Συγκέντρωση Αλληλεγγύης Τετάρτη 25/01/2017 για το εφετείο των 2 διαδηλωτών

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια Χανίων την Τετάρτη 25/1/2017 στις 9 π.μ. για το εφετείο των 2 διαδηλωτών που διώκονται με κατασκευασμένες κατηγορίες για τη συμμετοχή τους σε πορεία που πραγματοποιήθηκε στην πόλη των Χανίων το 2010 για το θάνατο του 19χρονου Στράτου Πατρικάκη έπειτα από καταδίωξη μπάτσων.

Αθώωση των 2 διαδηλωτών!

Να σταματήσει τώρα η ποινικοποιήση των κοινωνικών αγώνων !

Ποιος είπε πως ο στρατός μπήκε στα στρατόπεδα το 1974;

Ποιος είπε πως ο στρατός μπήκε στα στρατόπεδα το 1974;

Άλλη μια αφορμή μπορεί να αποτελέσει η φετινή πορεία στη μνήμη της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 στην Αθήνα. Να «πατήσουμε δρόμο» , να ξανασυναντηθούμε και να εκφράσουμε τις κοινές μας ανησυχίες για το αύριο, για το σήμερα που ζούμε και είναι ζοφερό.

Γιατί δεν άλλαξαν πολλά από τις ανησυχίες όσων έζησαν στη δικτατορία. Γιατί οι φτωχοί δεν υποφέρουν λιγότερο σήμερα, γιατί τα αφεντικά δεν μας αγάπησαν, οι μπάτσοι συνεχίζουν να επιτίθενται σε όσους σηκώνουν ανάστημα και οι δικαστές να είναι πότε «τυφλοί», πότε «να έχουν τα μάτια τους δεκατέσσερα» ανάλογα με τους παράδες που έχει στην τσέπη του όποιος βρίσκεται στο εδώλιο. Λιγότερο «ωμά», περισσότερο «κομψά». Γιατί η εξουσία έτσι κυβερνά, μια με το μαστίγιο μια με το καρότο!

Κι ο στρατός βέβαια δεν είναι με το μέρος των «από τα κάτω» και πάντα είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει με βία τους εχθρούς της εξουσίας εντός συνόρων όπως και τον Νοέμβρη του 1973 ή να μας σύρει σε σφαγές όπως τον Ιούλη του 1974 στην Κύπρο. Για το καλό της πατρίδας πάντα «αξίζει κανείς να γίνει κανίβαλος και να σιωπά».Οι τακτικές της εξουσίας εξελίσσονται ομολογουμένως και ξεχνάμε ευκολότερα. Σήμερα «η δεύτερη φορά αριστερά» συνεχίζει τις ίδιες πολιτικές που θα συνέχιζε οποιαδήποτε δεξιά κυβέρνηση, κάνοντας ξεκάθαρο πως το ελληνικό (βαθύ)κράτος έχει συνέχεια. Πιο «κομψά», λιγότερο ωμά. Έφυγε η Τρόικα, ήρθαν οι Θεσμοί, έφυγαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης κι ήρθαν τα «Hot Spot», η κυριακάτικη αργία έγινε καθημερινή κι η ύφεση έφυγε και ήρθε η ανάπτυξη. Οι συνθήκες δουλειάς χειροτερεύουν, οι αντιστάσεις μας «πήγαν για βρούβες».

Κι όμως τα πράγματα είναι και χειρότερα από το άδειο μας το πορτοφόλι. Ζούμε λιγότερο αλληλέγγυα, λιγότερο ανθρώπινα, περισσότερο στρατιωτικοποιημένα. Ο πόλεμος των αφεντικών συνεχίζεται (για την ακρίβεια δεν σταμάτησε ποτέ) και η όξυνση των ανταγωνισμών τους οδηγεί απ’ τη μία σε ερημοποιημένες ζώνες κι απ’ την άλλη στην ξενιτιά εκατομμύρια ανθρώπων. Η υποδοχή των προσφύγων θεωρείται πλέον το μείζον ζήτημα!

Όχι, το πρόβλημα δεν είναι οι ξένοι επενδυτές, οι ξένοι νατοϊκοί, οι ξένοι τουρίστες, οι ξένες μάρκες αυτοκινήτων… Πρόβλημα είναι οι ξένες οικογένειες των προσφύγων. Άνθρωποι που έπραξαν το αυτονόητο, δηλαδή έφυγαν για να σώσουν τη ζωή τους από έναν πόλεμο που δεν θέλησαν να πάρουν το μέρος κανενός εξουσιαστή. Ούτε με τον Άσαντ, ούτε με το Isis ,ούτε με τη Ρωσία, ούτε με το Νάτο, ούτε, ούτε…

Όχι, το πρόβλημα δεν είναι που συνεχίζονται οι πόλεμοι και οι δικτατορίες στη Μέση Ανατολή, πράγματα που έχει βάλει το χεράκι του για τα καλά όλος ο «ανεπτυγμένος κόσμος», συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Ο ελληνικός στρατός συμμετείχε στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Νατο στη Σομαλία, στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη. Είτε παραχωρώντας βάσεις, είτε έχοντας την επιμελητεία, είτε στέλνοντας αεροπλανάκια, καραβάκια, πεζικό. Ειρηνευτικές αποστολές βαφτίζονται αυτές οι σφαγές. Η Frontex και το ελληνικό ναυτικό είναι υπεύθυνοι για τα χιλιάδες πτώματα μεταναστών στη Μεσόγειο, τα οποία ξεβράζονται από δω και κει. Είναι αυτοί που δυσκολεύουν το έργο εκατοντάδων αλληλέγγυων στη Λέσβο και αλλού. Και βέβαια ο ελληνικός στρατός ξηράς συμμετέχει κανονικότατα στο μάντρωμα των ξενιτεμένων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και ταυτοποίησης.

Η στρατιωτική διαχείριση της ζωής μας στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, στους δρόμους οξύνεται. Παρόλο που η αιματηρή εισβολή του στρατού στο Πολυτεχνείο, τον Νοέμβρη του 1973, ήταν η αιτία της μετέπειτα θεσμοθέτησης του πανεπιστημιακού ασύλου σπίθα, σήμερα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα οι ένοπλες δυνάμεις σουλατσάρουν ανενόχλητα. Προγράμματα στρατιωτικών ερευνών χρόνια γίνονται σε Πολυτεχνεία όπως το Μετσόβιο, αλλά και στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Στην εξέγερση του 2008 συζητιόταν η επέμβαση του στρατού, ενώ το 2011 ο στρατός επενέβη σε διαδήλωση κατά τη διάρκεια της παρέλασης στη Θες/νίκη. Πολλές απεργίες των περασμένων χρόνων επιστρατεύτηκαν. Κι οι μαθητικές παρελάσεις βεβαίως συνεχίζουν, σε ευθεία στοίχιση και με στρατιωτικό βήμα. Για το καλό της πατρίδας … πάντα!

Οι στρατοκράτες είτε στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο της κοινωνικής και πολιτικής σκηνής πάντα καιροφυλαχτούν, καθώς η στρατιωτική καταστολή αποτελεί διαχρονικά την ύστατη επιλογή του καθεστώτος απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια χειραφέτησης της ζωής μας. Γιατί ούτε ο στρατός ούτε ο πόλεμος είναι αλλού. Είναι εδώ και γκρεμίζουν ό,τι άφησε όρθια η ειρήνη.

Πορεία 17 Νοέμβρη 2016

στις 18.30 – Πλ. Δημοτικής Αγοράς

 Κανάιμα – Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό,

Χανιά Νοέμβρης 2016

Ποιος Φράγκος, ποιος Φραγκούλης;

ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ,  ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ;

Στις 18 Οκτώβρη εκδικάζεται στα Χανιά η μήνυση που κατέθεσαν θαυμαστές του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου. Κατηγορούμενοι βρίσκονται αγωνίστριες-ες που συμμετείχαν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας ενάντια στη παρουσίαση του βιβλίου του «ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι» που έγινε στις 09/01/2013.

Ο Φραγκούλης Φράγκος έγινε ευρέως γνωστός για τις βλέψεις του να ηγηθεί ακροδεξιού πολιτικού μορφώματος, ως τη «σοβαρή» εναλλακτική επιλογή αντί της φασιστικής χρυσής αυγής. Υπήρξε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού [08/2009–11/2011] και υπουργός Εθνικής Αμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμμένου [17/05–21/06/2012].

Εκτός από την μετριοπάθεια που τον διακρίνει ότι «έχει σχέδιο για όλα» (;) όπως συνηθίζει να λέει, ήταν ο εμπνευστής ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων από το στρατό (π.χ Καλλίμαχος 2011), ορκισμένος εχθρός μεταναστών-προσφύγων και “αρχιτέκτονας” της τάφρου στο Έβρο καθώς και οπαδός της επιβολής στρατιωτικού νόμου σε υποτιθέμενες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Τον Δεκέμβρη του 2011 κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη 39 καταδρομέων για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25/03/2010 στην Αθήνα. Στον ένα μόνο μήνα που διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας, κάταφερε να εμπλέξει ενεργά τον ελληνικό στρατό στην επέμβαση στη Λιβύη, δαπανώντας 1 εκατομμύριο ευρώ τη μέρα(!) για όσο κράτησαν οι βομβαρδισμοί. Υπερθεμάτιζε σε κάθε ευκαιρία για αύξηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και για ακόμα μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες.

Γνωστές επίσης είναι και οι διασυνδέσεις του σε όλο το πολιτικό, μηντιακό και εκκλησιαστικό σύμπλεγμα. Συναγελάζεται με Ανθιμο και Κοντομηνά και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από Μιχαλολιάκο, Κανέλλη και Πολάκη.

Εμείς ως αντιμιλιταριστές/στριες διακρίνουμε στο πρόσωπό του Φραγκούλη Φράγκου έναν προβεβλημένο εκπρόσωπο του βαθέως κράτους όπως και έναν θεαματικό εκφραστή του εγχώριου μιλιταρισμού. Η αντίθεσή μας σε αυτόν και τους ομοίους του είναι κάτι πέρα από δεδομένη. Το ίδιο είναι και η αλληλεγγύη μας σε όσες και όσους συμβάλλουν στο ξεμπρόστιασμα του ελληνικού εθνικισμού που σκοπεύει στην υποτίμηση της ζωής μας και μας θέλει μπλεγμένους-ες σε πολεμικές περιπέτειες. Εκφράζοντας την απέχθεια μας στην εθνική ενότητα του σιναφιού που συσπειρώνεται πίσω από τον Φραγκούλη Φράγκο, επιστρέφουμε παραφρασμένο το αγωνιώδες ερώτημά του: Ποια Ελλάδα, ποιοι Έλληνες ρε;

Η συγκεκριμένη δίωξη αγωνιστριών-ων για εμάς εντάσ- σεται πλήρως στην βιομηχανία μηνύσεων που έχει στηθεί εδώ και καιρό από την Ασφάλεια Χανίων.

 

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις-ους 7 διωκόμενες-ους

Τρίτη 18 Οκτώβρη στις 12.00 στα δικαστήρια Χανίων.

 

Κανάιμα-Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

kanaima.squat.gr

Μιλιταρισμός Αντιμιλιταρισμός μέσα στην Ισραηλινή κοινωνία

antimil

Το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου στις 8μμ, στο κτίριο της κατάληψης Rosa Nera, οργανώνουμε εκδήλωση-συζήτηση με θέμα «μιλιταρισμός/αντιμιλιταρισμός μέσα στην ισραηλινή κοινωνία». Η εκδήλωση αυτή στα Χανιά εντάσσεται σε ένα κύκλο εκδηλώσεων με το ίδιο θέμα που θα λάβει χώρα στις αρχές του Σεπτέμβρη σε διάφορες πόλεις της χώρας, από συλλογικότητες που προτάσσουν τον αντιμιλιταρισμό ως κρίσιμο για τους από κάτω μέσο σύγκρουσης με την Κυριαρχία. Στις εκδηλώσεις αυτές, η κεντρική εισήγηση θα γίνει από συντρόφισσα, μέλος και εκπρόσωπο της Unity (Ahdut/Wihda), μία αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη.

 

Έχοντας την εικόνα μιας ιδιαίτερα στρατιωτικοποιημένης κοινωνίας σε μόνιμο καθεστώς πολέμου, θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική την παρουσία ανάμεσά μας, φωνών που προτάσσουν και αγωνίζονται για κάτι πέραν της στρατιωτικής διαχείρισης. Ο αντιμιλιταρισμός, σε ένα κοινωνικό και κρατικό περιβάλλον απόλυτα εχθρικό και άκρως καταπιεστικό εναντίον ακριβώς αυτών των φωνών, προτάσσεται ως απάντηση, στον τόπο όπου διεξάγεται μια από τις πιο μακροχρόνιες και παγκοσμιοποιημένες πολεμικές διενέξεις στην σύγχρονη ιστορία,

 

Καθώς η βασική μας συνεκτική πεποίθηση είναι αφενός ότι ο μιλιταρισμός συνιστά ένα οικουμενικό και διαχρονικό εργαλείο των εκμεταλλευτών για να επιβάλλουν και να συντηρούν την προνομιακή τους θέση, και αφετέρου πως ο αγώνας εναντίον της εγχώριας υπόστασής του αποτελεί την προϋπόθεση οποιασδήποτε σοβαρά ανταγωνιστικής προοπτικής στους πολέμους, θεωρούμε ότι ο κινηματικός λόγος εγχειρημάτων που αντιστέκονται πρώτα και κύρια στην δική τους εγχώρια μιλιταριστική συνθήκη, ειδικά εκεί που αυτή διαπερνά κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά διδάγματα που θα είχαμε την τύχη να δεχτούμε.

 

Καλούμε κάθε άνθρωπο που αποστρέφεται τον πόλεμο, που νιώθει αμήχανα και άβολα στην όποια παρουσία του στρατού μες στη ζωή του, να έρθει στην εκδήλωση αυτή, να συζητήσουμε και να μάθουμε κάτι παραπάνω για το πως ο μιλιταρισμός συντηρεί και αναπαράγει τους πολέμους.

Λίγα λόγια για την Εκδήλωση:

Αφού γίνει μια σύντομη παρουσίαση της Unity, η εισήγηση θα επικεντρωθεί σε ζητήματα όπως: αντιμιλιταρισμός και πασιφισμός, μιλιταρισμός και μαχητικότητα, πολιτική κατάσταση σε Ισραήλ/Παλαιστίνη, πώς ο στρατός παρουσιάζει τον εαυτό του, κανόνες και στατιστικά περί θητείας και μιλιταρισμού, η νεότητα κάτω από την πίεση της γενικής μιλιταριστικής κινητοποίησης, οι διαρκείς πόλεμοι του Ισραήλ – κατοχή, η στάση των αριστερών και των αναρχικών απέναντι στο στρατό, αντιμιλιταρισμός-αντιπολεμικές δραστηριότητες-άρνηση στράτευσης-νομικές συνέπειες-καταστολή κλπ

 

Λίγα λόγια για τη Unity:

H Unity (Ahdut/Wihda) είναι μια αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση σε Ισραήλ/ κατεχόμενη Παλαιστίνη. Δημιουργήθηκε το 2010 ως η πρώτη αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση που δραστηριοποιείται μεταξύ του ποταμού Ιορδάνη και τη Μεσόγειο.

Στόχος τους είναι να συνδυάσουν δυνάμεις και να ενώσουν τις προσπάθειες όλων όσων αποζητούν να δημιουργήσουν τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Επιθυμούν να προωθήσουν την επαναστατική διαδικασία εντός της οποίας τα δημοκρατικά συμβούλια και τα συνδικάτα, οι οργανώσεις, οι κομμούνες, οι οργανώσεις φοιτητών, εργατών και δασκάλων θα υιοθετούν την αρχή της αυτοδιαχείρισης, θα απορρίπτουν τον καπιταλισμό και το κράτος και θα τα αντικαθιστούν προς όφελος μιας ελεύθερης κοινωνίας, οργανωμένης στη βάση των κοινών αναγκών.

Καλούν σε αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, την κατοχή και την αποικιοκρατία, το σεξισμό και την πατριαρχία, το ρατσισμό και κάθε είδους καταπίεση και εκμετάλλευση.

Μέλη της Unity, κατά καιρούς, έχουν επιλέξει την ολική άρνηση στράτευσης προς επίρρωση των σκοπών τους. Για παράδειγμα, το Φλεβάρη του 2016 η Tanya Golan δημοσίευσε την άρνηση της να καταταγεί, αφού στο Ισραήλ η θητεία είναι υποχρεωτική και για τις γυναίκες.

Η διακύρηξη στόχων και αρχών της Unity (αγγλικά)

Η δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης της Tanya Golan (ελληνικά)

Εισαγωγικά..

Η συλλογικότητα Κανάιμα συστάθηκε το φθινόπωρο του 2015 στα Χανιά ως μια πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό, με αφορμή τη διώξη συντρόφου ολικού αρνητή στράτευσης.

Κύρια στόχευσή της είναι η αποδόμηση του μιλιταρισμού, ως οικουμενικού και διαχρονικού εργαλείου των εκμεταλλευτών για να επιβάλλουν και να συντηρούν την προνομιακή τους θέση.
Ζώντας και δρώντας εντός της ελληνικής επικράτειας, η υπονόμευση του εγχώριου κρατικού στρατού, η διασαφήνιση του γεωπολιτικού του ρόλου και της εσωτερικής/ κοινωνικής του λειτουργίας μας απασχολεί άμεσα.

Παρατηρώντας την εντεινόμενη στρατιωτική διαχείριση προσφύγων και μεταναστών, την πολύπλευρη στρατιωτικοποίηση της κοινωνικής ζωής, καθώς και λόγω της γεωγραφικής εγγύτητάς μας στη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της Μεσογείου, μας ενδιαφέρει το πως θα μπορούσε το όποιο αντιπολεμικό κίνημα να είναι πρώτα και κύρια αντιμιλιταριστικό.

Η «Κανάιμα – πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό» είναι μια ανοιχτή συλλογικότητα που λειτουργεί με οριζόντιες διαδικασίες, με πρώτη και κύρια εκείνη της συνέλευσής της, κάθε Τρίτη στις 8:00μμ, στο κτήριο της κατάληψης Rosa Nera.

Η εισήγηση μας στις συζητήσεις σε Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο

Ολική Άρνηση Στράτευσης και Αντιπολεμικό κίνημα

 

            Πώς το αυθόρμητο αίσθημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες μπορεί να οδηγήσει σε ένα μαζικό ριζοσπαστικό αντιπολεμικό κίνημα;

 

Σε αυτήν την πρώτη δημόσια παρουσία της συλλογικότητας, στην εισήγηση της πρώτης της εκδήλωσης και στην ουσία στο πρώτο της δημόσιο κείμενο, επιλέξαμε μία ερώτηση ως τίτλο και αρχή της. Βρεθήκαμε στη θέση να απευθύνουμε αυτό το ερώτημα δημοσίως, μετά από ένα πλήθος ερωτημάτων που υποβάλαμε στους εαυτούς μας. Κάπως έτσι δηλαδή  συζητάμε ως άτομα που συσπειρώθηκαν σε συλλογικότητα, με αιτία την κοινή μας αντίθεση στον πόλεμο και με μια αφορμή: την ολική άρνηση στράτευσης κάποιων από μας.
ekdilwsh3

Η βάση όμως της πολιτικής μας συμφωνίας, η οποία εξ’ αρχής προϋπήρχε, διέπει τον λόγο μαςκαι συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της δικής μας τοποθέτησης σε αυτήν τηνσυζήτηση, είναι η κάθετη αντίθεσή μας στον μιλιταρισμό. Τον μιλιταρισμό ως εκείνη την απαραίτητη ιδεολογική και ψυχολογική συνθήκη συντήρησης, παραγωγής και διαιώνισης του στρατού, οικουμενικά και διαχρονικά, ανεξαρτήτως πολιτικού ή οικονομικού συστήματος που αυτός υπηρετεί. Ως εκ τούτου, βλέπουμε απολύτως εχθρικά την ύπαρξη του στρατού, και πρώτα από όλα, του εθνικού στρατού της χώρας που ζούμε. Θεωρούμε ότι ο στρατός είναι η κρατική μήτρα του μιλιταρισμού, χωρίς να είναι η μοναδική. Ως θεσμός παράγει και αναπαράγει ιδεολογία – συνιστώντας την ύστατη εγγύηση του επίπλαστου αισθήματος ασφάλειας – για τη διατήρηση του status quo.

Από τότε σχεδόν που η ανθρώπινη ιστορία εισήλθε στη φάση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ο μιλιταρισμός είναι το οικουμενικό και διαχρονικό εργαλείο της εκάστοτε άρχουσας τάξης – ή εκείνης που φιλοδοξεί να γίνει τέτοια – για την επικράτησή της δια της βίας, μέσω κυρίως του στρατού και των πολέμων που αυτός (απειλεί να) διεξάγει. Θεμελιώδης θέση μας είναι ότι η κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης προϋποθέτει την αποδόμηση του μιλιταρισμού. Βασική προϋπόθεση αυτού του αγώνα είναι η εναντίωση στον στρατό, το θεσμό εκείνο που θρέφει και θρέφεται από το μιλιταρισμό.

Τώρα που ο πόλεμος έχει ξαναγίνει τόσο τραγικά επίκαιρος ως θέμα συζήτησης στην ελληνική κοινωνία, ίσως επειδή -και μόνο αφότου- η τελευταία έχει έρθει αναγκαστικά σε επαφή με τα θύματά του, υπάρχει μια ευκαιρία να τεθεί σε άλλη βάση η δημόσια συζήτηση ενάντια σε αυτόν. Ο πόλεμος στην Συρία δεν είναι απλά η στρατιωτική επέμβαση κάποιας μεγάλης επεκτατικής δύναμης, στην οποία νιώθουμε αντανακλαστικά απέναντι. Είναι κάτι ίσως περισσότερο αφηρημένο εκ πρώτης όψεως, κι όμως τόσο υπαρκτό και κοντινό, όσο είναι κι ένα στρατόπεδο μέσα ή δίπλα σε κάθε πόλη της Ελλάδας.

Ο πόλεμος στην Συρία είναι προϊόν του στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος και του αδιάκοπου ανταγωνισμού μεταξύ των πολιτικό-οικονομικών ελίτ, οι οποίες το συντηρούν παγκοσμίως. Η συριακή κοινωνία βρέθηκε πάνω στην πλέον κόκκινη γραμμή αυτού του αδυσώπητου ανταγωνισμού, με ένα ανεξάντλητο απόθεμα όπλων στη διάθεση των πρόθυμων αντιπροσώπων των κύριων εμπλεκομένων στην περιοχή. Τα αποτελέσματα αυτής της ιδιότυπης συνθήκης, όπου όλοι οι μεγάλοι γεωπολιτικοί ανταγωνιστές έχουν στυλώσει τα πόδια τους πάνω σε ένα μέρος, χωρίς διάθεση υποχώρησης αλλά ούτε -ακόμη- και ολοκληρωτικής απευθείας αναμέτρησης, είναι τα εξής : αφενός η ολοκληρωτική καταστροφή μιας χώρας με μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική τραγωδία και αφετέρου η δαμόκλειος σπάθη της παγκόσμιας σύρραξης ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας, έτοιμη να πέσει ανά πάσα στιγμή.

Με δεδομένη ήδη την εμπλοκή του ελληνικού κράτους (μέσω στρατιωτικών και μη υποδομών στο έδαφός του, τις οποίες χρησιμοποιούν δυνάμεις που εμπλέκονται στον πόλεμο, με την ενεργή συμμετοχή  του στο ΝΑΤΟ – μια συμμετοχή που κάνει την εμπλοκή του αμεσότερη στην περίπτωση της γενικότερης ανάφλεξης, και εμπεδώνει ακόμα περισσότερο με τις διαβόητες περιπολίες του στο Αιγαίο), το αντιπολεμικό αίσθημα μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας οφείλει να στραφεί ενάντια στο εγχώριο στρατιωτικό σύμπλεγμα. Ειδάλλως το μόνο που θα συμβεί θα αφορά την εμπέδωση των «κακών υπερδυνάμεων και προαιώνιων εχθρών», κρύβοντας «κάτω από το χαλάκι» τις ευθύνες του ελληνικού κράτους και του ελληνικού ιμπεριαλισμού, οξύνοντας τον ντόπιο εθνικισμό.

Η ίδια η ύπαρξη του στρατού, εμπλέκει τις κοινωνίες σε πολεμικές περιπέτειες για χάρη των αφεντικών, αργά ή γρήγορα. Η ύπαρξή του και μόνο, κάνει τον πόλεμο πιο εύκολο και κοντινό, περισσότερο ακόμα κι από όσο θα θέλανε τα αφεντικά του, κάποιες φορές. Ο στρατός και ο μιλιταρισμός γεννάνε πολέμους, εκτός των άλλων για την ίδια τους την αναπαραγωγή και τη διαιώνισή τους. Κι αν δεν βρίσκουν εχθρό έξω από τα σύνορα, θα βρουν εντός τους. Μη ξεχνάμε ότι στη Συρία, τη μεγαλύτερη ευθύνη για τις ερειπωμένες πόλεις, τους νεκρούς από βομβαρδισμούς και για τους ξεσπιτωμένους, την έχει ο εθνικός στρατός της χώρας, μεγαλύτερη και από κείνη όλων των υπολοίπων που βομβαρδίζουν σωρευτικά.

Ζούμε σε μια κοινωνία, κατά το ήμισυ πρώην και υποψήφιων φαντάρων. Αν δεν ξεριζωθεί το δηλητήριο του εθνικισμού και του μιλιταρισμού που έχει επί γενεές καθιζάνει στο κοινωνικό σώμα μέσω της υποχρεωτικής και καθολικής στράτευσης, και καθώς οι μνήμες απ’ τα πεδία των σφαγών φεύγουν μαζί με εκείνους που τα έζησαν, ο πόλεμος «των άλλων» θα παραμένει αποκρουστικός, αναλόγως τη θέση τους στα κυρίαρχα εθνικιστικά ή ιδεολογικά αφηγήματα. Για αυτόν το λόγο και τα εγχώρια αντιπολεμικά κινήματα, όποτε αυτά εκφράστηκαν με όρους μαζικότητας, αφορούσαν την αντίθεση σε κάποια στρατιωτική επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων του λεγόμενου ιμπεριαλιστικού δυτικού μπλοκ, εις βάρος είτε ενός «αδελφού λαού», είτε ενός κράτους-δορυφόρου του ρωσικού κράτους. Για αυτό και ούτε καν εκδηλώθηκαν, όταν ο μεγάλος μας μεταφυσικός εθνικός (ή και ιδεολογικός) σύμμαχος βρισκόταν στη θέση της επιτιθέμενης δύναμης που επεμβαίνει στρατιωτικά κάπου, λ.χ. στη Συρία εδώ και 5 χρόνια. Για τον ίδιο λόγο αποτελούσαν κινηματικές εξάρσεις που ενεργοποιούνταν μονάχα συγκυριακά, χωρίς να αμφισβητήσουν ποτέ ουσιαστικά το εγχώριο εκκολαπτήριο του πολέμου: τα ελληνικά στρατά.

Ένα επικαιροποιημένο, αληθινά αποτελεσματικό αντιπολεμικό κίνημα, ή θα στρέφεται ενάντια στον εγχώριο μιλιταρισμό, ή θα παραμένει μια ακίνδυνη επαναστατική γυμναστική που θα μιλάει για τα μακρινά και ανώδυνα. Κάθε σκέψη, κάθε εικόνα, κάθε λόγος που γειώνει κοινωνικά την στρατιωτική παράτα θα πρέπει να καταγγέλλεται και να αποδομείται. Υπό αυτήν την οπτική, η αντιμιλιταριστική στάση είναι η κατεξοχήν αντιπολεμική, όπως και να εκδηλώνεται αυτή. Ακόμα και μέσα στο στρατό, έστω και σε απλό διαπροσωπικό επίπεδο γκρίνιας στα παραμύθια των καραβανάδων που πρέπει να εσωτερικεύσουν οι φαντάροι, ούτως ώστε να εκλογικεύσουν τον παραλογισμό της θητείας. Προφανώς όμως, η αποφυγή της και – σαφώς περισσότερο – η δημόσια ολική άρνησή της, δίνει ένα δυνατό χαστούκι στον μιλιταρισμό.

Η αλληλεγγύη μας λοιπόν στους ολικούς αρνητές στράτευσης πηγάζει κατευθείαν από την αντίθεσή μας στον πόλεμο. Θέλουμε στη βάση αυτή, να γίνει υπόθεση ενός αντιπολεμικού κινήματος που αμφισβητεί και αποδομεί το μιλιταρισμό ως πρωταρχική και συγκολλητική ουσία όλων των πολέμων, αυτών που υπήρξαν, αυτών που εξελίσσονται και όσων ετοιμάζονται να ξεσπάσουν. Στην ίδια αυτή βάση δηλαδή που στεκόμαστε αλληλέγγυοι και με τους πρόσφυγες, οικονομικούς και μη, όχι μονάχα ως θύματα πολέμων, δικτατοριών και απολυταρχιών, αλλά και ως εκ του αποτελέσματος λιποτάκτες πολεμικών συγκρούσεων και στρατοκρατικών καθεστώτων.

Γνωρίζουμε ότι μια ιδιαίτερα κραταιή μομφή εναντίον των προσφύγων είναι το ότι «δεν έκατσαν να πολεμήσουν». Για το αντιπολεμικό αίσθημα που επιδιώκουμε να καλλιεργηθεί, αυτό θα λογαριαζόταν ως αιτία θαυμασμού, και όχι απαξίας! Δυστυχώς, η μομφή αυτή βγαίνει και από χείλη ανθρώπων που έχουν λιώσει σόλες σε αντιπολεμικά συλλαλητήρια – μία ακόμη απόδειξη ότι όσοι δικαιολογούν ιδεοληπτικά κάποιες πολεμικές συγκρούσεις, καταλήγουν να στοιχίζονται πίσω από τον υπόλοιπο «κεντροακραίο» εθνικό κορμό.

 

            Επιστρέφοντας λοιπόν εκεί από όπου ξεκινήσαμε, δίνουμε τη δική μας απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε:

 

Στη θέα των ισοπεδωμένων πόλεων, των ξεβρασμένων πτωμάτων, των καραβανιών των ξεριζωμένων στις λεωφόρους της Δύσης – υπό την απειλή μιας παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης που εγείρει τις de facto επεκτατικές ορέξεις και του ελληνικού κράτους – το αυθόρμητο αίσθημα της αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες οφείλει να γίνει το γόνιμο έδαφος για ένα αντιπολεμικό κίνημα που αγκαλιάζει και προτάσσει την αντιμιλιταριστική δράση. Αγκαλιάζει τους «λιποτάκτες» των πολεμικών μετώπων, όσους/ες διώχτηκαν με βία από δικτατορικά καθεστώτα, αλλά κι όσους με λόγο και πράξη αρνούνται τη συμμετοχή τους στους κρατικούς πολέμους στην Ελλάδα και παντού.

Θα τολμήσουμε να πούμε πως η ολική άρνηση στράτευσης ενταγμένη στην ιστορική περίοδο που διανύουμε δεν είναι απλά ένας τακτικός ελιγμός, ούτε στρατηγική επιλογή αντιπαράθεσης με το στρατό και το κράτος του. Μπορούμε πλέον να θέσουμε την ολική άρνηση στράτευσης ως κοινωνική ανάγκη, καθώς η ισχύς της σύγχρονης πολεμικής μηχανής μας απειλεί με αφανισμό και θέτει αξιακά και υπαρξιακά ερωτήματα.

 

ΚΑΤΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΟΙ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

 

Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

Χανιά, Απρίλιος 2016

Δήλωση Ολικής Άρνησης Στράτευσης / Α.Δ. / Μάρτιος 2016

21/03/2016

Δηλώνω ολικός αρνητής στράτευσης. Ολικός αρνητής του ελληνικού στρατού και κάθε στρατού που διαιωνίζει και αναπαράγει τη δομή της ιεραρχίας, του ολοκληρωτισμού, της εθνικής συνείδησης και του συγκεντρωτισμού. Ενάντια σε κάθε στρατό που αποσκοπεί στην κυριαρχία επί των ελεύθερων ατόμων, επί των εδαφών, στην πειθάρχηση και στον έλεγχο των συνειδήσεων και των σωμάτων μας.

Ιστορικά, ο ρόλος των εθνοκρατικών στρατών, είτε αυτοί αναδύονταν ως φασιστικοί, σοσιαλιστικοί ή φιλελεύθεροι, εξυπηρετούσε τις αφηγήσεις και τα συμφέροντα μιας συγκεκριμένης τοπική ή πολυεθνικής ελίτ. Πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, τα οποία αρχίζουν από την ίδια την εγκαθίδρυση-σύσταση του κρατικού μηχανισμού και προεκτείνονται στην κατάκτηση πλουτοπαραγωγικών πηγών και στην ίδια τη διαιώνιση των πολεμικών βιομηχανιών. Αφηγήσεις εθνικιστικές, όπως η φυλετική υπεροχή · πατριαρχικές, όπως η λατρευτική υπαγωγή των λαών στους πατέρες του έθνους · σεξιστικές, με την καταδίκη του γυναικείου φύλου ως παραγωγική μηχανή των εθνικών σωμάτων · και τέλος, ευρύτερες πατριωτικές αφηγήσεις, που όχι απλώς εξιδανικεύουν τον τόπο όπου τυχαία γεννηθήκαμε, αλλά νομιμοποιούν και την ιδιοκτησία του.

Το ελληνικό κράτος και, κατ’ επέκταση, ο ελληνικός στρατός, αποτελεί παραδοσιακό σύμμαχο του ΝΑΤΟ, με δράσεις εντός και εκτός συνόρων, όπως Ιράκ, Σομαλία, Λίβανος.

Επίσης, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προχώρησε σε συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ, υπογράφοντας στρατιωτικό σύμφωνο, το οποίο επιτρέπει σε ελληνικό έδαφος στρατιωτικές ασκήσεις από τον ισραηλινό στρατό.

Ευρω-στόλος και ΝΑΤΟ, κάνοντας περιπολίες στη Μεσόγειο, συνεργάζονται στενά για να ανακόψουν το μεγάλο κύμα μεταναστευτικών ρευμάτων στην Ευρώπη, σε συμφωνία με τις Αρχές της Λιβύης, ρίχνοντας τις βάρκες στα βράχια και πνίγοντας τους επιβαίνοντες μετανάστες. Αυτό είναι το εναλλακτικό σχέδιο με το κωδικό όνομα »Επιχείρηση Sophia» (28/01/2016).

Θα αναφέρω, επίσης, ότι πρόεδρος της στρατιωτικής επιτροπής της Ε.Ε. είναι από το περασμένο φθινόπωρο ο πρώην Α/ΓΕΕΘΑ, Μ. Κωσταράκος.

Για όλους αυτούς τους λόγους, δηλώνω ολικός αρνητής στράτευσης. Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι ο αγώνας μου δεν αρχίζει ούτε σταματά στην άρνηση στράτευσης.

Ως αναρχικός, θεωρώ ότι η στάση μου ενάντια στον ελληνικό στρατό είναι ένα μόνο μέρος του συνολικού αγώνα ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και κυριαρχία. Θα μπορούσα να ακολουθήσω τον εύκολο δρόμο της τυφλής υποταγής, της αναίμακτης κατάταξης ή του λεγόμενου τρελόχαρτου, αποφεύγοντας την ποινικοποίηση της άποψής μου και τις αναμενόμενες κυρώσεις που απορρέουν από την άρνηση στράτευσης. Αυτό, όμως, έρχεται σε σύγκρουση με τις συνολικές αξίες μου ως αναρχικός, κρίνω δε ότι ως στάση ζωής αποτελεί παρακαταθήκη για τον κόσμο που θέλουμε ως την αναρχία.

Ως αναρχικός, τάσσομαι υπέρ της πολυμορφίας του αγώνα, τόσο στις θεωρήσεις, όσο και στις δράσεις.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ/ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ/ΕΣ
ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΝΟΠΛΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ

Α.Δ.
αναρχικός, ολικός αρνητής στράτευσης

Δήλωση Ολικής Άρνησης Στράτευσης / Α. Λάλος, Β. Μηλογιαννάκης, Γ. Τσίτσιας-Γεωργαντάς

 ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ (ΧΑΝΙΑ) 17-11-2015

Εγώ λατρεύω την ειρήνη τον πόλεμο δεν τον μπορώ θα βάλω σπίτι μου ένα κράνος να κάνει τσίσα το μωρό Θα ζωγραφίσω κι ένα δράκο με φισικλέτια και σπαθιά και θα τον βάλω στο σαλόνι για να τρομάζουν τα παιδιά Εγώ θα μάθω τα παιδιά μου μονάχος μου σκοποβολή θα βάλω στόχο την καρδιά μου που αυτή τ’ αγάπησε πολύ Και θα τους πω αν άνδρες είστε κι αφού στον πόλεμο θα πάτε εμένανε πυροβολήστε τι με κοιτάτε, τι με κοιτάτε Δεν έχω σπίτι μου μαχαίρι και ούτε πρόκειται να μπει κόβουμε πάντα με το χέρι και με τα δόντια το ψωμί Και αγοράζουμε τουφέκια και παλιομάχαιρα που λες να τα φυτεύουμε στον κήπο στήριγμα στις τριανταφυλλιές
Σ. Τσώτου

Α: Σκέφτηκα για τίτλο της δήλωσής μας ότι αρνούμαστε να καταταγούμε, να βάζαμε κάτι σαν…
«Αγαπάμε τη ζωή κι όχι το θάνατο»
Β: Καλό! Αλλά να σου πω… Εγώ θα το ’λεγα κάπως έτσι…
«Δημόσια δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης ή ανοιχτό γράμμα στη στρατολογία και το υπουργείο πολέμου»
Γ: Χμ… πιο σαφές για το τι πάμε να κάνουμε.
Α: Πάμε λοιπόν… O ελληνικός στρατός βρίσκεται – αυτό που λες – υπό τις διαταγές ενός υπουργείου πολέμου, αλλά και της ηγεσίας του στρατού φυσικά. Δεν ασχολείται διόλου με το να εξασφαλίζει την «ειρήνη», ούτε βέβαια πρόκειται για έναν αμυντικό στρατό όπως θα ήθελαν να πιστεύουμε. Και πως θα μπορούσε διαφορετικά; Αρκεί κανείς να κοιτάξει που βρίσκονταν τα σύνορά του ελληνικού κράτους όταν ιδρύεται το 1830 και που το 1947 με τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, για να αντιληφθεί πως η Ελλάδα είναι από τα πλέον επεκτατικά σύγχρονα κράτη.
Δες πως η επανάσταση του 1821, η οποία ξεκίνησε εκτός των άλλων με αγροτικές εξεγέρσεις ενάντια στη δυσβάσταχτη φορολογία των κοτζαμπάσηδων και άλλα κοινωνικά αιτήματα των καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων, απέκτησε μια αφήγηση εθνική που λειτουργεί ως μανδύας των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης και του κράτους της. Τα όνειρα των αστών για επέκταση της επικράτειάς τους, οδήγησαν στα γνωστά πεδία των σφαγών, με χιλιάδες νεκρούς και πρόσφυγες (Βαλκανικοί πόλεμοι, Ά παγκόσμιος πόλεμος, Μικρασιατική εκστρατεία).
Γ: Μην πας τόσο πίσω. Οι μνήμες από τα γεγονότα της Κύπρου το ’74 είναι νωπές. Ο ελληνικός στρατός, υπό την καθοδήγηση του χουντικού Ιωαννίδη, εισέβαλε στο νησί και ανέτρεψε πραξικοπηματικά την κυβέρνηση Μακάριου, στην προσπάθειά του να προσαρτήσει και την Κύπρο στο ελληνικό κράτος. Η πολεμική σύρραξη που ακολούθησε με την απάντηση του τουρκικού στρατού, είχε σαν αποτέλεσμα 4000 περίπου νεκρούς και 200.000 πρόσφυγες.
Β: Τι παραλογισμός ε! Δυο χώρες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ να αλληλοσφάζονται.
Α: Σιγά! Στήνουν πρόσκαιρες συμμαχίες ενάντια σε κοινούς εχθρούς, χωρίς να σημαίνει πως έγιναν και «φιλαράκια». Αλλά μιας και αναφέρθηκες στο ΝΑΤΟ, αξίζει να σημειώσουμε πως η αφεντιά «του αμυντικού ελληνικού στρατού» έφτασε να πολεμάει μέχρι την Κορέα το 1950! Έχει συμμετάσχει επίσης με έμψυχο δυναμικό και παραχωρώντας στρατιωτικές βάσεις στους νατοϊκούς του συμμάχους, σε όλους τους σύγχρονους πολέμους για την επέκταση της «δημοκρατίας» και την πάταξη της «τρομοκρατίας» (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη). Η αναβάθμιση δε της στρατιωτικής συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ και η υπό διαπραγμάτευση συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου, είναι ενδεικτικά των διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στην Ανατολική Μεσόγειο, προοιωνίζοντας τους πολέμους που έπονται.
Β: Το ερώτημα πάντως παραμένει ένα. Ποιοι σφαγιάζονται τελικά σε όλους αυτούς τους πολέμους και ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται; Σκοτώνονται οι πολιτικές μαριονέτες ή μήπως οι στρατοκράτες που ψάχνουν μανιωδώς το επόμενο casus belli; Οι επιχειρηματίες που επενδύουν στην καταστροφή και την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων περιοχών ή οι οπλοβιομήχανοι;
Γ : Για τους τελευταίους δε, αξίζει ιδιαίτερη μνεία, καθώς η βιομηχανία τους ανθεί όταν διεξάγεται ένας πόλεμος ή υπάρχει απειλή πολέμου (δηλαδή συνεχώς). Ανεξάρτητα από την έκβαση των μαχών, πάντα κερδίζουν. Οι καλύτεροι πελάτες αυτής της βιομηχανίας είναι οι στρατοί, που αγοράζουν είτε stock εμπόρευμα (βλέπε κάτι υποβρύχια που γέρνουν), είτε νέες υπερσύγχρονες τεχνολογίες. Οι μίζες των εξοπλισμών της πολεμικής μηχανής, αποτελούν επίσης ένα διόλου ευκαταφρόνητο εισοδηματάκι για την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.
Α: H αλήθεια είναι μία… Αυτοί που καλούνται να γίνουν «κιμάς» για την πατρίδα αντιμετωπίζοντας τον εξωτερικό εχθρό, είναι οι ίδιοι που εξολοθρεύονται ως εσωτερικός εχθρός όταν σηκώνουν κεφάλι για καλύτερες συνθήκες ζωής. Είναι τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, οι προλετάριοι ή όπως θες πες τους.
Γ: Τα παραδείγματα κι εδώ είναι πολλά. Η κατάπνιξη της απεργίας των μεταλλεργατών του Λαυρίου το 1896 από τον ελληνικό στρατό με τη συμβολή του γαλλικού ναυτικού. Επίσης, η εξέγερση των αγροτών κολίγων για την αναδιανομή της γης στο Κιλελέρ της Λάρισας το 1910, οι απεργιακοί αγώνες των μεταλλεργατών της Σερίφου το 1916, των λιμενεργατών και μυλεργατών στην Καλαμάτα το 1934 και των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη το 1936, αντιμετωπίστηκαν από τη χωροφυλακή και τον ελληνικό στρατό, με δολοφονίες, συλλήψεις, βασανισμούς.
Β: Και βέβαια «η κορυφαία στιγμή της νεότερης ιστορίας μας». Η χούντα των ακατονόμαστων συνταγματαρχών 1967-1974. Ένα θρίλερ με κωμικούς πρωταγωνιστές και τραγικό φινάλε. Μια γεύση για το τι συμβαίνει όταν ο στρατός αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Ο μιλιταρισμός σε όλο του το μεγαλείο, μια ολόκληρη κοινωνία-στρατόπεδο. Καταπίεση, πειθαρχία και ρουφιανιά. Κι όταν βέβαια η μεγαλειώδης εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 στην Αθήνα τάραξε τα νερά, ο στρατός και η χωροφυλακή την κατέπνιξε στο αίμα με δεκάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες.
Γ: Μάλιστα…Εν τέλει όποια μορφή κι αν παίρνει το πολίτευμα, (κοινοβουλευτισμός, δικτατορία κλπ.), ο στρατός αποτελεί πάντα την ύστατη εγγύηση του κράτους.
Α: Πέρα από τα παραπάνω. Πως θα μπορούσαμε άραγε να υπάρξουμε εντός κάποιου στρατοπέδου, όπου η διαδικασία της κριτικής και της σκέψης πάει διακοπές; Όπου η τυφλή υπακοή θεωρείται αρετή, η διαφορετικότητα είναι είδος προς εξαφάνιση και το αντριλίκι εκφράζεται με καψώνια προς τους πιο αδύναμους;
Β: Ας πούμε πως πηγαίναμε (ω μη γένοιτο). Θα τη βγάζαμε στην αναφορά κάθε πρωί αρνούμενοι να υπακούσουμε την τάδε ή τη δείνα εντολή και στο τέλος τέλος θα μαζεύαμε τόσες φυλακές, που για να τις εξαργυρώσουμε θα έπρεπε να θητεύσουν για μας και τα εγγόνια μας. Και η απορία μου είναι η εξής. Αφού είμαστε σαφέστατα ενάντια στο στρατό και δεν θέλουμε να καταταγούμε, τι ακριβώς μας θέλουν εκεί μέσα; Μας εκβιάζουν με στρατοδικεία και επαναλαμβανόμενα χρηματικά πρόστιμα των 6.000 ευρώ, με απώτερο στόχο, τι;
Γ: Έχουν τους λόγους τους. Αφ’ ενός γιατί πάγιος ρόλος του μηχανισμού του στρατού, είναι η ψυχοσυναισθηματική ισοπέδωση του ανθρώπινου, δηλαδή η υποταγή στην ιεραρχία και η κατασκευή του προτύπου ενός δυναμικού άντρα-πολεμιστή χωρίς ευαισθησίες, που οφείλει να θυσιαστεί όποτε του ζητηθεί από την πατρίδα. Αφ’ ετέρου, αν η θητεία δεν ήταν υποχρεωτική, δεν θα πήγαινε κανείς (πέρα από κάτι πυροβολημένους φασίστες).
Α: Επίσης «σημαντικό» έργο που επιτελεί ο στρατός είναι η ενίσχυση της εθνικής συνείδησης. Μιας οργανωμένης απάτης των «εχόντων και κατεχόντων», να ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με τις ανάγκες μας. Λένε για παράδειγμα πως τα πετρέλαια που βρίσκονται στο Αιγαίο είναι εθνικό μας συμφέρον να τα πάρει η Ελλάδα. Και γιατί θα έπρεπε να μας κόφτει αν τα πάρει η Ελλάδα, η Τουρκία ή ο Καναδάς; Λες και το χρήμα θα μπει στην τσέπη μας. Πόσο μάλλον να πολεμήσουμε γι’ αυτά. Βλέπουμε και στην Αραβία που έχει πολλά πετρέλαια, πόσοι τα χαίρονται και πόσοι πεθαίνουν της πείνας.
Γ: Βέβαια! εθνικό συμφέρον και εθνική ενότητα. Όπου τ’ ακούς, μακριά… Μας πήξανε στη μπαρούφα… «Εμείς οι Έλληνες είμαστε και ήμασταν οι πιο άξιοι και έχουμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας. Υπήρξαμε το λίκνο του πολιτισμού και γι’ αυτό ανέκαθεν μας ζήλευαν οι εχθροί, αλλά και οι φίλοι… Όταν νικάμε είμαστε ήρωες, όταν χάνουμε έχουν συνωμοτήσει εναντίον μας όλες οι μεγάλες δυνάμεις κι ο διάολος μαζί».
Β: Ηρέμησε! Θα σου ανέβει η πίεση… Ας το μαζεύουμε σιγά σιγά. Πρώτα όμως, μιας κι έχουμε και την τιμή να αρνούμαστε τη στρατιωτική μας θητεία εν μέσω διακυβέρνησης της πρώτης φοράς «αριστερά», οφείλουμε να πούμε πως ο ρόλος του στρατού, όχι μόνο δεν αλλάζει, αντιθέτως αναβαθμίζεται.
Α: Η δαπάνη των 500 εκ. δολαρίων για στρατιωτικούς εξοπλισμούς τους πρώτους μήνες της εκλογής της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ, αποδεικνύει πως η εθνική άμυνα δεν επιδέχεται περικοπές, σε αντίθεση με τα νοσοκομεία ή τους μισθούς των μικρομεσαίων στρωμάτων. Οι παρελάσεις, ένας θεσμός που προάγει την ομοιομορφία και την υποταγή, όχι μονάχα δεν καταργείται, όπως υποστήριζε η ροζ γραμμή ως αντιπολίτευση, αλλά αναβαθμίζεται σε λαϊκό γλέντι συνοδεία από νταούλια. Ο ακροδεξιός υπουργός πολέμου θεσπίζει την εθελοντική θητεία των γυναικών (για λόγους ισότητας πιθανότατα!) και προτείνει σε γιατρούς και δασκάλους φαντάρους
να κάνουν τη θητεία τους σε κάποιο σχολείο ή νοσοκομείο δουλεύοντας τζάμπα και χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα.
Γ: Ο Αλ. Τσίπρι παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Σαμαρά συνεχίζει τις συναντήσεις με τον δικτάτορα της Αιγύπτου Al Sisi για την πολυπόθητη στρατιωτική συμμαχία στην ανατολική Μεσόγειο. Κομμάτια να γίνουν κι οι ιδεολογικές διαφωνίες του σφαγέα της Αιγύπτου με τον «πολύ αριστερό» έλληνα πρωθυπουργό.
Α: Θα ήταν αδύνατο για οποιαδήποτε κυβέρνηση αναλάμβανε το τιμόνι του κράτους σε αυτή την ιστορική συγκυρία, να πράξει διαφορετικά σε αυτό που ονομάζεται «πάγια εθνικά ζητήματα». Ο αριστερός φερετζές διαχείρισης της κρίσης, σπρώχτηκε και από τους στρατοκράτες εφόσον έλαβαν τις εγγυήσεις τους. Η συνάντηση επικύρωσης έγινε στο πεντάγωνο τρεις μήνες πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015 με τον μελλοντικό τότε (όπως όλα έδειχναν) πρωθυπουργό της χώρας, τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ Κωσταράκο και τον επίτιμο αρχηγό του ΓΕΣ Φραγκούλη. Στο πέρας αυτής της συνάντησης, ο Τσίπρας είπε το περίφημο «Το κράτος έχει συνέχεια». Δηλαδή… τα βρήκανε τα παιδιά.
Γ: Αλίμονο! Όχι μονάχα το κράτος, αλλά και οι εθνικισμοί, οι θρησκευτικοί φανατισμοί και ο πόλεμος που τους συνοδεύει έχουν συνέχεια, όσο αδρανούμε. Οι δυτικές εξουσίες χτίζουν από καιρό ένα προφίλ ισλαμιστών τρομοκρατών για να δικαιολογήσουν την στρατιωτική διαχείριση προσφύγων – μεταναστών και παράλληλα τον «αναγκαίο» πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.
Β: Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά ακόμα… Για τον χαμένο χρόνο της θητείας, την αυτοδιάθεση του σώματός μας, τις αυτοκτονίες μέσα στο στρατό ή για το πως η ίδια η κοινωνία στρατικοποιείται και αυτοκτονεί. Και άλλα που δεν χωρούν σε μια κόλα χαρτί…
Α-Β-Γ: Εν κατακλείδι…
Αγαπητοί μας εχθροί,
Επειδή δεν χωράει ο νους μας:
Να παραστεκουλίζουμε με τα όπλα στραμμένα σε πρόσφυγες και μετανάστες που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα κατατρεγμένοι από τη φτώχεια και τους πολέμους.
Να κάνουμε τα χατίρια κάθε καραβανά ακούγοντας τις αγριοφωνάρες του.
Να θέσουμε σε εφεδρεία τις ζωές μας, όποτε ανοίγουν οι αιμοβόρες ορέξεις των εξουσιαστών.
Θα απέχουμε συνειδητά από το στρατόπεδο της εθνικοφροσύνης, του θανάτου και των διαχωρισμών,
Θα παραμείνουμε δίπλα σε όσους κι όσες αγαπάμε. Δίπλα στους ανθρώπους που μοιράζονται τον αγώνα για μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, στις γειτονιές, στους δρόμους, στη δουλειά, στις παρέες, στην οικογένεια,
Θα παραμείνουμε ακούραστοι, μέχρι να θάψουμε «το τσεκούρι του πολέμου» που ξεθάβει η εξουσία για τα συμφέροντά της,
Και δεν θα βάλουμε «κώλο κάτω» μέχρι…
…να γκρεμίσουμε και το τελευταίο μαντρί, που εσείς ονομάζετε σύνορα…
…τα στρατόπεδα να γίνουν πάρκα αναψυχής και τα εργοστάσια της οπλοβιομηχανίας εσωτερικές πίστες αναρρίχησης…
…να ξυπνήσουμε ένα πρωινό και οι ένοπλες δυνάμεις να αποτελούν αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας…
…οι τωρινές μας κοινότητες αμφισβήτησης του κόσμου της ατομικής ιδιοκτησίας, των κρατών και των συνόρων, γίνουν οι μήτρες που θα γεννήσουν τον αυριανό κόσμο της ισότητας, της αλληλοβοήθειας, του σεβασμού και της ελευθερίας.
Κι αυτό είναι υπόσχεση και ανακούφιση…
Μην μας υπολογίζετε για οπλίτες…
Θα παραμείνουμε πολίτες

Συμμετείχαν με αλφαβητική σειρά οι:
ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΛΑΛΟΣ
ΒΙΚΕΝΤΙΟΣ ΜΗΛΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΤΣΙΑΣ-ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣ
 Pdf
css.php