που διανύουμε δεν είναι απλά ένας τακτικός ελιγμός, ούτε στρατηγική επιλογή αντιπαράθεσης με το στρατό και το κράτος του. Μπορούμε πλέον να θέσουμε την ολική άρνηση στράτευσης ως κοινωνική ανάγκη, καθώς η ισχύς της σύγχρονης πολεμικής μηχανής μας απειλεί με αφανισμό και θέτει αξιακά και υπαρξιακά ερωτήματα.

 

ΚΑΤΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΟΙ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

 

Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

Χανιά, Απρίλιος 2016