Απέναντι στον στρατιωτικό, εθνικιστικό βούρκο 15 Μάρτη στα δικαστήρια Χανίων

Δίκη αγωνιστών για παρέμβαση σε εκδήλωση του Φραγκούλη Φράγκου

 

ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ,  ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ;

Εκδικάζεται στα Χανιά η μήνυση που κατέθεσαν θαυμαστές του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου. Κατηγορούμενοι βρίσκονται αγωνίστριες-ες που συμμετείχαν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας ενάντια στη παρουσίαση του βιβλίου του «ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι» που έγινε στις 09/01/2013.

Ο Φραγκούλης Φράγκος έγινε ευρέως γνωστός για τις βλέψεις του να ηγηθεί ακροδεξιού πολιτικού μορφώματος, ως τη «σοβαρή» εναλλακτική επιλογή αντί της φασιστικής χρυσής αυγής. Υπήρξε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού [08/2009–11/2011] και υπουργός Εθνικής Αμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμμένου [17/05–21/06/2012].

Εκτός από την μετριοπάθεια που τον διακρίνει ότι «έχει σχέδιο για όλα» (;) όπως συνηθίζει να λέει, ήταν ο εμπνευστής ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων από το στρατό (π.χ Καλλίμαχος 2011), ορκισμένος εχθρός μεταναστών-προσφύγων και “αρχιτέκτονας” της τάφρου στο Έβρο καθώς και οπαδός της επιβολής στρατιωτικού νόμου σε υποτιθέμενες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Τον Δεκέμβρη του 2011 κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη 39 καταδρομέων για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25/03/2010 στην Αθήνα. Στον ένα μόνο μήνα που διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας, κάταφερε να εμπλέξει ενεργά τον ελληνικό στρατό στην επέμβαση στη Λιβύη, δαπανώντας 1 εκατομμύριο ευρώ τη μέρα(!) για όσο κράτησαν οι βομβαρδισμοί. Υπερθεμάτιζε σε κάθε ευκαιρία για αύξηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και για ακόμα μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες.

Γνωστές επίσης είναι και οι διασυνδέσεις του σε όλο το πολιτικό, μηντιακό και εκκλησιαστικό σύμπλεγμα. Συναγελάζεται με Ανθιμο και Κοντομηνά και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από Μιχαλολιάκο, Κανέλλη και Πολάκη.

Εμείς ως αντιμιλιταριστές/στριες διακρίνουμε στο πρόσωπό του Φραγκούλη Φράγκου έναν προβεβλημένο εκπρόσωπο του βαθέως κράτους όπως και έναν θεαματικό εκφραστή του εγχώριου μιλιταρισμού. Η αντίθεσή μας σε αυτόν και τους ομοίους του είναι κάτι πέρα από δεδομένη. Το ίδιο είναι και η αλληλεγγύη μας σε όσες και όσους συμβάλλουν στο ξεμπρόστιασμα του ελληνικού εθνικισμού που σκοπεύει στην υποτίμηση της ζωής μας και μας θέλει μπλεγμένους-ες σε πολεμικές περιπέτειες. Εκφράζοντας την απέχθεια μας στην εθνική ενότητα του σιναφιού που συσπειρώνεται πίσω από τον Φραγκούλη Φράγκο, επιστρέφουμε παραφρασμένο το αγωνιώδες ερώτημά του: Ποια Ελλάδα, ποιοι Έλληνες ρε;

Η συγκεκριμένη δίωξη αγωνιστριών-ων για εμάς εντάσ- σεται πλήρως στην βιομηχανία μηνύσεων που έχει στηθεί εδώ και καιρό από την Ασφάλεια Χανίων.

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις-ους 7 διωκόμενες-ους

Τετάρτη 15 Μάρτη στις 10.00 στα δικαστήρια Χανίων.

Κανάιμα-Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

kanaima.squat.gr

Αντιπολεμική συγκέντρωση Πεμπτη στις 7μμ

Καλούμε σε αντιπολεμική συγκέντρωση την Πέμπτη στην πλατεία αγοράς με αφορμή τον ερχομό των 6.000 μισθοφόρων δολοφόνων του ΝΑΤΟ στον τουριστικό παράδεισο της πόλης των Χανίων.

Να χαλάσουμε την γιορτή των καταστηματαρχών.

Ούτε εθνικός, ούτε θρησκευτικός, ούτε συμφεροντολογικός
Ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός

Πέμπτη 9/2 Πλατεία Αγοράς 19:00

Aντιμιλιταρισιτική συνέλευση Kανάιμα 

Κατάληψη Rosa Nera

Συλλογικότητα Azadi

ΣΤΟΥ ΝΑΤΟ ΤΙΣ ΚΟΥΡΑΔΕΣ ΜΗ ΚΑΝΕΙΣ ΤΕΜΕΝΑΔΕΣ

 

ΣΤΟΥ ΝΑΤΟ ΤΙΣ ΚΟΥΡΑΔΕΣ ΜΗ ΚΑΝΕΙΣ ΤΕΜΕΝΑΔΕΣ

Ένα από τα πιο προσφιλή «κολομπίτικα» θέματα των μεγαλύτερων σε ηλικία ντόπιων, είναι φυσικά το πέταγμα νατοϊκών στο ενετικό λιμάνι. Και είναι αλήθεια, πως κάποτε «γίνονταν πολλά σκηνικά». Και είναι επίσης αλήθεια ότι, κάποτε, στο Κολόμπο ήταν δακτυλοδεικτούμενοι οι ελάχιστοι επιχειρηματίες που δεχόντουσαν ξένους φαντάρους στα μαγαζιά τους – και, μάλιστα, τα μαγαζιά τους χαρακτηρίζονταν με τον άκρως απαξιωτικό όρο «μπουρδέλα», ακριβώς λόγο αυτής της στάσης των ιδιοκτητών τους.

Από κείνο το «κάποτε» μέχρι σήμερα φαίνεται να έχουν περάσει αιώνες, αν κρίνουμε από την εικόνα της πόλης αυτές τις μέρες. Και η εικόνα αυτή είναι με 2 λόγια η εξής: σχεδόν πλήρης αποδοχή ως κάτι το κανονικό, αν όχι θεμιτό, να ξεχαρμανιάζουν εδώ πέρα οι μισθοφόροι της πιο παραγωγικής μηχανής πολέμου στον πλανήτη. Και μιλάμε για αποδοχή, διότι, όπως και να το κάνουμε, η όποια γκρίνια πλανάται στον δημόσιο λόγο αυτές τις μέρες, είναι απλώς γκρίνια, η οποία πιθανότατα να εξέλιπε και τελείως αν με κάποιο μαγικό τρόπο οι γλεντοκόποι μισθοφόροι δεν έδιναν καμία “αφορμή”.

Βεβαίως, αυτή η στάση της τοπικής κοινωνίας σε κάθε “επίσκεψη” των στρατιωτικών συμμάχων του ελληνικού κράτους, συνάδει με το πικρό γεγονός ότι εδώ και χρόνια φαίνεται πως έχει ξεχάσει ότι λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα «δημοκρατικά Χανιά μας» υπάρχει η μεγαλύτερη -πλέον- αμερικάνικη/νατοϊκή στρατιωτική βάση της Μεσογείου. Το πάλαι ποτέ μεγαλειώδες αντιβασικό κίνημα έχει εξανεμιστεί, και οι «Βάσεις» δεν αποτελούν θέμα παραμικρής συζήτησης – πόσο μάλλον ενόχλησης – στην χανιώτικη καθημερινότητα. Ούτε το καθαυτό γεγονός μιας κολοσσιαίας στρατιωτικοποιημένης ζώνης δίπλα μας που ξερνάει θάνατο, πόνο και προσφυγιά σε τρεις ηπείρους, ούτε οι περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις, ούτε η προφανέστατη σύνδεσή τους με την δημόσια υγεία (τεράστια ποσοστά καρκίνων στο νομό και ειδικά στο Ακρωτήρι).

Αντιθέτως, θέμα μέγα στη δημόσια σφαίρα συνιστούν τα άμεσα θύματα των πολέμων στους οποίους συμμετέχουν επί χρήμασι τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα: η προσφυγιά και η μετανάστευση. Αυτοί που χθες έσκουζαν εναντίον των προσφύγων και σήμερα κωλογλείφουν τους μισθοφόρους, η ευγενή δηλ κάστα των επιχειρηματιών του τουρισμού, θέλησαν να μας πείσουν ότι πάνω από όλα στη ζωή μας είναι να πάνε καλά οι επιχειρήσεις τους. Και ως εκ τούτου, το ποιος είναι επιθυμητός για την τοπική κοινωνία περνάει μέσα από τις κλίνες και τις αφίξεις τους.

Ας είναι αυτή η πρόσκαιρη αλλά σταθερά επαναλαμβανόμενη εικόνα της πόλης μια αφορμή για να αρχίσουμε να ξαναλέμε μεταξύ μας τα αυτονόητα. Πρώτα απ’ όλα, η εικόνα αυτή είναι αισχρή και ντροπιαστική για όλη την χανιώτικη κοινωνία. Κι αν δεν θέλουμε εμείς να το δούμε αυτό κατάματα, να είμαστε σίγουροι ότι το βλέπουν έτσι όλοι οι άλλοι. Η αντιστροφή αυτής της εικόνας επαφίεται μονάχα στην κοινωνία, σε μας τους ίδιους δηλ. Κι αυτό διότι το ελληνικό κράτος, οι αρχές και οι οικονομικοπολιτικές ελίτ που το διαχειρίζονται, θέλουν εδώ τις Βάσεις, στον ίδιο βαθμό που έχουν ανάγκη και τον εθνικό στρατό. Η ύπαρξη και μόνο εθνικών στρατών κάνει την ένταξή τους στην τάδε συμμαχία και την πολεμική τους αντιπαράθεση με μια άλλη, εντελώς εύλογη και απαραίτητη συνθήκη. Η αντίθεσή μας οφείλει να είναι πρώτα και κύρια με τους ντόπιους στρατοκράτες και τα αφεντικά τους, οι οποίοι είναι το ίδιο σιχαμένοι όσο και οι σύμμαχοί τους.

Κανάιμα – Αντιμιλιταριστική συνέλευση

 

 

ΚΑΛΩΣ ΤΑ ΝΑΥΤΑΚΙΑ ΤΑ ΖΟΥΜΠΟΥΡΛΟΥΔΙΚΑ!!!

Φίλε Χανιώτη – φίλη Χανιώτισσα,

Το συμμαχικό σου καθήκον σε καλεί! Το μεγάλο αμερικανικό έθνος έστειλε τα παιδιά του να βομβαρδίσουν στη Μέση Ανατολή, και έλαχε σε μας να τους φιλοξενήσουμε για λίγο στην όμορφη πόλη μας. Όπως θα ξέρεις, η παρουσία τους εδώ δεν είναι κάτι το επιβεβλημένο, αλλά εντάσσεται στις θερμές συμμαχικές σχέσεις που με ελεύθερη βούληση και τιμή ως κράτος έχουμε συνάψει στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, με την μεγάλη αυτή χώρα του Ντόναλντ Τραμπ, του Ντόναλντ Ντακ και του ΜακΝτόναλντ.

Οι φίλοι μας αμερικανοί στρατιωτικοί, δεν είναι τίποτα φαντάροι που κάνουν τη θητεία τους, αλλά με γενναιότητα και αυταπάρνηση κατατάχθηκαν στο μισθοφορικό Ναυτικό των ΗΠΑ, για να υπερασπίσουν τα ιερά και τα όσια της καπιταλιστικής Δύσης, απέναντι σε άλλους καπιταλισμούς που μας εχθρεύονται (λχ τον ρωσικό). Το ελάχιστο που μπορούμε εμείς ως σύμμαχοι τους να κάνουμε, είναι να τους ευχαριστήσουμε όπως μπορούμε τις λίγες μέρες που θα περάσουν στα μέρη μας, έτσι ώστε με γεμάτες τις μπαταρίες να πάνε να βομβαρδίσουν στα εφτά καλά του θεού.

Τον τελευταίο καιρό, έχουμε γίνει μάρτυρες των καρπών της ένδοξης πολεμικής τους προσπάθειας. Κακομοίρηδες πρόσφυγες, χωρίς μισό δολάριο στις τσέπες, έρχονται στη χώρα μας για άσυλο και αηδίες. Όχι! Συγκρίνετέ τους μόνο, με τα γελαστά πρόσωπα των χαροκόπων γιάνκηδων, που με ευγένεια και σεβασμό περιδιαβαίνουν τα σοκάκια μας, και βγάλτε τα συμπεράσματά σας! Ευτυχώς για την πόλη μας, η ευγενής συντεχνία των ξενοδόχων και λοιπών επιχειρηματιών του τουρισμού, έσπευσαν να βγάλουν την χανιώτικη κοινωνία από το σκόπελο των ανώφελων ανθρωπισμών. Οι νατοϊκοί σύμμαχοί μας, είναι πρόθυμοι να σας ανταμείψουν για κάθε υπηρεσία σας, και αυτή η έμπρακτη ανταπόδοση δεν συγκρίνεται με κανενός είδους «αλληλεγγύη»!

Φίλη Χανιώτισσα – Φίλε Χανιώτη,

Μην ξεχνάς ότι μερικά χιλιόμετρα από το κέντρο των Χανίων είναι η Αμερικανική και Νατοϊκή Βάση. Θα μπορούσαν όλοι αυτοί οι ηρωικοί πολεμιστές να είχαν κλειστεί εκεί και να χαλάρωναν τσάμπα. Παρόλα αυτά, δείχνουν τη καλή διάθεση να ξεχαρμανιάσουν ανάμεσά μας. Ας πάρουμε το παράδειγμα των τοπικών αρχών, κι ας καλοδεχτούμε τους συμμάχους μας όπως τους αξίζει, με χαμόγελα και τεμενάδες, σαν να υποδεχόμασταν έναν αγαπημένο φίλο – που του χρωστάμε κιόλας, και δεν μας χρωστάει!

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης Τετάρτη 25/01/2017 για το εφετείο των 2 διαδηλωτών

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια Χανίων την Τετάρτη 25/1/2017 στις 9 π.μ. για το εφετείο των 2 διαδηλωτών που διώκονται με κατασκευασμένες κατηγορίες για τη συμμετοχή τους σε πορεία που πραγματοποιήθηκε στην πόλη των Χανίων το 2010 για το θάνατο του 19χρονου Στράτου Πατρικάκη έπειτα από καταδίωξη μπάτσων.

Αθώωση των 2 διαδηλωτών!

Να σταματήσει τώρα η ποινικοποιήση των κοινωνικών αγώνων !

Ποιος είπε πως ο στρατός μπήκε στα στρατόπεδα το 1974;

Ποιος είπε πως ο στρατός μπήκε στα στρατόπεδα το 1974;

Άλλη μια αφορμή μπορεί να αποτελέσει η φετινή πορεία στη μνήμη της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 στην Αθήνα. Να «πατήσουμε δρόμο» , να ξανασυναντηθούμε και να εκφράσουμε τις κοινές μας ανησυχίες για το αύριο, για το σήμερα που ζούμε και είναι ζοφερό.

Γιατί δεν άλλαξαν πολλά από τις ανησυχίες όσων έζησαν στη δικτατορία. Γιατί οι φτωχοί δεν υποφέρουν λιγότερο σήμερα, γιατί τα αφεντικά δεν μας αγάπησαν, οι μπάτσοι συνεχίζουν να επιτίθενται σε όσους σηκώνουν ανάστημα και οι δικαστές να είναι πότε «τυφλοί», πότε «να έχουν τα μάτια τους δεκατέσσερα» ανάλογα με τους παράδες που έχει στην τσέπη του όποιος βρίσκεται στο εδώλιο. Λιγότερο «ωμά», περισσότερο «κομψά». Γιατί η εξουσία έτσι κυβερνά, μια με το μαστίγιο μια με το καρότο!

Κι ο στρατός βέβαια δεν είναι με το μέρος των «από τα κάτω» και πάντα είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει με βία τους εχθρούς της εξουσίας εντός συνόρων όπως και τον Νοέμβρη του 1973 ή να μας σύρει σε σφαγές όπως τον Ιούλη του 1974 στην Κύπρο. Για το καλό της πατρίδας πάντα «αξίζει κανείς να γίνει κανίβαλος και να σιωπά».Οι τακτικές της εξουσίας εξελίσσονται ομολογουμένως και ξεχνάμε ευκολότερα. Σήμερα «η δεύτερη φορά αριστερά» συνεχίζει τις ίδιες πολιτικές που θα συνέχιζε οποιαδήποτε δεξιά κυβέρνηση, κάνοντας ξεκάθαρο πως το ελληνικό (βαθύ)κράτος έχει συνέχεια. Πιο «κομψά», λιγότερο ωμά. Έφυγε η Τρόικα, ήρθαν οι Θεσμοί, έφυγαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης κι ήρθαν τα «Hot Spot», η κυριακάτικη αργία έγινε καθημερινή κι η ύφεση έφυγε και ήρθε η ανάπτυξη. Οι συνθήκες δουλειάς χειροτερεύουν, οι αντιστάσεις μας «πήγαν για βρούβες».

Κι όμως τα πράγματα είναι και χειρότερα από το άδειο μας το πορτοφόλι. Ζούμε λιγότερο αλληλέγγυα, λιγότερο ανθρώπινα, περισσότερο στρατιωτικοποιημένα. Ο πόλεμος των αφεντικών συνεχίζεται (για την ακρίβεια δεν σταμάτησε ποτέ) και η όξυνση των ανταγωνισμών τους οδηγεί απ’ τη μία σε ερημοποιημένες ζώνες κι απ’ την άλλη στην ξενιτιά εκατομμύρια ανθρώπων. Η υποδοχή των προσφύγων θεωρείται πλέον το μείζον ζήτημα!

Όχι, το πρόβλημα δεν είναι οι ξένοι επενδυτές, οι ξένοι νατοϊκοί, οι ξένοι τουρίστες, οι ξένες μάρκες αυτοκινήτων… Πρόβλημα είναι οι ξένες οικογένειες των προσφύγων. Άνθρωποι που έπραξαν το αυτονόητο, δηλαδή έφυγαν για να σώσουν τη ζωή τους από έναν πόλεμο που δεν θέλησαν να πάρουν το μέρος κανενός εξουσιαστή. Ούτε με τον Άσαντ, ούτε με το Isis ,ούτε με τη Ρωσία, ούτε με το Νάτο, ούτε, ούτε…

Όχι, το πρόβλημα δεν είναι που συνεχίζονται οι πόλεμοι και οι δικτατορίες στη Μέση Ανατολή, πράγματα που έχει βάλει το χεράκι του για τα καλά όλος ο «ανεπτυγμένος κόσμος», συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Ο ελληνικός στρατός συμμετείχε στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Νατο στη Σομαλία, στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη. Είτε παραχωρώντας βάσεις, είτε έχοντας την επιμελητεία, είτε στέλνοντας αεροπλανάκια, καραβάκια, πεζικό. Ειρηνευτικές αποστολές βαφτίζονται αυτές οι σφαγές. Η Frontex και το ελληνικό ναυτικό είναι υπεύθυνοι για τα χιλιάδες πτώματα μεταναστών στη Μεσόγειο, τα οποία ξεβράζονται από δω και κει. Είναι αυτοί που δυσκολεύουν το έργο εκατοντάδων αλληλέγγυων στη Λέσβο και αλλού. Και βέβαια ο ελληνικός στρατός ξηράς συμμετέχει κανονικότατα στο μάντρωμα των ξενιτεμένων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και ταυτοποίησης.

Η στρατιωτική διαχείριση της ζωής μας στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, στους δρόμους οξύνεται. Παρόλο που η αιματηρή εισβολή του στρατού στο Πολυτεχνείο, τον Νοέμβρη του 1973, ήταν η αιτία της μετέπειτα θεσμοθέτησης του πανεπιστημιακού ασύλου σπίθα, σήμερα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα οι ένοπλες δυνάμεις σουλατσάρουν ανενόχλητα. Προγράμματα στρατιωτικών ερευνών χρόνια γίνονται σε Πολυτεχνεία όπως το Μετσόβιο, αλλά και στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Στην εξέγερση του 2008 συζητιόταν η επέμβαση του στρατού, ενώ το 2011 ο στρατός επενέβη σε διαδήλωση κατά τη διάρκεια της παρέλασης στη Θες/νίκη. Πολλές απεργίες των περασμένων χρόνων επιστρατεύτηκαν. Κι οι μαθητικές παρελάσεις βεβαίως συνεχίζουν, σε ευθεία στοίχιση και με στρατιωτικό βήμα. Για το καλό της πατρίδας … πάντα!

Οι στρατοκράτες είτε στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο της κοινωνικής και πολιτικής σκηνής πάντα καιροφυλαχτούν, καθώς η στρατιωτική καταστολή αποτελεί διαχρονικά την ύστατη επιλογή του καθεστώτος απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια χειραφέτησης της ζωής μας. Γιατί ούτε ο στρατός ούτε ο πόλεμος είναι αλλού. Είναι εδώ και γκρεμίζουν ό,τι άφησε όρθια η ειρήνη.

Πορεία 17 Νοέμβρη 2016

στις 18.30 – Πλ. Δημοτικής Αγοράς

 Κανάιμα – Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό,

Χανιά Νοέμβρης 2016

Ποιος Φράγκος, ποιος Φραγκούλης;

ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ,  ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ;

Στις 18 Οκτώβρη εκδικάζεται στα Χανιά η μήνυση που κατέθεσαν θαυμαστές του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου. Κατηγορούμενοι βρίσκονται αγωνίστριες-ες που συμμετείχαν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας ενάντια στη παρουσίαση του βιβλίου του «ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι» που έγινε στις 09/01/2013.

Ο Φραγκούλης Φράγκος έγινε ευρέως γνωστός για τις βλέψεις του να ηγηθεί ακροδεξιού πολιτικού μορφώματος, ως τη «σοβαρή» εναλλακτική επιλογή αντί της φασιστικής χρυσής αυγής. Υπήρξε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού [08/2009–11/2011] και υπουργός Εθνικής Αμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμμένου [17/05–21/06/2012].

Εκτός από την μετριοπάθεια που τον διακρίνει ότι «έχει σχέδιο για όλα» (;) όπως συνηθίζει να λέει, ήταν ο εμπνευστής ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων από το στρατό (π.χ Καλλίμαχος 2011), ορκισμένος εχθρός μεταναστών-προσφύγων και “αρχιτέκτονας” της τάφρου στο Έβρο καθώς και οπαδός της επιβολής στρατιωτικού νόμου σε υποτιθέμενες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Τον Δεκέμβρη του 2011 κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη 39 καταδρομέων για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25/03/2010 στην Αθήνα. Στον ένα μόνο μήνα που διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας, κάταφερε να εμπλέξει ενεργά τον ελληνικό στρατό στην επέμβαση στη Λιβύη, δαπανώντας 1 εκατομμύριο ευρώ τη μέρα(!) για όσο κράτησαν οι βομβαρδισμοί. Υπερθεμάτιζε σε κάθε ευκαιρία για αύξηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και για ακόμα μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες.

Γνωστές επίσης είναι και οι διασυνδέσεις του σε όλο το πολιτικό, μηντιακό και εκκλησιαστικό σύμπλεγμα. Συναγελάζεται με Ανθιμο και Κοντομηνά και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από Μιχαλολιάκο, Κανέλλη και Πολάκη.

Εμείς ως αντιμιλιταριστές/στριες διακρίνουμε στο πρόσωπό του Φραγκούλη Φράγκου έναν προβεβλημένο εκπρόσωπο του βαθέως κράτους όπως και έναν θεαματικό εκφραστή του εγχώριου μιλιταρισμού. Η αντίθεσή μας σε αυτόν και τους ομοίους του είναι κάτι πέρα από δεδομένη. Το ίδιο είναι και η αλληλεγγύη μας σε όσες και όσους συμβάλλουν στο ξεμπρόστιασμα του ελληνικού εθνικισμού που σκοπεύει στην υποτίμηση της ζωής μας και μας θέλει μπλεγμένους-ες σε πολεμικές περιπέτειες. Εκφράζοντας την απέχθεια μας στην εθνική ενότητα του σιναφιού που συσπειρώνεται πίσω από τον Φραγκούλη Φράγκο, επιστρέφουμε παραφρασμένο το αγωνιώδες ερώτημά του: Ποια Ελλάδα, ποιοι Έλληνες ρε;

Η συγκεκριμένη δίωξη αγωνιστριών-ων για εμάς εντάσ- σεται πλήρως στην βιομηχανία μηνύσεων που έχει στηθεί εδώ και καιρό από την Ασφάλεια Χανίων.

 

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις-ους 7 διωκόμενες-ους

Τρίτη 18 Οκτώβρη στις 12.00 στα δικαστήρια Χανίων.

 

Κανάιμα-Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

kanaima.squat.gr

Μιλιταρισμός Αντιμιλιταρισμός μέσα στην Ισραηλινή κοινωνία

antimil

Το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου στις 8μμ, στο κτίριο της κατάληψης Rosa Nera, οργανώνουμε εκδήλωση-συζήτηση με θέμα «μιλιταρισμός/αντιμιλιταρισμός μέσα στην ισραηλινή κοινωνία». Η εκδήλωση αυτή στα Χανιά εντάσσεται σε ένα κύκλο εκδηλώσεων με το ίδιο θέμα που θα λάβει χώρα στις αρχές του Σεπτέμβρη σε διάφορες πόλεις της χώρας, από συλλογικότητες που προτάσσουν τον αντιμιλιταρισμό ως κρίσιμο για τους από κάτω μέσο σύγκρουσης με την Κυριαρχία. Στις εκδηλώσεις αυτές, η κεντρική εισήγηση θα γίνει από συντρόφισσα, μέλος και εκπρόσωπο της Unity (Ahdut/Wihda), μία αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη.

 

Έχοντας την εικόνα μιας ιδιαίτερα στρατιωτικοποιημένης κοινωνίας σε μόνιμο καθεστώς πολέμου, θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική την παρουσία ανάμεσά μας, φωνών που προτάσσουν και αγωνίζονται για κάτι πέραν της στρατιωτικής διαχείρισης. Ο αντιμιλιταρισμός, σε ένα κοινωνικό και κρατικό περιβάλλον απόλυτα εχθρικό και άκρως καταπιεστικό εναντίον ακριβώς αυτών των φωνών, προτάσσεται ως απάντηση, στον τόπο όπου διεξάγεται μια από τις πιο μακροχρόνιες και παγκοσμιοποιημένες πολεμικές διενέξεις στην σύγχρονη ιστορία,

 

Καθώς η βασική μας συνεκτική πεποίθηση είναι αφενός ότι ο μιλιταρισμός συνιστά ένα οικουμενικό και διαχρονικό εργαλείο των εκμεταλλευτών για να επιβάλλουν και να συντηρούν την προνομιακή τους θέση, και αφετέρου πως ο αγώνας εναντίον της εγχώριας υπόστασής του αποτελεί την προϋπόθεση οποιασδήποτε σοβαρά ανταγωνιστικής προοπτικής στους πολέμους, θεωρούμε ότι ο κινηματικός λόγος εγχειρημάτων που αντιστέκονται πρώτα και κύρια στην δική τους εγχώρια μιλιταριστική συνθήκη, ειδικά εκεί που αυτή διαπερνά κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά διδάγματα που θα είχαμε την τύχη να δεχτούμε.

 

Καλούμε κάθε άνθρωπο που αποστρέφεται τον πόλεμο, που νιώθει αμήχανα και άβολα στην όποια παρουσία του στρατού μες στη ζωή του, να έρθει στην εκδήλωση αυτή, να συζητήσουμε και να μάθουμε κάτι παραπάνω για το πως ο μιλιταρισμός συντηρεί και αναπαράγει τους πολέμους.

Λίγα λόγια για την Εκδήλωση:

Αφού γίνει μια σύντομη παρουσίαση της Unity, η εισήγηση θα επικεντρωθεί σε ζητήματα όπως: αντιμιλιταρισμός και πασιφισμός, μιλιταρισμός και μαχητικότητα, πολιτική κατάσταση σε Ισραήλ/Παλαιστίνη, πώς ο στρατός παρουσιάζει τον εαυτό του, κανόνες και στατιστικά περί θητείας και μιλιταρισμού, η νεότητα κάτω από την πίεση της γενικής μιλιταριστικής κινητοποίησης, οι διαρκείς πόλεμοι του Ισραήλ – κατοχή, η στάση των αριστερών και των αναρχικών απέναντι στο στρατό, αντιμιλιταρισμός-αντιπολεμικές δραστηριότητες-άρνηση στράτευσης-νομικές συνέπειες-καταστολή κλπ

 

Λίγα λόγια για τη Unity:

H Unity (Ahdut/Wihda) είναι μια αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση σε Ισραήλ/ κατεχόμενη Παλαιστίνη. Δημιουργήθηκε το 2010 ως η πρώτη αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση που δραστηριοποιείται μεταξύ του ποταμού Ιορδάνη και τη Μεσόγειο.

Στόχος τους είναι να συνδυάσουν δυνάμεις και να ενώσουν τις προσπάθειες όλων όσων αποζητούν να δημιουργήσουν τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Επιθυμούν να προωθήσουν την επαναστατική διαδικασία εντός της οποίας τα δημοκρατικά συμβούλια και τα συνδικάτα, οι οργανώσεις, οι κομμούνες, οι οργανώσεις φοιτητών, εργατών και δασκάλων θα υιοθετούν την αρχή της αυτοδιαχείρισης, θα απορρίπτουν τον καπιταλισμό και το κράτος και θα τα αντικαθιστούν προς όφελος μιας ελεύθερης κοινωνίας, οργανωμένης στη βάση των κοινών αναγκών.

Καλούν σε αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, την κατοχή και την αποικιοκρατία, το σεξισμό και την πατριαρχία, το ρατσισμό και κάθε είδους καταπίεση και εκμετάλλευση.

Μέλη της Unity, κατά καιρούς, έχουν επιλέξει την ολική άρνηση στράτευσης προς επίρρωση των σκοπών τους. Για παράδειγμα, το Φλεβάρη του 2016 η Tanya Golan δημοσίευσε την άρνηση της να καταταγεί, αφού στο Ισραήλ η θητεία είναι υποχρεωτική και για τις γυναίκες.

Η διακύρηξη στόχων και αρχών της Unity (αγγλικά)

Η δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης της Tanya Golan (ελληνικά)

Εισαγωγικά..

Η συλλογικότητα Κανάιμα συστάθηκε το φθινόπωρο του 2015 στα Χανιά ως μια πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό, με αφορμή τη διώξη συντρόφου ολικού αρνητή στράτευσης.

Κύρια στόχευσή της είναι η αποδόμηση του μιλιταρισμού, ως οικουμενικού και διαχρονικού εργαλείου των εκμεταλλευτών για να επιβάλλουν και να συντηρούν την προνομιακή τους θέση.
Ζώντας και δρώντας εντός της ελληνικής επικράτειας, η υπονόμευση του εγχώριου κρατικού στρατού, η διασαφήνιση του γεωπολιτικού του ρόλου και της εσωτερικής/ κοινωνικής του λειτουργίας μας απασχολεί άμεσα.

Παρατηρώντας την εντεινόμενη στρατιωτική διαχείριση προσφύγων και μεταναστών, την πολύπλευρη στρατιωτικοποίηση της κοινωνικής ζωής, καθώς και λόγω της γεωγραφικής εγγύτητάς μας στη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της Μεσογείου, μας ενδιαφέρει το πως θα μπορούσε το όποιο αντιπολεμικό κίνημα να είναι πρώτα και κύρια αντιμιλιταριστικό.

Η «Κανάιμα – πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό» είναι μια ανοιχτή συλλογικότητα που λειτουργεί με οριζόντιες διαδικασίες, με πρώτη και κύρια εκείνη της συνέλευσής της, κάθε Τρίτη στις 8:00μμ, στο κτήριο της κατάληψης Rosa Nera.

Η εισήγηση μας στις συζητήσεις σε Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο

Ολική Άρνηση Στράτευσης και Αντιπολεμικό κίνημα

 

            Πώς το αυθόρμητο αίσθημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες μπορεί να οδηγήσει σε ένα μαζικό ριζοσπαστικό αντιπολεμικό κίνημα;

 

Σε αυτήν την πρώτη δημόσια παρουσία της συλλογικότητας, στην εισήγηση της πρώτης της εκδήλωσης και στην ουσία στο πρώτο της δημόσιο κείμενο, επιλέξαμε μία ερώτηση ως τίτλο και αρχή της. Βρεθήκαμε στη θέση να απευθύνουμε αυτό το ερώτημα δημοσίως, μετά από ένα πλήθος ερωτημάτων που υποβάλαμε στους εαυτούς μας. Κάπως έτσι δηλαδή  συζητάμε ως άτομα που συσπειρώθηκαν σε συλλογικότητα, με αιτία την κοινή μας αντίθεση στον πόλεμο και με μια αφορμή: την ολική άρνηση στράτευσης κάποιων από μας.
ekdilwsh3

Η βάση όμως της πολιτικής μας συμφωνίας, η οποία εξ’ αρχής προϋπήρχε, διέπει τον λόγο μαςκαι συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της δικής μας τοποθέτησης σε αυτήν τηνσυζήτηση, είναι η κάθετη αντίθεσή μας στον μιλιταρισμό. Τον μιλιταρισμό ως εκείνη την απαραίτητη ιδεολογική και ψυχολογική συνθήκη συντήρησης, παραγωγής και διαιώνισης του στρατού, οικουμενικά και διαχρονικά, ανεξαρτήτως πολιτικού ή οικονομικού συστήματος που αυτός υπηρετεί. Ως εκ τούτου, βλέπουμε απολύτως εχθρικά την ύπαρξη του στρατού, και πρώτα από όλα, του εθνικού στρατού της χώρας που ζούμε. Θεωρούμε ότι ο στρατός είναι η κρατική μήτρα του μιλιταρισμού, χωρίς να είναι η μοναδική. Ως θεσμός παράγει και αναπαράγει ιδεολογία – συνιστώντας την ύστατη εγγύηση του επίπλαστου αισθήματος ασφάλειας – για τη διατήρηση του status quo.

Από τότε σχεδόν που η ανθρώπινη ιστορία εισήλθε στη φάση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ο μιλιταρισμός είναι το οικουμενικό και διαχρονικό εργαλείο της εκάστοτε άρχουσας τάξης – ή εκείνης που φιλοδοξεί να γίνει τέτοια – για την επικράτησή της δια της βίας, μέσω κυρίως του στρατού και των πολέμων που αυτός (απειλεί να) διεξάγει. Θεμελιώδης θέση μας είναι ότι η κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης προϋποθέτει την αποδόμηση του μιλιταρισμού. Βασική προϋπόθεση αυτού του αγώνα είναι η εναντίωση στον στρατό, το θεσμό εκείνο που θρέφει και θρέφεται από το μιλιταρισμό.

Τώρα που ο πόλεμος έχει ξαναγίνει τόσο τραγικά επίκαιρος ως θέμα συζήτησης στην ελληνική κοινωνία, ίσως επειδή -και μόνο αφότου- η τελευταία έχει έρθει αναγκαστικά σε επαφή με τα θύματά του, υπάρχει μια ευκαιρία να τεθεί σε άλλη βάση η δημόσια συζήτηση ενάντια σε αυτόν. Ο πόλεμος στην Συρία δεν είναι απλά η στρατιωτική επέμβαση κάποιας μεγάλης επεκτατικής δύναμης, στην οποία νιώθουμε αντανακλαστικά απέναντι. Είναι κάτι ίσως περισσότερο αφηρημένο εκ πρώτης όψεως, κι όμως τόσο υπαρκτό και κοντινό, όσο είναι κι ένα στρατόπεδο μέσα ή δίπλα σε κάθε πόλη της Ελλάδας.

Ο πόλεμος στην Συρία είναι προϊόν του στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος και του αδιάκοπου ανταγωνισμού μεταξύ των πολιτικό-οικονομικών ελίτ, οι οποίες το συντηρούν παγκοσμίως. Η συριακή κοινωνία βρέθηκε πάνω στην πλέον κόκκινη γραμμή αυτού του αδυσώπητου ανταγωνισμού, με ένα ανεξάντλητο απόθεμα όπλων στη διάθεση των πρόθυμων αντιπροσώπων των κύριων εμπλεκομένων στην περιοχή. Τα αποτελέσματα αυτής της ιδιότυπης συνθήκης, όπου όλοι οι μεγάλοι γεωπολιτικοί ανταγωνιστές έχουν στυλώσει τα πόδια τους πάνω σε ένα μέρος, χωρίς διάθεση υποχώρησης αλλά ούτε -ακόμη- και ολοκληρωτικής απευθείας αναμέτρησης, είναι τα εξής : αφενός η ολοκληρωτική καταστροφή μιας χώρας με μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική τραγωδία και αφετέρου η δαμόκλειος σπάθη της παγκόσμιας σύρραξης ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας, έτοιμη να πέσει ανά πάσα στιγμή.

Με δεδομένη ήδη την εμπλοκή του ελληνικού κράτους (μέσω στρατιωτικών και μη υποδομών στο έδαφός του, τις οποίες χρησιμοποιούν δυνάμεις που εμπλέκονται στον πόλεμο, με την ενεργή συμμετοχή  του στο ΝΑΤΟ – μια συμμετοχή που κάνει την εμπλοκή του αμεσότερη στην περίπτωση της γενικότερης ανάφλεξης, και εμπεδώνει ακόμα περισσότερο με τις διαβόητες περιπολίες του στο Αιγαίο), το αντιπολεμικό αίσθημα μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας οφείλει να στραφεί ενάντια στο εγχώριο στρατιωτικό σύμπλεγμα. Ειδάλλως το μόνο που θα συμβεί θα αφορά την εμπέδωση των «κακών υπερδυνάμεων και προαιώνιων εχθρών», κρύβοντας «κάτω από το χαλάκι» τις ευθύνες του ελληνικού κράτους και του ελληνικού ιμπεριαλισμού, οξύνοντας τον ντόπιο εθνικισμό.

Η ίδια η ύπαρξη του στρατού, εμπλέκει τις κοινωνίες σε πολεμικές περιπέτειες για χάρη των αφεντικών, αργά ή γρήγορα. Η ύπαρξή του και μόνο, κάνει τον πόλεμο πιο εύκολο και κοντινό, περισσότερο ακόμα κι από όσο θα θέλανε τα αφεντικά του, κάποιες φορές. Ο στρατός και ο μιλιταρισμός γεννάνε πολέμους, εκτός των άλλων για την ίδια τους την αναπαραγωγή και τη διαιώνισή τους. Κι αν δεν βρίσκουν εχθρό έξω από τα σύνορα, θα βρουν εντός τους. Μη ξεχνάμε ότι στη Συρία, τη μεγαλύτερη ευθύνη για τις ερειπωμένες πόλεις, τους νεκρούς από βομβαρδισμούς και για τους ξεσπιτωμένους, την έχει ο εθνικός στρατός της χώρας, μεγαλύτερη και από κείνη όλων των υπολοίπων που βομβαρδίζουν σωρευτικά.

Ζούμε σε μια κοινωνία, κατά το ήμισυ πρώην και υποψήφιων φαντάρων. Αν δεν ξεριζωθεί το δηλητήριο του εθνικισμού και του μιλιταρισμού που έχει επί γενεές καθιζάνει στο κοινωνικό σώμα μέσω της υποχρεωτικής και καθολικής στράτευσης, και καθώς οι μνήμες απ’ τα πεδία των σφαγών φεύγουν μαζί με εκείνους που τα έζησαν, ο πόλεμος «των άλλων» θα παραμένει αποκρουστικός, αναλόγως τη θέση τους στα κυρίαρχα εθνικιστικά ή ιδεολογικά αφηγήματα. Για αυτόν το λόγο και τα εγχώρια αντιπολεμικά κινήματα, όποτε αυτά εκφράστηκαν με όρους μαζικότητας, αφορούσαν την αντίθεση σε κάποια στρατιωτική επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων του λεγόμενου ιμπεριαλιστικού δυτικού μπλοκ, εις βάρος είτε ενός «αδελφού λαού», είτε ενός κράτους-δορυφόρου του ρωσικού κράτους. Για αυτό και ούτε καν εκδηλώθηκαν, όταν ο μεγάλος μας μεταφυσικός εθνικός (ή και ιδεολογικός) σύμμαχος βρισκόταν στη θέση της επιτιθέμενης δύναμης που επεμβαίνει στρατιωτικά κάπου, λ.χ. στη Συρία εδώ και 5 χρόνια. Για τον ίδιο λόγο αποτελούσαν κινηματικές εξάρσεις που ενεργοποιούνταν μονάχα συγκυριακά, χωρίς να αμφισβητήσουν ποτέ ουσιαστικά το εγχώριο εκκολαπτήριο του πολέμου: τα ελληνικά στρατά.

Ένα επικαιροποιημένο, αληθινά αποτελεσματικό αντιπολεμικό κίνημα, ή θα στρέφεται ενάντια στον εγχώριο μιλιταρισμό, ή θα παραμένει μια ακίνδυνη επαναστατική γυμναστική που θα μιλάει για τα μακρινά και ανώδυνα. Κάθε σκέψη, κάθε εικόνα, κάθε λόγος που γειώνει κοινωνικά την στρατιωτική παράτα θα πρέπει να καταγγέλλεται και να αποδομείται. Υπό αυτήν την οπτική, η αντιμιλιταριστική στάση είναι η κατεξοχήν αντιπολεμική, όπως και να εκδηλώνεται αυτή. Ακόμα και μέσα στο στρατό, έστω και σε απλό διαπροσωπικό επίπεδο γκρίνιας στα παραμύθια των καραβανάδων που πρέπει να εσωτερικεύσουν οι φαντάροι, ούτως ώστε να εκλογικεύσουν τον παραλογισμό της θητείας. Προφανώς όμως, η αποφυγή της και – σαφώς περισσότερο – η δημόσια ολική άρνησή της, δίνει ένα δυνατό χαστούκι στον μιλιταρισμό.

Η αλληλεγγύη μας λοιπόν στους ολικούς αρνητές στράτευσης πηγάζει κατευθείαν από την αντίθεσή μας στον πόλεμο. Θέλουμε στη βάση αυτή, να γίνει υπόθεση ενός αντιπολεμικού κινήματος που αμφισβητεί και αποδομεί το μιλιταρισμό ως πρωταρχική και συγκολλητική ουσία όλων των πολέμων, αυτών που υπήρξαν, αυτών που εξελίσσονται και όσων ετοιμάζονται να ξεσπάσουν. Στην ίδια αυτή βάση δηλαδή που στεκόμαστε αλληλέγγυοι και με τους πρόσφυγες, οικονομικούς και μη, όχι μονάχα ως θύματα πολέμων, δικτατοριών και απολυταρχιών, αλλά και ως εκ του αποτελέσματος λιποτάκτες πολεμικών συγκρούσεων και στρατοκρατικών καθεστώτων.

Γνωρίζουμε ότι μια ιδιαίτερα κραταιή μομφή εναντίον των προσφύγων είναι το ότι «δεν έκατσαν να πολεμήσουν». Για το αντιπολεμικό αίσθημα που επιδιώκουμε να καλλιεργηθεί, αυτό θα λογαριαζόταν ως αιτία θαυμασμού, και όχι απαξίας! Δυστυχώς, η μομφή αυτή βγαίνει και από χείλη ανθρώπων που έχουν λιώσει σόλες σε αντιπολεμικά συλλαλητήρια – μία ακόμη απόδειξη ότι όσοι δικαιολογούν ιδεοληπτικά κάποιες πολεμικές συγκρούσεις, καταλήγουν να στοιχίζονται πίσω από τον υπόλοιπο «κεντροακραίο» εθνικό κορμό.

 

            Επιστρέφοντας λοιπόν εκεί από όπου ξεκινήσαμε, δίνουμε τη δική μας απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε:

 

Στη θέα των ισοπεδωμένων πόλεων, των ξεβρασμένων πτωμάτων, των καραβανιών των ξεριζωμένων στις λεωφόρους της Δύσης – υπό την απειλή μιας παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης που εγείρει τις de facto επεκτατικές ορέξεις και του ελληνικού κράτους – το αυθόρμητο αίσθημα της αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες οφείλει να γίνει το γόνιμο έδαφος για ένα αντιπολεμικό κίνημα που αγκαλιάζει και προτάσσει την αντιμιλιταριστική δράση. Αγκαλιάζει τους «λιποτάκτες» των πολεμικών μετώπων, όσους/ες διώχτηκαν με βία από δικτατορικά καθεστώτα, αλλά κι όσους με λόγο και πράξη αρνούνται τη συμμετοχή τους στους κρατικούς πολέμους στην Ελλάδα και παντού.

Θα τολμήσουμε να πούμε πως η ολική άρνηση στράτευσης ενταγμένη στην ιστορική περίοδο που διανύουμε δεν είναι απλά ένας τακτικός ελιγμός, ούτε στρατηγική επιλογή αντιπαράθεσης με το στρατό και το κράτος του. Μπορούμε πλέον να θέσουμε την ολική άρνηση στράτευσης ως κοινωνική ανάγκη, καθώς η ισχύς της σύγχρονης πολεμικής μηχανής μας απειλεί με αφανισμό και θέτει αξιακά και υπαρξιακά ερωτήματα.

 

ΚΑΤΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΟΙ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

 

Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

Χανιά, Απρίλιος 2016

css.php