Ποιος Φράγκος, ποιος Φραγκούλης;

ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ,  ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ;

Στις 18 Οκτώβρη εκδικάζεται στα Χανιά η μήνυση που κατέθεσαν θαυμαστές του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου. Κατηγορούμενοι βρίσκονται αγωνίστριες-ες που συμμετείχαν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας ενάντια στη παρουσίαση του βιβλίου του «ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι» που έγινε στις 09/01/2013.

Ο Φραγκούλης Φράγκος έγινε ευρέως γνωστός για τις βλέψεις του να ηγηθεί ακροδεξιού πολιτικού μορφώματος, ως τη «σοβαρή» εναλλακτική επιλογή αντί της φασιστικής χρυσής αυγής. Υπήρξε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού [08/2009–11/2011] και υπουργός Εθνικής Αμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμμένου [17/05–21/06/2012].

Εκτός από την μετριοπάθεια που τον διακρίνει ότι «έχει σχέδιο για όλα» (;) όπως συνηθίζει να λέει, ήταν ο εμπνευστής ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων από το στρατό (π.χ Καλλίμαχος 2011), ορκισμένος εχθρός μεταναστών-προσφύγων και “αρχιτέκτονας” της τάφρου στο Έβρο καθώς και οπαδός της επιβολής στρατιωτικού νόμου σε υποτιθέμενες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Τον Δεκέμβρη του 2011 κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη 39 καταδρομέων για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25/03/2010 στην Αθήνα. Στον ένα μόνο μήνα που διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας, κάταφερε να εμπλέξει ενεργά τον ελληνικό στρατό στην επέμβαση στη Λιβύη, δαπανώντας 1 εκατομμύριο ευρώ τη μέρα(!) για όσο κράτησαν οι βομβαρδισμοί. Υπερθεμάτιζε σε κάθε ευκαιρία για αύξηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και για ακόμα μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες.

Γνωστές επίσης είναι και οι διασυνδέσεις του σε όλο το πολιτικό, μηντιακό και εκκλησιαστικό σύμπλεγμα. Συναγελάζεται με Ανθιμο και Κοντομηνά και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από Μιχαλολιάκο, Κανέλλη και Πολάκη.

Εμείς ως αντιμιλιταριστές/στριες διακρίνουμε στο πρόσωπό του Φραγκούλη Φράγκου έναν προβεβλημένο εκπρόσωπο του βαθέως κράτους όπως και έναν θεαματικό εκφραστή του εγχώριου μιλιταρισμού. Η αντίθεσή μας σε αυτόν και τους ομοίους του είναι κάτι πέρα από δεδομένη. Το ίδιο είναι και η αλληλεγγύη μας σε όσες και όσους συμβάλλουν στο ξεμπρόστιασμα του ελληνικού εθνικισμού που σκοπεύει στην υποτίμηση της ζωής μας και μας θέλει μπλεγμένους-ες σε πολεμικές περιπέτειες. Εκφράζοντας την απέχθεια μας στην εθνική ενότητα του σιναφιού που συσπειρώνεται πίσω από τον Φραγκούλη Φράγκο, επιστρέφουμε παραφρασμένο το αγωνιώδες ερώτημά του: Ποια Ελλάδα, ποιοι Έλληνες ρε;

Η συγκεκριμένη δίωξη αγωνιστριών-ων για εμάς εντάσ- σεται πλήρως στην βιομηχανία μηνύσεων που έχει στηθεί εδώ και καιρό από την Ασφάλεια Χανίων.

 

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις-ους 7 διωκόμενες-ους

Τρίτη 18 Οκτώβρη στις 12.00 στα δικαστήρια Χανίων.

 

Κανάιμα-Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

kanaima.squat.gr

Μιλιταρισμός Αντιμιλιταρισμός μέσα στην Ισραηλινή κοινωνία

antimil

Το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου στις 8μμ, στο κτίριο της κατάληψης Rosa Nera, οργανώνουμε εκδήλωση-συζήτηση με θέμα «μιλιταρισμός/αντιμιλιταρισμός μέσα στην ισραηλινή κοινωνία». Η εκδήλωση αυτή στα Χανιά εντάσσεται σε ένα κύκλο εκδηλώσεων με το ίδιο θέμα που θα λάβει χώρα στις αρχές του Σεπτέμβρη σε διάφορες πόλεις της χώρας, από συλλογικότητες που προτάσσουν τον αντιμιλιταρισμό ως κρίσιμο για τους από κάτω μέσο σύγκρουσης με την Κυριαρχία. Στις εκδηλώσεις αυτές, η κεντρική εισήγηση θα γίνει από συντρόφισσα, μέλος και εκπρόσωπο της Unity (Ahdut/Wihda), μία αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη.

 

Έχοντας την εικόνα μιας ιδιαίτερα στρατιωτικοποιημένης κοινωνίας σε μόνιμο καθεστώς πολέμου, θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική την παρουσία ανάμεσά μας, φωνών που προτάσσουν και αγωνίζονται για κάτι πέραν της στρατιωτικής διαχείρισης. Ο αντιμιλιταρισμός, σε ένα κοινωνικό και κρατικό περιβάλλον απόλυτα εχθρικό και άκρως καταπιεστικό εναντίον ακριβώς αυτών των φωνών, προτάσσεται ως απάντηση, στον τόπο όπου διεξάγεται μια από τις πιο μακροχρόνιες και παγκοσμιοποιημένες πολεμικές διενέξεις στην σύγχρονη ιστορία,

 

Καθώς η βασική μας συνεκτική πεποίθηση είναι αφενός ότι ο μιλιταρισμός συνιστά ένα οικουμενικό και διαχρονικό εργαλείο των εκμεταλλευτών για να επιβάλλουν και να συντηρούν την προνομιακή τους θέση, και αφετέρου πως ο αγώνας εναντίον της εγχώριας υπόστασής του αποτελεί την προϋπόθεση οποιασδήποτε σοβαρά ανταγωνιστικής προοπτικής στους πολέμους, θεωρούμε ότι ο κινηματικός λόγος εγχειρημάτων που αντιστέκονται πρώτα και κύρια στην δική τους εγχώρια μιλιταριστική συνθήκη, ειδικά εκεί που αυτή διαπερνά κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά διδάγματα που θα είχαμε την τύχη να δεχτούμε.

 

Καλούμε κάθε άνθρωπο που αποστρέφεται τον πόλεμο, που νιώθει αμήχανα και άβολα στην όποια παρουσία του στρατού μες στη ζωή του, να έρθει στην εκδήλωση αυτή, να συζητήσουμε και να μάθουμε κάτι παραπάνω για το πως ο μιλιταρισμός συντηρεί και αναπαράγει τους πολέμους.

Λίγα λόγια για την Εκδήλωση:

Αφού γίνει μια σύντομη παρουσίαση της Unity, η εισήγηση θα επικεντρωθεί σε ζητήματα όπως: αντιμιλιταρισμός και πασιφισμός, μιλιταρισμός και μαχητικότητα, πολιτική κατάσταση σε Ισραήλ/Παλαιστίνη, πώς ο στρατός παρουσιάζει τον εαυτό του, κανόνες και στατιστικά περί θητείας και μιλιταρισμού, η νεότητα κάτω από την πίεση της γενικής μιλιταριστικής κινητοποίησης, οι διαρκείς πόλεμοι του Ισραήλ – κατοχή, η στάση των αριστερών και των αναρχικών απέναντι στο στρατό, αντιμιλιταρισμός-αντιπολεμικές δραστηριότητες-άρνηση στράτευσης-νομικές συνέπειες-καταστολή κλπ

 

Λίγα λόγια για τη Unity:

H Unity (Ahdut/Wihda) είναι μια αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση σε Ισραήλ/ κατεχόμενη Παλαιστίνη. Δημιουργήθηκε το 2010 ως η πρώτη αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση που δραστηριοποιείται μεταξύ του ποταμού Ιορδάνη και τη Μεσόγειο.

Στόχος τους είναι να συνδυάσουν δυνάμεις και να ενώσουν τις προσπάθειες όλων όσων αποζητούν να δημιουργήσουν τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Επιθυμούν να προωθήσουν την επαναστατική διαδικασία εντός της οποίας τα δημοκρατικά συμβούλια και τα συνδικάτα, οι οργανώσεις, οι κομμούνες, οι οργανώσεις φοιτητών, εργατών και δασκάλων θα υιοθετούν την αρχή της αυτοδιαχείρισης, θα απορρίπτουν τον καπιταλισμό και το κράτος και θα τα αντικαθιστούν προς όφελος μιας ελεύθερης κοινωνίας, οργανωμένης στη βάση των κοινών αναγκών.

Καλούν σε αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, την κατοχή και την αποικιοκρατία, το σεξισμό και την πατριαρχία, το ρατσισμό και κάθε είδους καταπίεση και εκμετάλλευση.

Μέλη της Unity, κατά καιρούς, έχουν επιλέξει την ολική άρνηση στράτευσης προς επίρρωση των σκοπών τους. Για παράδειγμα, το Φλεβάρη του 2016 η Tanya Golan δημοσίευσε την άρνηση της να καταταγεί, αφού στο Ισραήλ η θητεία είναι υποχρεωτική και για τις γυναίκες.

Η διακύρηξη στόχων και αρχών της Unity (αγγλικά)

Η δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης της Tanya Golan (ελληνικά)

Εισαγωγικά..

Η συλλογικότητα Κανάιμα συστάθηκε το φθινόπωρο του 2015 στα Χανιά ως μια πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό, με αφορμή τη διώξη συντρόφου ολικού αρνητή στράτευσης.

Κύρια στόχευσή της είναι η αποδόμηση του μιλιταρισμού, ως οικουμενικού και διαχρονικού εργαλείου των εκμεταλλευτών για να επιβάλλουν και να συντηρούν την προνομιακή τους θέση.
Ζώντας και δρώντας εντός της ελληνικής επικράτειας, η υπονόμευση του εγχώριου κρατικού στρατού, η διασαφήνιση του γεωπολιτικού του ρόλου και της εσωτερικής/ κοινωνικής του λειτουργίας μας απασχολεί άμεσα.

Παρατηρώντας την εντεινόμενη στρατιωτική διαχείριση προσφύγων και μεταναστών, την πολύπλευρη στρατιωτικοποίηση της κοινωνικής ζωής, καθώς και λόγω της γεωγραφικής εγγύτητάς μας στη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της Μεσογείου, μας ενδιαφέρει το πως θα μπορούσε το όποιο αντιπολεμικό κίνημα να είναι πρώτα και κύρια αντιμιλιταριστικό.

Η «Κανάιμα – πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό» είναι μια ανοιχτή συλλογικότητα που λειτουργεί με οριζόντιες διαδικασίες, με πρώτη και κύρια εκείνη της συνέλευσής της, κάθε Τρίτη στις 8:00μμ, στο κτήριο της κατάληψης Rosa Nera.

Η εισήγηση μας στις συζητήσεις σε Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο

Ολική Άρνηση Στράτευσης και Αντιπολεμικό κίνημα

 

            Πώς το αυθόρμητο αίσθημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες μπορεί να οδηγήσει σε ένα μαζικό ριζοσπαστικό αντιπολεμικό κίνημα;

 

Σε αυτήν την πρώτη δημόσια παρουσία της συλλογικότητας, στην εισήγηση της πρώτης της εκδήλωσης και στην ουσία στο πρώτο της δημόσιο κείμενο, επιλέξαμε μία ερώτηση ως τίτλο και αρχή της. Βρεθήκαμε στη θέση να απευθύνουμε αυτό το ερώτημα δημοσίως, μετά από ένα πλήθος ερωτημάτων που υποβάλαμε στους εαυτούς μας. Κάπως έτσι δηλαδή  συζητάμε ως άτομα που συσπειρώθηκαν σε συλλογικότητα, με αιτία την κοινή μας αντίθεση στον πόλεμο και με μια αφορμή: την ολική άρνηση στράτευσης κάποιων από μας.
ekdilwsh3

Η βάση όμως της πολιτικής μας συμφωνίας, η οποία εξ’ αρχής προϋπήρχε, διέπει τον λόγο μαςκαι συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της δικής μας τοποθέτησης σε αυτήν τηνσυζήτηση, είναι η κάθετη αντίθεσή μας στον μιλιταρισμό. Τον μιλιταρισμό ως εκείνη την απαραίτητη ιδεολογική και ψυχολογική συνθήκη συντήρησης, παραγωγής και διαιώνισης του στρατού, οικουμενικά και διαχρονικά, ανεξαρτήτως πολιτικού ή οικονομικού συστήματος που αυτός υπηρετεί. Ως εκ τούτου, βλέπουμε απολύτως εχθρικά την ύπαρξη του στρατού, και πρώτα από όλα, του εθνικού στρατού της χώρας που ζούμε. Θεωρούμε ότι ο στρατός είναι η κρατική μήτρα του μιλιταρισμού, χωρίς να είναι η μοναδική. Ως θεσμός παράγει και αναπαράγει ιδεολογία – συνιστώντας την ύστατη εγγύηση του επίπλαστου αισθήματος ασφάλειας – για τη διατήρηση του status quo.

Από τότε σχεδόν που η ανθρώπινη ιστορία εισήλθε στη φάση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ο μιλιταρισμός είναι το οικουμενικό και διαχρονικό εργαλείο της εκάστοτε άρχουσας τάξης – ή εκείνης που φιλοδοξεί να γίνει τέτοια – για την επικράτησή της δια της βίας, μέσω κυρίως του στρατού και των πολέμων που αυτός (απειλεί να) διεξάγει. Θεμελιώδης θέση μας είναι ότι η κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης προϋποθέτει την αποδόμηση του μιλιταρισμού. Βασική προϋπόθεση αυτού του αγώνα είναι η εναντίωση στον στρατό, το θεσμό εκείνο που θρέφει και θρέφεται από το μιλιταρισμό.

Τώρα που ο πόλεμος έχει ξαναγίνει τόσο τραγικά επίκαιρος ως θέμα συζήτησης στην ελληνική κοινωνία, ίσως επειδή -και μόνο αφότου- η τελευταία έχει έρθει αναγκαστικά σε επαφή με τα θύματά του, υπάρχει μια ευκαιρία να τεθεί σε άλλη βάση η δημόσια συζήτηση ενάντια σε αυτόν. Ο πόλεμος στην Συρία δεν είναι απλά η στρατιωτική επέμβαση κάποιας μεγάλης επεκτατικής δύναμης, στην οποία νιώθουμε αντανακλαστικά απέναντι. Είναι κάτι ίσως περισσότερο αφηρημένο εκ πρώτης όψεως, κι όμως τόσο υπαρκτό και κοντινό, όσο είναι κι ένα στρατόπεδο μέσα ή δίπλα σε κάθε πόλη της Ελλάδας.

Ο πόλεμος στην Συρία είναι προϊόν του στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος και του αδιάκοπου ανταγωνισμού μεταξύ των πολιτικό-οικονομικών ελίτ, οι οποίες το συντηρούν παγκοσμίως. Η συριακή κοινωνία βρέθηκε πάνω στην πλέον κόκκινη γραμμή αυτού του αδυσώπητου ανταγωνισμού, με ένα ανεξάντλητο απόθεμα όπλων στη διάθεση των πρόθυμων αντιπροσώπων των κύριων εμπλεκομένων στην περιοχή. Τα αποτελέσματα αυτής της ιδιότυπης συνθήκης, όπου όλοι οι μεγάλοι γεωπολιτικοί ανταγωνιστές έχουν στυλώσει τα πόδια τους πάνω σε ένα μέρος, χωρίς διάθεση υποχώρησης αλλά ούτε -ακόμη- και ολοκληρωτικής απευθείας αναμέτρησης, είναι τα εξής : αφενός η ολοκληρωτική καταστροφή μιας χώρας με μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική τραγωδία και αφετέρου η δαμόκλειος σπάθη της παγκόσμιας σύρραξης ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας, έτοιμη να πέσει ανά πάσα στιγμή.

Με δεδομένη ήδη την εμπλοκή του ελληνικού κράτους (μέσω στρατιωτικών και μη υποδομών στο έδαφός του, τις οποίες χρησιμοποιούν δυνάμεις που εμπλέκονται στον πόλεμο, με την ενεργή συμμετοχή  του στο ΝΑΤΟ – μια συμμετοχή που κάνει την εμπλοκή του αμεσότερη στην περίπτωση της γενικότερης ανάφλεξης, και εμπεδώνει ακόμα περισσότερο με τις διαβόητες περιπολίες του στο Αιγαίο), το αντιπολεμικό αίσθημα μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας οφείλει να στραφεί ενάντια στο εγχώριο στρατιωτικό σύμπλεγμα. Ειδάλλως το μόνο που θα συμβεί θα αφορά την εμπέδωση των «κακών υπερδυνάμεων και προαιώνιων εχθρών», κρύβοντας «κάτω από το χαλάκι» τις ευθύνες του ελληνικού κράτους και του ελληνικού ιμπεριαλισμού, οξύνοντας τον ντόπιο εθνικισμό.

Η ίδια η ύπαρξη του στρατού, εμπλέκει τις κοινωνίες σε πολεμικές περιπέτειες για χάρη των αφεντικών, αργά ή γρήγορα. Η ύπαρξή του και μόνο, κάνει τον πόλεμο πιο εύκολο και κοντινό, περισσότερο ακόμα κι από όσο θα θέλανε τα αφεντικά του, κάποιες φορές. Ο στρατός και ο μιλιταρισμός γεννάνε πολέμους, εκτός των άλλων για την ίδια τους την αναπαραγωγή και τη διαιώνισή τους. Κι αν δεν βρίσκουν εχθρό έξω από τα σύνορα, θα βρουν εντός τους. Μη ξεχνάμε ότι στη Συρία, τη μεγαλύτερη ευθύνη για τις ερειπωμένες πόλεις, τους νεκρούς από βομβαρδισμούς και για τους ξεσπιτωμένους, την έχει ο εθνικός στρατός της χώρας, μεγαλύτερη και από κείνη όλων των υπολοίπων που βομβαρδίζουν σωρευτικά.

Ζούμε σε μια κοινωνία, κατά το ήμισυ πρώην και υποψήφιων φαντάρων. Αν δεν ξεριζωθεί το δηλητήριο του εθνικισμού και του μιλιταρισμού που έχει επί γενεές καθιζάνει στο κοινωνικό σώμα μέσω της υποχρεωτικής και καθολικής στράτευσης, και καθώς οι μνήμες απ’ τα πεδία των σφαγών φεύγουν μαζί με εκείνους που τα έζησαν, ο πόλεμος «των άλλων» θα παραμένει αποκρουστικός, αναλόγως τη θέση τους στα κυρίαρχα εθνικιστικά ή ιδεολογικά αφηγήματα. Για αυτόν το λόγο και τα εγχώρια αντιπολεμικά κινήματα, όποτε αυτά εκφράστηκαν με όρους μαζικότητας, αφορούσαν την αντίθεση σε κάποια στρατιωτική επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων του λεγόμενου ιμπεριαλιστικού δυτικού μπλοκ, εις βάρος είτε ενός «αδελφού λαού», είτε ενός κράτους-δορυφόρου του ρωσικού κράτους. Για αυτό και ούτε καν εκδηλώθηκαν, όταν ο μεγάλος μας μεταφυσικός εθνικός (ή και ιδεολογικός) σύμμαχος βρισκόταν στη θέση της επιτιθέμενης δύναμης που επεμβαίνει στρατιωτικά κάπου, λ.χ. στη Συρία εδώ και 5 χρόνια. Για τον ίδιο λόγο αποτελούσαν κινηματικές εξάρσεις που ενεργοποιούνταν μονάχα συγκυριακά, χωρίς να αμφισβητήσουν ποτέ ουσιαστικά το εγχώριο εκκολαπτήριο του πολέμου: τα ελληνικά στρατά.

Ένα επικαιροποιημένο, αληθινά αποτελεσματικό αντιπολεμικό κίνημα, ή θα στρέφεται ενάντια στον εγχώριο μιλιταρισμό, ή θα παραμένει μια ακίνδυνη επαναστατική γυμναστική που θα μιλάει για τα μακρινά και ανώδυνα. Κάθε σκέψη, κάθε εικόνα, κάθε λόγος που γειώνει κοινωνικά την στρατιωτική παράτα θα πρέπει να καταγγέλλεται και να αποδομείται. Υπό αυτήν την οπτική, η αντιμιλιταριστική στάση είναι η κατεξοχήν αντιπολεμική, όπως και να εκδηλώνεται αυτή. Ακόμα και μέσα στο στρατό, έστω και σε απλό διαπροσωπικό επίπεδο γκρίνιας στα παραμύθια των καραβανάδων που πρέπει να εσωτερικεύσουν οι φαντάροι, ούτως ώστε να εκλογικεύσουν τον παραλογισμό της θητείας. Προφανώς όμως, η αποφυγή της και – σαφώς περισσότερο – η δημόσια ολική άρνησή της, δίνει ένα δυνατό χαστούκι στον μιλιταρισμό.

Η αλληλεγγύη μας λοιπόν στους ολικούς αρνητές στράτευσης πηγάζει κατευθείαν από την αντίθεσή μας στον πόλεμο. Θέλουμε στη βάση αυτή, να γίνει υπόθεση ενός αντιπολεμικού κινήματος που αμφισβητεί και αποδομεί το μιλιταρισμό ως πρωταρχική και συγκολλητική ουσία όλων των πολέμων, αυτών που υπήρξαν, αυτών που εξελίσσονται και όσων ετοιμάζονται να ξεσπάσουν. Στην ίδια αυτή βάση δηλαδή που στεκόμαστε αλληλέγγυοι και με τους πρόσφυγες, οικονομικούς και μη, όχι μονάχα ως θύματα πολέμων, δικτατοριών και απολυταρχιών, αλλά και ως εκ του αποτελέσματος λιποτάκτες πολεμικών συγκρούσεων και στρατοκρατικών καθεστώτων.

Γνωρίζουμε ότι μια ιδιαίτερα κραταιή μομφή εναντίον των προσφύγων είναι το ότι «δεν έκατσαν να πολεμήσουν». Για το αντιπολεμικό αίσθημα που επιδιώκουμε να καλλιεργηθεί, αυτό θα λογαριαζόταν ως αιτία θαυμασμού, και όχι απαξίας! Δυστυχώς, η μομφή αυτή βγαίνει και από χείλη ανθρώπων που έχουν λιώσει σόλες σε αντιπολεμικά συλλαλητήρια – μία ακόμη απόδειξη ότι όσοι δικαιολογούν ιδεοληπτικά κάποιες πολεμικές συγκρούσεις, καταλήγουν να στοιχίζονται πίσω από τον υπόλοιπο «κεντροακραίο» εθνικό κορμό.

 

            Επιστρέφοντας λοιπόν εκεί από όπου ξεκινήσαμε, δίνουμε τη δική μας απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε:

 

Στη θέα των ισοπεδωμένων πόλεων, των ξεβρασμένων πτωμάτων, των καραβανιών των ξεριζωμένων στις λεωφόρους της Δύσης – υπό την απειλή μιας παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης που εγείρει τις de facto επεκτατικές ορέξεις και του ελληνικού κράτους – το αυθόρμητο αίσθημα της αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες οφείλει να γίνει το γόνιμο έδαφος για ένα αντιπολεμικό κίνημα που αγκαλιάζει και προτάσσει την αντιμιλιταριστική δράση. Αγκαλιάζει τους «λιποτάκτες» των πολεμικών μετώπων, όσους/ες διώχτηκαν με βία από δικτατορικά καθεστώτα, αλλά κι όσους με λόγο και πράξη αρνούνται τη συμμετοχή τους στους κρατικούς πολέμους στην Ελλάδα και παντού.

Θα τολμήσουμε να πούμε πως η ολική άρνηση στράτευσης ενταγμένη στην ιστορική περίοδο που διανύουμε δεν είναι απλά ένας τακτικός ελιγμός, ούτε στρατηγική επιλογή αντιπαράθεσης με το στρατό και το κράτος του. Μπορούμε πλέον να θέσουμε την ολική άρνηση στράτευσης ως κοινωνική ανάγκη, καθώς η ισχύς της σύγχρονης πολεμικής μηχανής μας απειλεί με αφανισμό και θέτει αξιακά και υπαρξιακά ερωτήματα.

 

ΚΑΤΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΟΙ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

 

Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

Χανιά, Απρίλιος 2016

Δήλωση Ολικής Άρνησης Στράτευσης / Α.Δ. / Μάρτιος 2016

21/03/2016

Δηλώνω ολικός αρνητής στράτευσης. Ολικός αρνητής του ελληνικού στρατού και κάθε στρατού που διαιωνίζει και αναπαράγει τη δομή της ιεραρχίας, του ολοκληρωτισμού, της εθνικής συνείδησης και του συγκεντρωτισμού. Ενάντια σε κάθε στρατό που αποσκοπεί στην κυριαρχία επί των ελεύθερων ατόμων, επί των εδαφών, στην πειθάρχηση και στον έλεγχο των συνειδήσεων και των σωμάτων μας.

Ιστορικά, ο ρόλος των εθνοκρατικών στρατών, είτε αυτοί αναδύονταν ως φασιστικοί, σοσιαλιστικοί ή φιλελεύθεροι, εξυπηρετούσε τις αφηγήσεις και τα συμφέροντα μιας συγκεκριμένης τοπική ή πολυεθνικής ελίτ. Πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, τα οποία αρχίζουν από την ίδια την εγκαθίδρυση-σύσταση του κρατικού μηχανισμού και προεκτείνονται στην κατάκτηση πλουτοπαραγωγικών πηγών και στην ίδια τη διαιώνιση των πολεμικών βιομηχανιών. Αφηγήσεις εθνικιστικές, όπως η φυλετική υπεροχή · πατριαρχικές, όπως η λατρευτική υπαγωγή των λαών στους πατέρες του έθνους · σεξιστικές, με την καταδίκη του γυναικείου φύλου ως παραγωγική μηχανή των εθνικών σωμάτων · και τέλος, ευρύτερες πατριωτικές αφηγήσεις, που όχι απλώς εξιδανικεύουν τον τόπο όπου τυχαία γεννηθήκαμε, αλλά νομιμοποιούν και την ιδιοκτησία του.

Το ελληνικό κράτος και, κατ’ επέκταση, ο ελληνικός στρατός, αποτελεί παραδοσιακό σύμμαχο του ΝΑΤΟ, με δράσεις εντός και εκτός συνόρων, όπως Ιράκ, Σομαλία, Λίβανος.

Επίσης, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προχώρησε σε συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ, υπογράφοντας στρατιωτικό σύμφωνο, το οποίο επιτρέπει σε ελληνικό έδαφος στρατιωτικές ασκήσεις από τον ισραηλινό στρατό.

Ευρω-στόλος και ΝΑΤΟ, κάνοντας περιπολίες στη Μεσόγειο, συνεργάζονται στενά για να ανακόψουν το μεγάλο κύμα μεταναστευτικών ρευμάτων στην Ευρώπη, σε συμφωνία με τις Αρχές της Λιβύης, ρίχνοντας τις βάρκες στα βράχια και πνίγοντας τους επιβαίνοντες μετανάστες. Αυτό είναι το εναλλακτικό σχέδιο με το κωδικό όνομα »Επιχείρηση Sophia» (28/01/2016).

Θα αναφέρω, επίσης, ότι πρόεδρος της στρατιωτικής επιτροπής της Ε.Ε. είναι από το περασμένο φθινόπωρο ο πρώην Α/ΓΕΕΘΑ, Μ. Κωσταράκος.

Για όλους αυτούς τους λόγους, δηλώνω ολικός αρνητής στράτευσης. Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι ο αγώνας μου δεν αρχίζει ούτε σταματά στην άρνηση στράτευσης.

Ως αναρχικός, θεωρώ ότι η στάση μου ενάντια στον ελληνικό στρατό είναι ένα μόνο μέρος του συνολικού αγώνα ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και κυριαρχία. Θα μπορούσα να ακολουθήσω τον εύκολο δρόμο της τυφλής υποταγής, της αναίμακτης κατάταξης ή του λεγόμενου τρελόχαρτου, αποφεύγοντας την ποινικοποίηση της άποψής μου και τις αναμενόμενες κυρώσεις που απορρέουν από την άρνηση στράτευσης. Αυτό, όμως, έρχεται σε σύγκρουση με τις συνολικές αξίες μου ως αναρχικός, κρίνω δε ότι ως στάση ζωής αποτελεί παρακαταθήκη για τον κόσμο που θέλουμε ως την αναρχία.

Ως αναρχικός, τάσσομαι υπέρ της πολυμορφίας του αγώνα, τόσο στις θεωρήσεις, όσο και στις δράσεις.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ/ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ/ΕΣ
ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΝΟΠΛΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ

Α.Δ.
αναρχικός, ολικός αρνητής στράτευσης

Δήλωση Ολικής Άρνησης Στράτευσης / Α. Λάλος, Β. Μηλογιαννάκης, Γ. Τσίτσιας-Γεωργαντάς

 ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ (ΧΑΝΙΑ) 17-11-2015

Εγώ λατρεύω την ειρήνη τον πόλεμο δεν τον μπορώ θα βάλω σπίτι μου ένα κράνος να κάνει τσίσα το μωρό Θα ζωγραφίσω κι ένα δράκο με φισικλέτια και σπαθιά και θα τον βάλω στο σαλόνι για να τρομάζουν τα παιδιά Εγώ θα μάθω τα παιδιά μου μονάχος μου σκοποβολή θα βάλω στόχο την καρδιά μου που αυτή τ’ αγάπησε πολύ Και θα τους πω αν άνδρες είστε κι αφού στον πόλεμο θα πάτε εμένανε πυροβολήστε τι με κοιτάτε, τι με κοιτάτε Δεν έχω σπίτι μου μαχαίρι και ούτε πρόκειται να μπει κόβουμε πάντα με το χέρι και με τα δόντια το ψωμί Και αγοράζουμε τουφέκια και παλιομάχαιρα που λες να τα φυτεύουμε στον κήπο στήριγμα στις τριανταφυλλιές
Σ. Τσώτου

Α: Σκέφτηκα για τίτλο της δήλωσής μας ότι αρνούμαστε να καταταγούμε, να βάζαμε κάτι σαν…
«Αγαπάμε τη ζωή κι όχι το θάνατο»
Β: Καλό! Αλλά να σου πω… Εγώ θα το ’λεγα κάπως έτσι…
«Δημόσια δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης ή ανοιχτό γράμμα στη στρατολογία και το υπουργείο πολέμου»
Γ: Χμ… πιο σαφές για το τι πάμε να κάνουμε.
Α: Πάμε λοιπόν… O ελληνικός στρατός βρίσκεται – αυτό που λες – υπό τις διαταγές ενός υπουργείου πολέμου, αλλά και της ηγεσίας του στρατού φυσικά. Δεν ασχολείται διόλου με το να εξασφαλίζει την «ειρήνη», ούτε βέβαια πρόκειται για έναν αμυντικό στρατό όπως θα ήθελαν να πιστεύουμε. Και πως θα μπορούσε διαφορετικά; Αρκεί κανείς να κοιτάξει που βρίσκονταν τα σύνορά του ελληνικού κράτους όταν ιδρύεται το 1830 και που το 1947 με τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, για να αντιληφθεί πως η Ελλάδα είναι από τα πλέον επεκτατικά σύγχρονα κράτη.
Δες πως η επανάσταση του 1821, η οποία ξεκίνησε εκτός των άλλων με αγροτικές εξεγέρσεις ενάντια στη δυσβάσταχτη φορολογία των κοτζαμπάσηδων και άλλα κοινωνικά αιτήματα των καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων, απέκτησε μια αφήγηση εθνική που λειτουργεί ως μανδύας των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης και του κράτους της. Τα όνειρα των αστών για επέκταση της επικράτειάς τους, οδήγησαν στα γνωστά πεδία των σφαγών, με χιλιάδες νεκρούς και πρόσφυγες (Βαλκανικοί πόλεμοι, Ά παγκόσμιος πόλεμος, Μικρασιατική εκστρατεία).
Γ: Μην πας τόσο πίσω. Οι μνήμες από τα γεγονότα της Κύπρου το ’74 είναι νωπές. Ο ελληνικός στρατός, υπό την καθοδήγηση του χουντικού Ιωαννίδη, εισέβαλε στο νησί και ανέτρεψε πραξικοπηματικά την κυβέρνηση Μακάριου, στην προσπάθειά του να προσαρτήσει και την Κύπρο στο ελληνικό κράτος. Η πολεμική σύρραξη που ακολούθησε με την απάντηση του τουρκικού στρατού, είχε σαν αποτέλεσμα 4000 περίπου νεκρούς και 200.000 πρόσφυγες.
Β: Τι παραλογισμός ε! Δυο χώρες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ να αλληλοσφάζονται.
Α: Σιγά! Στήνουν πρόσκαιρες συμμαχίες ενάντια σε κοινούς εχθρούς, χωρίς να σημαίνει πως έγιναν και «φιλαράκια». Αλλά μιας και αναφέρθηκες στο ΝΑΤΟ, αξίζει να σημειώσουμε πως η αφεντιά «του αμυντικού ελληνικού στρατού» έφτασε να πολεμάει μέχρι την Κορέα το 1950! Έχει συμμετάσχει επίσης με έμψυχο δυναμικό και παραχωρώντας στρατιωτικές βάσεις στους νατοϊκούς του συμμάχους, σε όλους τους σύγχρονους πολέμους για την επέκταση της «δημοκρατίας» και την πάταξη της «τρομοκρατίας» (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη). Η αναβάθμιση δε της στρατιωτικής συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ και η υπό διαπραγμάτευση συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου, είναι ενδεικτικά των διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στην Ανατολική Μεσόγειο, προοιωνίζοντας τους πολέμους που έπονται.
Β: Το ερώτημα πάντως παραμένει ένα. Ποιοι σφαγιάζονται τελικά σε όλους αυτούς τους πολέμους και ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται; Σκοτώνονται οι πολιτικές μαριονέτες ή μήπως οι στρατοκράτες που ψάχνουν μανιωδώς το επόμενο casus belli; Οι επιχειρηματίες που επενδύουν στην καταστροφή και την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων περιοχών ή οι οπλοβιομήχανοι;
Γ : Για τους τελευταίους δε, αξίζει ιδιαίτερη μνεία, καθώς η βιομηχανία τους ανθεί όταν διεξάγεται ένας πόλεμος ή υπάρχει απειλή πολέμου (δηλαδή συνεχώς). Ανεξάρτητα από την έκβαση των μαχών, πάντα κερδίζουν. Οι καλύτεροι πελάτες αυτής της βιομηχανίας είναι οι στρατοί, που αγοράζουν είτε stock εμπόρευμα (βλέπε κάτι υποβρύχια που γέρνουν), είτε νέες υπερσύγχρονες τεχνολογίες. Οι μίζες των εξοπλισμών της πολεμικής μηχανής, αποτελούν επίσης ένα διόλου ευκαταφρόνητο εισοδηματάκι για την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.
Α: H αλήθεια είναι μία… Αυτοί που καλούνται να γίνουν «κιμάς» για την πατρίδα αντιμετωπίζοντας τον εξωτερικό εχθρό, είναι οι ίδιοι που εξολοθρεύονται ως εσωτερικός εχθρός όταν σηκώνουν κεφάλι για καλύτερες συνθήκες ζωής. Είναι τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, οι προλετάριοι ή όπως θες πες τους.
Γ: Τα παραδείγματα κι εδώ είναι πολλά. Η κατάπνιξη της απεργίας των μεταλλεργατών του Λαυρίου το 1896 από τον ελληνικό στρατό με τη συμβολή του γαλλικού ναυτικού. Επίσης, η εξέγερση των αγροτών κολίγων για την αναδιανομή της γης στο Κιλελέρ της Λάρισας το 1910, οι απεργιακοί αγώνες των μεταλλεργατών της Σερίφου το 1916, των λιμενεργατών και μυλεργατών στην Καλαμάτα το 1934 και των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη το 1936, αντιμετωπίστηκαν από τη χωροφυλακή και τον ελληνικό στρατό, με δολοφονίες, συλλήψεις, βασανισμούς.
Β: Και βέβαια «η κορυφαία στιγμή της νεότερης ιστορίας μας». Η χούντα των ακατονόμαστων συνταγματαρχών 1967-1974. Ένα θρίλερ με κωμικούς πρωταγωνιστές και τραγικό φινάλε. Μια γεύση για το τι συμβαίνει όταν ο στρατός αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Ο μιλιταρισμός σε όλο του το μεγαλείο, μια ολόκληρη κοινωνία-στρατόπεδο. Καταπίεση, πειθαρχία και ρουφιανιά. Κι όταν βέβαια η μεγαλειώδης εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 στην Αθήνα τάραξε τα νερά, ο στρατός και η χωροφυλακή την κατέπνιξε στο αίμα με δεκάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες.
Γ: Μάλιστα…Εν τέλει όποια μορφή κι αν παίρνει το πολίτευμα, (κοινοβουλευτισμός, δικτατορία κλπ.), ο στρατός αποτελεί πάντα την ύστατη εγγύηση του κράτους.
Α: Πέρα από τα παραπάνω. Πως θα μπορούσαμε άραγε να υπάρξουμε εντός κάποιου στρατοπέδου, όπου η διαδικασία της κριτικής και της σκέψης πάει διακοπές; Όπου η τυφλή υπακοή θεωρείται αρετή, η διαφορετικότητα είναι είδος προς εξαφάνιση και το αντριλίκι εκφράζεται με καψώνια προς τους πιο αδύναμους;
Β: Ας πούμε πως πηγαίναμε (ω μη γένοιτο). Θα τη βγάζαμε στην αναφορά κάθε πρωί αρνούμενοι να υπακούσουμε την τάδε ή τη δείνα εντολή και στο τέλος τέλος θα μαζεύαμε τόσες φυλακές, που για να τις εξαργυρώσουμε θα έπρεπε να θητεύσουν για μας και τα εγγόνια μας. Και η απορία μου είναι η εξής. Αφού είμαστε σαφέστατα ενάντια στο στρατό και δεν θέλουμε να καταταγούμε, τι ακριβώς μας θέλουν εκεί μέσα; Μας εκβιάζουν με στρατοδικεία και επαναλαμβανόμενα χρηματικά πρόστιμα των 6.000 ευρώ, με απώτερο στόχο, τι;
Γ: Έχουν τους λόγους τους. Αφ’ ενός γιατί πάγιος ρόλος του μηχανισμού του στρατού, είναι η ψυχοσυναισθηματική ισοπέδωση του ανθρώπινου, δηλαδή η υποταγή στην ιεραρχία και η κατασκευή του προτύπου ενός δυναμικού άντρα-πολεμιστή χωρίς ευαισθησίες, που οφείλει να θυσιαστεί όποτε του ζητηθεί από την πατρίδα. Αφ’ ετέρου, αν η θητεία δεν ήταν υποχρεωτική, δεν θα πήγαινε κανείς (πέρα από κάτι πυροβολημένους φασίστες).
Α: Επίσης «σημαντικό» έργο που επιτελεί ο στρατός είναι η ενίσχυση της εθνικής συνείδησης. Μιας οργανωμένης απάτης των «εχόντων και κατεχόντων», να ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με τις ανάγκες μας. Λένε για παράδειγμα πως τα πετρέλαια που βρίσκονται στο Αιγαίο είναι εθνικό μας συμφέρον να τα πάρει η Ελλάδα. Και γιατί θα έπρεπε να μας κόφτει αν τα πάρει η Ελλάδα, η Τουρκία ή ο Καναδάς; Λες και το χρήμα θα μπει στην τσέπη μας. Πόσο μάλλον να πολεμήσουμε γι’ αυτά. Βλέπουμε και στην Αραβία που έχει πολλά πετρέλαια, πόσοι τα χαίρονται και πόσοι πεθαίνουν της πείνας.
Γ: Βέβαια! εθνικό συμφέρον και εθνική ενότητα. Όπου τ’ ακούς, μακριά… Μας πήξανε στη μπαρούφα… «Εμείς οι Έλληνες είμαστε και ήμασταν οι πιο άξιοι και έχουμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας. Υπήρξαμε το λίκνο του πολιτισμού και γι’ αυτό ανέκαθεν μας ζήλευαν οι εχθροί, αλλά και οι φίλοι… Όταν νικάμε είμαστε ήρωες, όταν χάνουμε έχουν συνωμοτήσει εναντίον μας όλες οι μεγάλες δυνάμεις κι ο διάολος μαζί».
Β: Ηρέμησε! Θα σου ανέβει η πίεση… Ας το μαζεύουμε σιγά σιγά. Πρώτα όμως, μιας κι έχουμε και την τιμή να αρνούμαστε τη στρατιωτική μας θητεία εν μέσω διακυβέρνησης της πρώτης φοράς «αριστερά», οφείλουμε να πούμε πως ο ρόλος του στρατού, όχι μόνο δεν αλλάζει, αντιθέτως αναβαθμίζεται.
Α: Η δαπάνη των 500 εκ. δολαρίων για στρατιωτικούς εξοπλισμούς τους πρώτους μήνες της εκλογής της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ, αποδεικνύει πως η εθνική άμυνα δεν επιδέχεται περικοπές, σε αντίθεση με τα νοσοκομεία ή τους μισθούς των μικρομεσαίων στρωμάτων. Οι παρελάσεις, ένας θεσμός που προάγει την ομοιομορφία και την υποταγή, όχι μονάχα δεν καταργείται, όπως υποστήριζε η ροζ γραμμή ως αντιπολίτευση, αλλά αναβαθμίζεται σε λαϊκό γλέντι συνοδεία από νταούλια. Ο ακροδεξιός υπουργός πολέμου θεσπίζει την εθελοντική θητεία των γυναικών (για λόγους ισότητας πιθανότατα!) και προτείνει σε γιατρούς και δασκάλους φαντάρους
να κάνουν τη θητεία τους σε κάποιο σχολείο ή νοσοκομείο δουλεύοντας τζάμπα και χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα.
Γ: Ο Αλ. Τσίπρι παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Σαμαρά συνεχίζει τις συναντήσεις με τον δικτάτορα της Αιγύπτου Al Sisi για την πολυπόθητη στρατιωτική συμμαχία στην ανατολική Μεσόγειο. Κομμάτια να γίνουν κι οι ιδεολογικές διαφωνίες του σφαγέα της Αιγύπτου με τον «πολύ αριστερό» έλληνα πρωθυπουργό.
Α: Θα ήταν αδύνατο για οποιαδήποτε κυβέρνηση αναλάμβανε το τιμόνι του κράτους σε αυτή την ιστορική συγκυρία, να πράξει διαφορετικά σε αυτό που ονομάζεται «πάγια εθνικά ζητήματα». Ο αριστερός φερετζές διαχείρισης της κρίσης, σπρώχτηκε και από τους στρατοκράτες εφόσον έλαβαν τις εγγυήσεις τους. Η συνάντηση επικύρωσης έγινε στο πεντάγωνο τρεις μήνες πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015 με τον μελλοντικό τότε (όπως όλα έδειχναν) πρωθυπουργό της χώρας, τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ Κωσταράκο και τον επίτιμο αρχηγό του ΓΕΣ Φραγκούλη. Στο πέρας αυτής της συνάντησης, ο Τσίπρας είπε το περίφημο «Το κράτος έχει συνέχεια». Δηλαδή… τα βρήκανε τα παιδιά.
Γ: Αλίμονο! Όχι μονάχα το κράτος, αλλά και οι εθνικισμοί, οι θρησκευτικοί φανατισμοί και ο πόλεμος που τους συνοδεύει έχουν συνέχεια, όσο αδρανούμε. Οι δυτικές εξουσίες χτίζουν από καιρό ένα προφίλ ισλαμιστών τρομοκρατών για να δικαιολογήσουν την στρατιωτική διαχείριση προσφύγων – μεταναστών και παράλληλα τον «αναγκαίο» πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.
Β: Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά ακόμα… Για τον χαμένο χρόνο της θητείας, την αυτοδιάθεση του σώματός μας, τις αυτοκτονίες μέσα στο στρατό ή για το πως η ίδια η κοινωνία στρατικοποιείται και αυτοκτονεί. Και άλλα που δεν χωρούν σε μια κόλα χαρτί…
Α-Β-Γ: Εν κατακλείδι…
Αγαπητοί μας εχθροί,
Επειδή δεν χωράει ο νους μας:
Να παραστεκουλίζουμε με τα όπλα στραμμένα σε πρόσφυγες και μετανάστες που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα κατατρεγμένοι από τη φτώχεια και τους πολέμους.
Να κάνουμε τα χατίρια κάθε καραβανά ακούγοντας τις αγριοφωνάρες του.
Να θέσουμε σε εφεδρεία τις ζωές μας, όποτε ανοίγουν οι αιμοβόρες ορέξεις των εξουσιαστών.
Θα απέχουμε συνειδητά από το στρατόπεδο της εθνικοφροσύνης, του θανάτου και των διαχωρισμών,
Θα παραμείνουμε δίπλα σε όσους κι όσες αγαπάμε. Δίπλα στους ανθρώπους που μοιράζονται τον αγώνα για μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, στις γειτονιές, στους δρόμους, στη δουλειά, στις παρέες, στην οικογένεια,
Θα παραμείνουμε ακούραστοι, μέχρι να θάψουμε «το τσεκούρι του πολέμου» που ξεθάβει η εξουσία για τα συμφέροντά της,
Και δεν θα βάλουμε «κώλο κάτω» μέχρι…
…να γκρεμίσουμε και το τελευταίο μαντρί, που εσείς ονομάζετε σύνορα…
…τα στρατόπεδα να γίνουν πάρκα αναψυχής και τα εργοστάσια της οπλοβιομηχανίας εσωτερικές πίστες αναρρίχησης…
…να ξυπνήσουμε ένα πρωινό και οι ένοπλες δυνάμεις να αποτελούν αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας…
…οι τωρινές μας κοινότητες αμφισβήτησης του κόσμου της ατομικής ιδιοκτησίας, των κρατών και των συνόρων, γίνουν οι μήτρες που θα γεννήσουν τον αυριανό κόσμο της ισότητας, της αλληλοβοήθειας, του σεβασμού και της ελευθερίας.
Κι αυτό είναι υπόσχεση και ανακούφιση…
Μην μας υπολογίζετε για οπλίτες…
Θα παραμείνουμε πολίτες

Συμμετείχαν με αλφαβητική σειρά οι:
ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΛΑΛΟΣ
ΒΙΚΕΝΤΙΟΣ ΜΗΛΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΤΣΙΑΣ-ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣ
 Pdf

Δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης / Φώτης Ιωακειμίδης

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΟΛΙΚΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2015

Στις 30 Σεπτέμβρη του 2015 έλαβα από τη στρατολογική υπηρεσία πειραιά (σ.υ.π) κοινοποίηση απόφασης επιβολής προστίμου 6.000 ευρώ για ανυποταξία. Την απόφαση υπογράφει ο διευθυντής σ/χης Χαράλαμπος Τσιριπίδης και ο τμηματάρχης  λ/γός Απόστολος Ηλιάκης ενώ την κοινοποίηση ο εισηγητής «χειριστής θέματος» ανθ/γος Νικόλαος Αλυφαντής και ο υποδιευθυντής τ/χης Ανδρέας Φιλιππόπουλος.  Στο χαρτί αυτό ενημερώθηκα πως έχω κηρυχτεί ανυπότακτος από το Μάρτιο του 2015 αφού δεν παρουσιάστηκα να υπηρετήσω στις τάξεις του ε.σ., κατά πως αξιώνει το ελλ.κράτος.

Σημειώνω πως η επιβολή του προστίμου είναι η πρώτη άμεση επικοινωνία που έκανε η σ.υ.π. μαζί μου, καθότι αγνόησα συνειδητά τις έγγραφες «προσκλήσεις» (3 στον αριθμό), τις τηλεφωνικές κλήσεις στην κατοικία μου και τις επισκέψεις  που έλαβα από το τοπικό Α.Τ. προκειμένου να ενημερωθώ (σε κλίμα πάντοτε φιλικό και καθησυχαστικό) για κάποιο στρατολογικό θέμα μου με τη σ.υ.π. Ο λόγος είναι ότι δεν επιθυμώ κανενός είδους επικοινωνία και δεν προσβλέπω σε καμία συνεργασία με τις δυνάμεις καταστολής, είτε αυτές είναι χακί και οπλισμένες μέχρι τα δόντια για να εξασφαλίζουν την κρατική κυριαρχία είτε είναι τα καμουφλαρισμένα ξαδερφάκια τους που έχουν ντυθεί την μεταμφίεση του «προστάτη» του πολίτη. Η ίδια η κλήση για να υπηρετήσω το στρατοκρατικό μηχανισμό ή να παράσχω οποιαδήποτε υπηρεσία ως απόρροια κάποιας υποχρέωσης που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι προκειμένου να καταστήσουν τους εκμεταλλευόμενους συνένοχους στα αντικοινωνικά και ανελεύθερα σχέδιά τους, μου προκαλεί αηδία.

Ως εργάτης, βγάζοντας το ψωμί μου πουλώντας την εργασία μου, έχω πάρει θέση ενάντια στα αφεντικά αυτού του κόσμου, ενάντια στους προστάτες τους, τους συνεργάτες τους και τους μπροστάρηδές τους, όπως είναι το κράτος και ο στρατός του. Ως αναρχικός έχω διαλέξει πλευρά στον μοναδικό πόλεμο που αφορά την κοινότητα στην οποία αναγνωρίζω τον εαυτό μου, μαίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο και θα μαίνεται για όσο υπάρχει εξουσία, εκμετάλλευση και καταπίεση. Η πλευρά που διάλεξα είναι εκείνη των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεζόμενων, των εξουσιαζόμενων και συνάμα εκείνων που δεν έχουν καμία διάθεση να κάνουν τα στραβά μάτια, να κοιτάζουν αδιάφορα και να μην παίρνουν θέση μπροστά στην αδικία της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και της πολιτικής ανισότητας. Έχω πάρει θέση ενάντια σε κράτος, καπιταλισμό και σε όλες τις αξίες που εκπροσωπούν και στους θεσμούς στους οποίους στηρίζονται. Η κοινότητα που αναγνωρίζω είναι εκείνη που ορίζεται από την πολιτικο/ταξική μου τοποθέτηση και αυτή δεν έχει σχέση με τις φαντασιακές εθνικές κοινότητες που έχουν δημιουργήσει τα κράτη προκειμένου να αποκρύψουν τις σχέσεις ανισότητας, εξουσίας και επιβολής στο εσωτερικό τους. Δε θα υπηρετούσα λοιπόν ποτέ ένα μηχανισμό που στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα των από τα κάτω αυτού του κόσμου. Αντιθέτως πιστεύω πως ο στρατός πρέπει όχι μόνο να μην υπηρετείται, ούτε απλώς να αποφεύγεται μέσω κάποιας διαδικασίας συνδιαλλαγής μαζί του αλλά αντίθετα πρέπει να γίνεται αντικείμενο ενεργούς αποδόμησης και πολεμικής με απώτερο σκοπό την καταστροφή του. Με τη δήλωση αυτή θέλω να συμβάλλω σε αυτή την κατεύθυνση.

 

Ο ρόλος

Ο στρατός αποτελεί το θεσμό εκείνο που εξασφαλίζει την κρατική κυριαρχία. Κυριαρχία που με τη σειρά της εξασφαλίζει τα συμφέροντα της εγχώριας αστικής τάξης και της εξουσίας γενικότερα απέναντι σε εκείνα των άλλων αστικών τάξεων, εκτός συνόρων, αλλά και απέναντι σε εκείνα των τάξεων, κοινωνικών ομάδων και ατόμων που καταπιέζει και εκμεταλλεύεται εντός συνόρων. Κατέχοντας απαράμιλλες κατασταλτικές δυνατότητες αποτελεί το ύστατο φόβητρο και μηχανισμό καταστολής εναντίον των πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων που απειλούν το κράτος και ως τέτοιος έχει χρησιμοποιηθεί πολλάκις στο παρελθόν. Σε περιόδους έντονης πολιτικής αστάθειας δε, έχει παίξει άμεσο πολιτικό ρόλο διαλύοντας την κοινοβουλευτική βιτρίνα και αναλαμβάνοντας τα ηνία του κράτους.

Αποτελώντας τον εγγυητή της κρατικής δομής ο στρατός διακρίνεται και για τη συμβολή του στην εθνοκρατιστική κατήχηση. Με το θεσμό της υποχρεωτικής θητείας απομακρύνει τους νέους από το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο θα μπορούσαν να μπολιαστούν με πολιτικές ιδέες και διαδικασίες απελευθερωτικές, κοινωνικά και ταξικά χειραφετητικές και γενικότερα  ανταγωνιστικές προς την εθνοκρατιστική οργάνωση της κοινωνίας, και τους μαντρώνει στα στρατόπεδά του για να τους εξοικειώσει με μια σειρά εννοιών, ιδεών και προτύπων συμπεριφοράς υποστηρικτικών προς την κυριαρχία. Μεταξύ αυτών είναι εκείνη του καθήκοντος απέναντι στην πατρίδα (που ταυτίζεται εδώ με τα συμφέροντα του κράτους, δηλαδή των αφεντικών), η ιερότητα, η ανωτερότητα και το διαχρονικό δίκαιο του έθνους.  Τελικώς, με τον άμεσο έλεγχο της εμφάνισης και της συμπεριφοράς και την ένταξή στη στρατιωτική ιεραρχία, τους εμπεδώνει την ιδέα πως δεν ανήκουν πραγματικά στον εαυτό τους αλλά πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να επιστρατευθούν και να εξαναγκαστούν ακόμη και να σκοτωθούν για αλλότρια συμφέροντα.

Συγχρόνως, ο στρατός αποτελεί μια ισχυρή μήτρα αναπαραγωγής και άλλων κοινωνικών προτύπων όπως ο φαλοκρατισμός, προάγοντας το αντρικό πρότυπο ως το κυρίαρχο και επιθυμητό. Ακόμη και μετά την καθιέρωση των γυναικών στον επαγγελματικό στρατιωτικό μηχανισμό, οι γυναίκες αυτές καταξιώνονται αφότου επιδείξουν ικανότητα στην υιοθέτηση του αντρικού προτύπου.

 

Τα χαρακτηριστικά του στρατού

Τόσο ως προς τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του, αποτελώντας ένα μηχανισμό φονικής και ανυπέρβλητης βίας που στοχεύει στον εξαναγκασμό και την καθυπόταξη, όσο και ως προς τον τρόπο λειτουργίας του, ο στρατός αντιπροσωπεύει έναν κόσμο εντελώς αντίθετο και εχθρικό από αυτόν στον οποίο εντάσσω τον εαυτό μου και τον οποίο προσπαθώ να φέρω πιο κοντά μέσα από τους αγώνες στους οποίους συμμετέχω. Ο κόσμος αυτός βασίζεται στις αξίες της ισότητας, της ελευθερίας και της αλληλεγγύης. Στην ελεύθερη συναίνεση και συμφωνία και όχι στον εξαναγκασμό, την ιεραρχία και την καθυπόταξη. Στις αξίες δηλαδή και τις πρακτικές που προάγουν τα πιο θετικά γνωρίσματα του ανθρώπου και όχι εκείνα που τον μετατρέπουν σε ένα άβουλο πλάσμα που εκτελεί δίχως αμφισβήτηση διαταγές αλληλοεξόντωσης μεταξύ ανθρώπων που βρίσκονται στην ίδια ταξική θέση.

Η ένταξη στην στρατιωτική ιεραρχία και η λειτουργία μέσα σε αυτή προϋποθέτει την παραίτηση από τα όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά του κόσμου εκείνου που οραματίζομαι και την υιοθέτηση χαρακτηριστικών ενός άλλου, εχθρικού κόσμου. Η παραίτηση από το δικαίωμα αυτοκαθορισμού, η εμφανισιακή ομοιομορφία που σκοπεύει στη σύνθλιψη της προσωπικότητας και την εξάλειψη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του ατόμου, στη μείωση της αξίας του και στη μετατροπή του σε εκτελεστική μηχανή είναι ουσιώδεις επιδιώξεις της στρατιωτικής μηχανής. Και φυσικά όλα αυτά προς εξυπηρέτηση ενός εθνικού ιδεώδους το οποίο στοχεύει στην ταξική συνεργασία και ταυτίζεται διαχρονικά με τα συμφέροντα των αφεντικών.

 

Η δράση του ε.σ. εκτός συνόρων

Ο ε.σ. προπαγανδίζεται συνεχώς ως ο προστάτης και φρουρός της ελληνικής κοινωνίας, μέσω της προστασίας των συνόρων. Ακόμη και αν η δράση του περιοριζόταν μόνο στα σύνορα (συνθήκη που απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα), και πάλι θα ήταν εγκληματική, αλλά βλέποντας τα πραγματικά δεδομένα της δράσης και γενικότερης παρουσίας του εκτός συνόρων καταρρέει και αυτό το παραμύθι περί αμυντικού μηχανισμού. Θα αναφερθώ ενδεικτικά στη δράση του ε.σ. στην πιο πρόσφατη ιστορία, δηλαδή μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο αφήνοντας στην άκρη την πλούσια ιστορία εκστρατειών (Ουκρανία, Μικρά Ασία), εθνοκαθάρσεων, σφαγών, βιασμών και βασανισμών αμάχων, τακτικές που ακολουθούνται πολύ συχνά στο πλαίσιο δράσης των εθνικών στρατών κατά τις επιχειρήσεις «απελευθέρωσης» των «αλύτρωτων πατρίδων».

Ο πραγματικός ρόλος και η δράση του ε.σ. εκτός συνόρων από το 2ο π.π. και μετά είναι άμεσα συνυφασμένες σε μεγάλο βαθμό με εκείνες του ΝΑΤΟ και άλλων διακρατικών καπιταλιστικών στρατιωτικών συμμαχιών. Το ελληνικό κράτος και κατ’ επέκταση ο ε.σ. αποτελεί το πρώτο μη ιδρυτικό μέλος που προσχώρησε στη συμμαχία και αποτελεί παραδοσιακό σύμμαχο συμβάλλοντας στην προώθηση του συγκεκριμένου καπιταλιστικού μπλοκ. Ως στρατιωτική συμμαχία των ισχυρότερων καπιταλιστικών κρατών, το ΝΑΤΟ λειτούργησε ως το κατεξοχήν στρατιωτικό φόβητρο απέναντι στον κατά βάση πολιτικό κίνδυνο που συνιστούσε η σοβιετική ένωση και οι δορυφόροι της. Λίγο μετά τη διάλυση της εσσδ και αφού το ενδεχόμενο ολοκληρωτικού πολέμου έχει απομακρυνθεί, το ΝΑΤΟ και οι υπόλοιποι διακρατικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί σταματούν να λειτουργούν ως φόβητρο και ξεκινάνε την άμεση στρατιωτική δράση με τη βοήθεια και του ε.σ.. Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Σερβία, Κόσσοβο, Αφγανιστάν, Λιβύη αποτελούν ορισμένα παραδείγματα της συμβολής του ε.σ. Με συμμετοχή επίσης στις μόνιμες ναυτικές δυνάμεις στη Μεσόγειο και την Ασία ο ε.σ. είναι αναπόσπαστο μέρος της καπιταλιστικής συμμαχίας.

Αλλά και εκτός αυστηρού πλαισίου του ΝΑΤΟ η δράση του ε.σ. εκτός συνόρων είναι πλούσια: Ιράκ 1990, Σομαλία 1993, Λίβανος 2006, Σομαλία 2008. Σταθερή είναι και η παρουσία του ε.σ. στα βαλκάνια, στις περιοχές όπου δραστηριοποιείται το ελληνικό κεφάλαιο, προκειμένου να εξυπηρετήσει για ακόμη μια φορά τα συμφέροντά του.

Η περίπτωση της εμπλοκής του ε.σ. στη Σομαλία από το 2008 είναι χαρακτηριστική του ρόλου του ε.σ. στην προάσπιση των καπιταλιστικών συμφερόντων. Το πολεμικό ναυτικό έσπευσε να υπερασπίσει τα οικονομικά συμφέροντα των ελλήνων εφοπλιστών που απειλούνταν από εξαθλιωμένους Σομαλούς οι οποίοι αφού καταστράφηκαν οικονομικά από την εναπόθεση τοξικών αποβλήτων στις ακτές της Σομαλίας προχωρούσαν σε σειρά πειρατιών εμπορικών πλοίων. Πλήθος κρατών έχουν αποστείλει στρατιωτικές ναυτικές δυνάμεις στην περιοχή με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ να συστήνουν μόνιμες ναυτικές αρμάδες. Το ελλ.πολεμικό ναυτικό συμμετείχε ενεργά και στις δύο αρμάδες με εννέα (!) φρεγάτες (και ετήσιο κόστος 20,3 εκατομμύρια ευρώ) αναλαμβάνοντας μάλιστα τη διοίκηση της ευρωπαϊκής αρμάδας από το 2008 μέχρι το 2012. Αναμενόμενο, αφού το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο εξασφαλίζει μακράν το μεγαλύτερο μερίδιο των παγκόσμιων θαλάσσιων μεταφορών καθώς και το μεγαλύτερο σε χρηματική αξία στόλο παγκοσμίως. Η αξία αυτή φθάνει τα 105 δις. ευρώ (με αυξανόμενη τάση τα τελευταία χρόνια), δηλαδή περίπου όσο το δάνειο που συνόδευε το πρώτο μνημόνιο..

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει αποκτήσει για το ελλ.κράτος η συνεργασία του με το Ισραήλ, η οποία κορυφώθηκε με την υπογραφή στρατιωτικού συμφώνου μεταξύ των δύο κρατών από την κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ. Το σύμφωνο προβλέπει ακόμη και χρήση στρατιωτικών βάσεων της ελληνικής επικράτειας από τον ισραηλινό στρατό. Πλήθος στρατιωτικών ασκήσεων μεγάλης κλίμακας πραγματοποιούνται στην περιοχή της ν.α. Μεσογείου με τη συνεργασία του ελληνικού, του κυπριακού και του ισραηλινού στρατού με φόντο τον αυξανόμενο ανταγωνισμό με την Τουρκία για τα κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων της περιοχής. Λυκοφιλίες και ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί που, λαμβάνοντας υπόψη την εκρηκτική κατάσταση στην περιοχή, αυξάνουν τον κίνδυνο άμεσης εμπλοκής του ε.σ. σε μια πολεμική σύρραξη. Το ισραηλινό κράτος αποτελεί το πλέον στρατιωτικοποιημένο κράτος διεθνώς και έχει διαπρέψει σε πράξεις βαρβαρότητας εναντίον αμάχων, επιδιδόμενο στη σταδιακή εξόντωση του αραβικού πληθυσμού της κατεχόμενης παλαιστίνης. Έχει τελειοποιήσει τις τεχνικές καταστολής και ελέγχου πληθυσμού, αποτελεί πρωτοπόρο στην ανάπτυξη νέων μέσων και μεθόδων καταστολής και αυτή την τεχνογνωσία τη μοιράζεται με το ελλ.κράτος και τον ε.σ.. Ο ε.σ. λοιπόν, αποτελώντας πλέον ένας από τους καλύτερους συνεργάτες του ισραηλινού στρατού στην περιοχή φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τα συνεχιζόμενα εγκλήματα του τελευταίου.

 

Η αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση

Η φύση και η δομή του στρατού δεν είναι άσχετη με την αντίστοιχη φύση και δομή του κράτους το οποίο υπηρετεί. Όλα τα χαρακτηριστικά του στρατού παρουσιάζονται λιγότερο ή περισσότερο μέσα στην υπόλοιπη καθημερινότητα. Στο βαθμό που η κυριαρχία δεν επιτυγχάνει να αποσπάσει συναινέσεις στρέφεται προς τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας για να εξασφαλίσει τα συμφέροντά της. Πλέον η παρουσία στους δρόμους των πόλεων αστυνομικών μονάδων με ξεκάθαρα στρατιωτική δομή και λειτουργία δε ξενίζει. Η αξιοποίησή τους για καταστολή κοινωνικών και ταξικών αγώνων θεωρείται περίπου δεδομένη. Το μέτρο των πολιτικών επιστρατεύσεων χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον εμπεδώνοντας την ιδέα πως ολόκληρη η εργατική τάξη είναι εν δυνάμει στρατιώτης του κράτους δίχως δικαίωμα απεργίας και συνδικαλισμού. Παρόμοιες συνθήκες εξετάζονται και για τις ειδικές οικονομικές ζώνες, πεδία εργασίας που ως άλλα στρατόπεδα εφαρμόζουν διαφορετικούς όρους εργασίας από την υπόλοιπη κοινωνία.

Σύμφωνα με το διακηρυγμένο νέο δόγμα του ΝΑΤΟ για τη δεκαετία 2010-2020, προτεραιότητες της συμμαχίας αποτελούν τα εσωτερικά μέτωπα. Παρακολουθήσεις, καταστολή κοινωνικών εκρήξεων, μετανάστευση. Ήδη εδώ και κάποια χρόνια, μονάδες του ε.σ., και όχι μόνο, εκπαιδεύονται σε ασκήσεις καταστολής πλήθους ενώ κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη του ’08 το ενδεχόμενο επέμβασής του εξετάστηκε σοβαρά.

Τους τελευταίους μήνες σημειώνεται η μεγαλύτερη μεταναστευτική ροή πληθυσμών μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, για λόγους στους οποίους συγκαταλέγεται- ψηλά στον κατάλογο- η δράση του ΝΑΤΟ (και άρα και του ε.σ.) στη μέση ανατολή. Η αντιμετώπιση που επιφυλάσσει το ελλ.κράτος για τους πληθυσμούς αυτούς είναι η δεύτερη πράξη πολέμου μετά από αυτή που συντελείται στους τόπους καταγωγής τους. Η φύλαξη των συνόρων, οι συρμάτινοι φράχτες, οι επαναπροωθήσεις από το λιμενικό, οι ποικίλες τεχνικές σαμποτάζ των πλοιαρίων (όπως η χρήση φωτιάς τη νύχτα για την παραπλάνηση των πλοιαρίων και το τσάκισμά τους στα βράχια), οι απειλές εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι διαχωρισμοί σε «νόμιμους» πρόσφυγες και σε «παράνομους» μετανάστες, συνολικά μια κατάσταση που περιγράφεται με δύο λέξεις: «στρατιωτική διαχείριση». Ο ε.σ., τα σώματα ασφαλείας και γενικότερα όποιος υπερασπίζεται τα σύνορα και το στρατό είναι όλοι συνένοχοι για τους θανάτους/δολοφονίες χιλιάδων ανθρώπων στα σύνορα του ελλ.κράτους, που μεταναστεύουν αναζητώντας είτε σωτηρία από τον πόλεμο είτε βιώσιμες οικονομικές συνθήκες.

 

Η σημασία της ολικής άρνησης στράτευσης (ΟΑΣ)

Κανένας πολιτικός θεσμός εξουσίας, όπως είναι το κράτος, δεν μπορεί να σταθεί δίχως τον ένοπλο βραχίονά του, το στρατό και δίχως να χαίρει της εμπιστοσύνης ή τουλάχιστον της ανοχής μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Στην περίπτωση των εθνών-κρατών η ανοχή αυτή εξασφαλίζεται από την εθνικιστική ιδεολογία η οποία αναλαμβάνει να δημιουργήσει ταυτότητες, συνειδήσεις και εν τέλει φαντασιακές κοινότητες των οποίων τα συμφέροντα ταυτίζονται με αυτά του κράτους. Η απόκρυψη της ταξικότητας και των υπόλοιπων σχέσεων εξουσίας αποτελεί ουσιώδη λειτουργία του εθνικισμού που βρίσκεται στην υπηρεσία του κράτους.

Από πλευράς μου βλέπω κομβικής σημασίας την αποδόμηση της εθνικιστικής ιδεολογίας, της ιδεολογίας εκείνης στην οποία θεμελιώνεται η κρατική και καπιταλιστική δομή. Απεναντίας αγωνίζομαι για την ανάδειξη της κοινότητας εκείνης στην οποία ανήκω και για τα συμφέροντα της οποίας αγωνίζομαι. Η ΟΑΣ λοιπόν εντάσσεται μέσα σε αυτόν τον αγώνα. Αποτελεί δε το προσφορότερο και συνεπέστερο τρόπο για να ανοίξουμε ως αναρχικοί το θέμα του εθνικισμού και του μιλιταρισμού, για το χτύπημα της ιδεολογικής του ηγεμονίας. Πρόσφορος καθώς εκκινεί από μια καθολική (για τους άντρες τουλάχιστον, προς το παρόν) υποχρέωση που επιβάλλει το κράτος. Συνεπής καθώς είναι η μοναδική επιλογή πολιτικού αγώνα ενάντια στο στρατό, τη στιγμή που αυτός επιχειρεί να επιβάλλει τη συνδιαλλαγή με τους μηχανισμούς του μέσω του θεσμού της υποχρεωτικής θητείας. Όπως και στους υπόλοιπους απελευθερωτικούς από την εξουσία και την εκμετάλλευση αγώνες, οι αναρχικοί έχουμε επιλέξει να δρούμε αντιθεσμικά, αρνούμενοι τη συνδιαλλαγή με τους μηχανισμούς του ταξικού εχθρού. Οποιοσδήποτε λοιπόν άλλος τρόπος αντιμετώπισης του μηχανισμού υποχρεωτικής στράτευσης μας αφοπλίζει ηθικά και πολιτικά καθώς συνεπάγεται το συμβιβασμό της αναγνώρισης της υποχρέωσης στράτευσης ενώ συχνά περιλαμβάνει και την διόλου αξιοπρεπή διαδικασία προσποίησης ασθένειας.

Επιπλέον, η ΟΑΣ μετακινεί το πεδίο της αντιπαράθεσης από το ατομικό πεδίο που επιδιώκουν οι στρατοκράτες, στο συλλογικό/πολιτικό, θεμελιώνοντας δημόσια την άρνησή μας να υπηρετήσουμε τους μηχανισμούς καταπίεσης και εκθέτοντας την κυριαρχία για τον πολιτικό χαρακτήρα των διώξεων που ακολουθούν. Ο ίδιος ο υποχρεωτικός χαρακτήρας της θητείας και η απειλή οικονομικής εξόντωσης των ανυπότακτων είναι ένα δείγμα της ηθικής και πολιτικής φτώχειας του εθνικισμού. Αν κοστολογούν με 6,000 ευρώ την έλλειψη πατριωτισμού και κυνηγάνε με στρατοδικεία τους ανυπότακτους τότε που ακριβώς βρίσκεται η εθνική συνείδηση της κοινότητας που επικαλούνται;

Καθήκον μας ως αναρχικοί είναι να δίνουμε ανοικτά χτυπήματα και στην ιδεολογία εκείνη στην οποία στηρίζεται το κράτος, το οποίο και αντιπαλεύουμε. Η ΟΑΣ αποτελεί ένα τέτοιο χτύπημα και εντάσσεται μέσα στα πολιτικά χτυπήματα εναντίον κράτους και στρατού μέσα στον αγώνα που μακροπρόθεσμα θα καταστήσει δυνατό το φυσικό χτύπημα και την καταστροφή τους.

 

Η σημασία της ολικής άρνησης στράτευσης στην παρούσα συγκυρία

Με τη δημιουργία του πολιτικού εξαμβλώματος της κυβέρνησης της αριστεροδεξιάς έχουμε μπει σε μια νέα φάση της καπιταλιστικής διαχείρησης. Λόγω της βαθιάς κρίσης των πολιτικών θεσμών που συνοδεύουν την οικονομική κρίση και την ανοικτή πλέον συμπαράταξη όλων των αστικών πολιτικών κομμάτων με τα μεγάλα οικονομικά αφεντικά, η νέα κυβέρνηση έχει δώσει ιδιαίτερο βάρος στην τόνωση του εθνικού συναισθήματος προκειμένου να αποκρύψει την βαθιά ταξική πολιτική που ακολουθεί. Λένε πως ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων και φαίνεται πως αυτό το ρητό ταιριάζει γάντι στην παρούσα κυβέρνηση. Η υιοθέτηση της εθνικιστικής ρητορικής είναι γνωστή τακτική του αριστερού οπορτουνισμού αλλά πλέον έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Αναβίωση στρατιωτικών παρελάσεων, επαναφορά στρατιωτικών ασκήσεων μεγάλης κλίμακας (Παρμενίων), έπαινοι για τα σώματα ασφαλείας, καλέσματα σε εθνική συστράτευση, επικλήσεις σε εθνικά συμφέροντα και καθήκοντα. Το χτύπημα της εθνικής ενότητας αποκτά έτσι μια ιδιαίτερη σημασία στην παρούσα συγκυρία.

 

Με αφορμή λοιπόν τη φιλική επικοινωνία της σ.υ.π. και για όλους τους παραπάνω λόγους δηλώνω ότι δεν πρόκειται να παρουσιαστώ σε κανένα στρατόπεδο ή να υπηρετήσω με οποιοδήποτε τρόπο τον ε.σ., δεν πρόκειται να επιδιώξω κανενός είδους συμβιβασμό για απαλλαγή, εξαγορά ή τροποποίηση της υποχρέωσης στράτευσης που μονομερώς θέσπισε το ελλ.κράτος, δίχως τη συναίνεσή μου και την οποία όχι μόνο δεν αναγνωρίζω αλλά απεναντίας την εχθρεύομαι. Φυσικό επακόλουθο της στάσης αυτής είναι η άρνησή μου να πληρώσω οποιοδήποτε χρηματικό πρόστιμο για αυτή μου την άρνηση. Οπότε, ας μην μπαίνουν στον κόπο οι γραφειοκράτες του ε.σ. και τα φορολογικά επιτελεία να ενημερώνουν, να εκβιάζουν και να απειλούν με οικονομικό στραγγαλισμό προκειμένου να εκβιάσουν μια ακόμη συναίνεση. Τη συναίνεση αυτή δεν θα την έχουν. Αντιθέτως, θα έχουν τη δηλωμένη εναντίωσή μου στο σύνολο των αξιών και συμφερόντων που πρεσβεύουν και το θεσμό που υπηρετούν. Με τη δήλωσή μου αυτή καθιστώ σαφές πως οποιαδήποτε δίωξη, οικονομική ή στρατιωτικοαστυνομική εναντίον μου θα αποτελεί άλλη μια πολιτική δίωξη, άλλη μια κίνηση καταστολής εναντίον του πολιτικού χώρου στον οποίο εντάσσω τον εαυτό μου και ως τέτοια θα απαντιέται.

 

ΥΓ: Αυτή η ΟΑΣ έρχεται και σε αλληλεγγύη με τον αναρχικό ολικό αρνητή στράτευσης Χάρη Ρίτσιο που δικάζεται  για τρίτη φορά στις 24 Νοέμβρη στο στρατοδικείο του Ρουφ, αλλά και σε ένδειξη αλληλεγγύης προς όλους τους ολικούς αρνητές στράτευσης οι οποίοι διώκονται για την ανοικτή τους εναντίωση στο στρατό, στην ιδεολογία στην οποία στηρίζεται και στους θεσμούς καταπίεσης και εκμετάλλευσης που υπηρετεί. Ας γνωρίζουν οι στρατοκράτες πως κάθε δίωξη που ενεργοποιούν απέναντι σε ολικούς αρνητές, κάθε σύλληψη, στρατοδικείο, πρόστιμο θα προκαλεί μεγαλύτερο αριθμό αρνήσεων, θα ατσαλώνει την αλληλεγγύη και θα φουσκώνει το ποτάμι της άρνησης.

 

Κανένας φαντάρος ποτέ και πουθενά

Για τα συμφέροντά τους να πάνε να πολεμήσουν τα αφεντικά

 

Η αλληλεγγύη όπλο των εργατών – πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών

 

Φώτης Ιωακειμίδης

23 Νοέμβρη 2015

css.php