Αρχείο ετικέτας αντιμιλιταρισμός

Απέναντι στον στρατιωτικό, εθνικιστικό βούρκο 15 Μάρτη στα δικαστήρια Χανίων

Δίκη αγωνιστών για παρέμβαση σε εκδήλωση του Φραγκούλη Φράγκου

 

ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ,  ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ;

Εκδικάζεται στα Χανιά η μήνυση που κατέθεσαν θαυμαστές του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου. Κατηγορούμενοι βρίσκονται αγωνίστριες-ες που συμμετείχαν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας ενάντια στη παρουσίαση του βιβλίου του «ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι» που έγινε στις 09/01/2013.

Ο Φραγκούλης Φράγκος έγινε ευρέως γνωστός για τις βλέψεις του να ηγηθεί ακροδεξιού πολιτικού μορφώματος, ως τη «σοβαρή» εναλλακτική επιλογή αντί της φασιστικής χρυσής αυγής. Υπήρξε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού [08/2009–11/2011] και υπουργός Εθνικής Αμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμμένου [17/05–21/06/2012].

Εκτός από την μετριοπάθεια που τον διακρίνει ότι «έχει σχέδιο για όλα» (;) όπως συνηθίζει να λέει, ήταν ο εμπνευστής ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων από το στρατό (π.χ Καλλίμαχος 2011), ορκισμένος εχθρός μεταναστών-προσφύγων και “αρχιτέκτονας” της τάφρου στο Έβρο καθώς και οπαδός της επιβολής στρατιωτικού νόμου σε υποτιθέμενες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Τον Δεκέμβρη του 2011 κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη 39 καταδρομέων για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25/03/2010 στην Αθήνα. Στον ένα μόνο μήνα που διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας, κάταφερε να εμπλέξει ενεργά τον ελληνικό στρατό στην επέμβαση στη Λιβύη, δαπανώντας 1 εκατομμύριο ευρώ τη μέρα(!) για όσο κράτησαν οι βομβαρδισμοί. Υπερθεμάτιζε σε κάθε ευκαιρία για αύξηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και για ακόμα μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες.

Γνωστές επίσης είναι και οι διασυνδέσεις του σε όλο το πολιτικό, μηντιακό και εκκλησιαστικό σύμπλεγμα. Συναγελάζεται με Ανθιμο και Κοντομηνά και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από Μιχαλολιάκο, Κανέλλη και Πολάκη.

Εμείς ως αντιμιλιταριστές/στριες διακρίνουμε στο πρόσωπό του Φραγκούλη Φράγκου έναν προβεβλημένο εκπρόσωπο του βαθέως κράτους όπως και έναν θεαματικό εκφραστή του εγχώριου μιλιταρισμού. Η αντίθεσή μας σε αυτόν και τους ομοίους του είναι κάτι πέρα από δεδομένη. Το ίδιο είναι και η αλληλεγγύη μας σε όσες και όσους συμβάλλουν στο ξεμπρόστιασμα του ελληνικού εθνικισμού που σκοπεύει στην υποτίμηση της ζωής μας και μας θέλει μπλεγμένους-ες σε πολεμικές περιπέτειες. Εκφράζοντας την απέχθεια μας στην εθνική ενότητα του σιναφιού που συσπειρώνεται πίσω από τον Φραγκούλη Φράγκο, επιστρέφουμε παραφρασμένο το αγωνιώδες ερώτημά του: Ποια Ελλάδα, ποιοι Έλληνες ρε;

Η συγκεκριμένη δίωξη αγωνιστριών-ων για εμάς εντάσ- σεται πλήρως στην βιομηχανία μηνύσεων που έχει στηθεί εδώ και καιρό από την Ασφάλεια Χανίων.

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις-ους 7 διωκόμενες-ους

Τετάρτη 15 Μάρτη στις 10.00 στα δικαστήρια Χανίων.

Κανάιμα-Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

kanaima.squat.gr

Ποιος Φράγκος, ποιος Φραγκούλης;

ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ,  ΠΟΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ;

Στις 18 Οκτώβρη εκδικάζεται στα Χανιά η μήνυση που κατέθεσαν θαυμαστές του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου. Κατηγορούμενοι βρίσκονται αγωνίστριες-ες που συμμετείχαν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας ενάντια στη παρουσίαση του βιβλίου του «ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι» που έγινε στις 09/01/2013.

Ο Φραγκούλης Φράγκος έγινε ευρέως γνωστός για τις βλέψεις του να ηγηθεί ακροδεξιού πολιτικού μορφώματος, ως τη «σοβαρή» εναλλακτική επιλογή αντί της φασιστικής χρυσής αυγής. Υπήρξε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού [08/2009–11/2011] και υπουργός Εθνικής Αμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμμένου [17/05–21/06/2012].

Εκτός από την μετριοπάθεια που τον διακρίνει ότι «έχει σχέδιο για όλα» (;) όπως συνηθίζει να λέει, ήταν ο εμπνευστής ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων από το στρατό (π.χ Καλλίμαχος 2011), ορκισμένος εχθρός μεταναστών-προσφύγων και “αρχιτέκτονας” της τάφρου στο Έβρο καθώς και οπαδός της επιβολής στρατιωτικού νόμου σε υποτιθέμενες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Τον Δεκέμβρη του 2011 κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη 39 καταδρομέων για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25/03/2010 στην Αθήνα. Στον ένα μόνο μήνα που διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας, κάταφερε να εμπλέξει ενεργά τον ελληνικό στρατό στην επέμβαση στη Λιβύη, δαπανώντας 1 εκατομμύριο ευρώ τη μέρα(!) για όσο κράτησαν οι βομβαρδισμοί. Υπερθεμάτιζε σε κάθε ευκαιρία για αύξηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και για ακόμα μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες.

Γνωστές επίσης είναι και οι διασυνδέσεις του σε όλο το πολιτικό, μηντιακό και εκκλησιαστικό σύμπλεγμα. Συναγελάζεται με Ανθιμο και Κοντομηνά και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από Μιχαλολιάκο, Κανέλλη και Πολάκη.

Εμείς ως αντιμιλιταριστές/στριες διακρίνουμε στο πρόσωπό του Φραγκούλη Φράγκου έναν προβεβλημένο εκπρόσωπο του βαθέως κράτους όπως και έναν θεαματικό εκφραστή του εγχώριου μιλιταρισμού. Η αντίθεσή μας σε αυτόν και τους ομοίους του είναι κάτι πέρα από δεδομένη. Το ίδιο είναι και η αλληλεγγύη μας σε όσες και όσους συμβάλλουν στο ξεμπρόστιασμα του ελληνικού εθνικισμού που σκοπεύει στην υποτίμηση της ζωής μας και μας θέλει μπλεγμένους-ες σε πολεμικές περιπέτειες. Εκφράζοντας την απέχθεια μας στην εθνική ενότητα του σιναφιού που συσπειρώνεται πίσω από τον Φραγκούλη Φράγκο, επιστρέφουμε παραφρασμένο το αγωνιώδες ερώτημά του: Ποια Ελλάδα, ποιοι Έλληνες ρε;

Η συγκεκριμένη δίωξη αγωνιστριών-ων για εμάς εντάσ- σεται πλήρως στην βιομηχανία μηνύσεων που έχει στηθεί εδώ και καιρό από την Ασφάλεια Χανίων.

 

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις-ους 7 διωκόμενες-ους

Τρίτη 18 Οκτώβρη στις 12.00 στα δικαστήρια Χανίων.

 

Κανάιμα-Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

kanaima.squat.gr

Η εισήγηση μας στις συζητήσεις σε Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο

Ολική Άρνηση Στράτευσης και Αντιπολεμικό κίνημα

 

            Πώς το αυθόρμητο αίσθημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες μπορεί να οδηγήσει σε ένα μαζικό ριζοσπαστικό αντιπολεμικό κίνημα;

 

Σε αυτήν την πρώτη δημόσια παρουσία της συλλογικότητας, στην εισήγηση της πρώτης της εκδήλωσης και στην ουσία στο πρώτο της δημόσιο κείμενο, επιλέξαμε μία ερώτηση ως τίτλο και αρχή της. Βρεθήκαμε στη θέση να απευθύνουμε αυτό το ερώτημα δημοσίως, μετά από ένα πλήθος ερωτημάτων που υποβάλαμε στους εαυτούς μας. Κάπως έτσι δηλαδή  συζητάμε ως άτομα που συσπειρώθηκαν σε συλλογικότητα, με αιτία την κοινή μας αντίθεση στον πόλεμο και με μια αφορμή: την ολική άρνηση στράτευσης κάποιων από μας.
ekdilwsh3

Η βάση όμως της πολιτικής μας συμφωνίας, η οποία εξ’ αρχής προϋπήρχε, διέπει τον λόγο μαςκαι συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της δικής μας τοποθέτησης σε αυτήν τηνσυζήτηση, είναι η κάθετη αντίθεσή μας στον μιλιταρισμό. Τον μιλιταρισμό ως εκείνη την απαραίτητη ιδεολογική και ψυχολογική συνθήκη συντήρησης, παραγωγής και διαιώνισης του στρατού, οικουμενικά και διαχρονικά, ανεξαρτήτως πολιτικού ή οικονομικού συστήματος που αυτός υπηρετεί. Ως εκ τούτου, βλέπουμε απολύτως εχθρικά την ύπαρξη του στρατού, και πρώτα από όλα, του εθνικού στρατού της χώρας που ζούμε. Θεωρούμε ότι ο στρατός είναι η κρατική μήτρα του μιλιταρισμού, χωρίς να είναι η μοναδική. Ως θεσμός παράγει και αναπαράγει ιδεολογία – συνιστώντας την ύστατη εγγύηση του επίπλαστου αισθήματος ασφάλειας – για τη διατήρηση του status quo.

Από τότε σχεδόν που η ανθρώπινη ιστορία εισήλθε στη φάση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ο μιλιταρισμός είναι το οικουμενικό και διαχρονικό εργαλείο της εκάστοτε άρχουσας τάξης – ή εκείνης που φιλοδοξεί να γίνει τέτοια – για την επικράτησή της δια της βίας, μέσω κυρίως του στρατού και των πολέμων που αυτός (απειλεί να) διεξάγει. Θεμελιώδης θέση μας είναι ότι η κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης προϋποθέτει την αποδόμηση του μιλιταρισμού. Βασική προϋπόθεση αυτού του αγώνα είναι η εναντίωση στον στρατό, το θεσμό εκείνο που θρέφει και θρέφεται από το μιλιταρισμό.

Τώρα που ο πόλεμος έχει ξαναγίνει τόσο τραγικά επίκαιρος ως θέμα συζήτησης στην ελληνική κοινωνία, ίσως επειδή -και μόνο αφότου- η τελευταία έχει έρθει αναγκαστικά σε επαφή με τα θύματά του, υπάρχει μια ευκαιρία να τεθεί σε άλλη βάση η δημόσια συζήτηση ενάντια σε αυτόν. Ο πόλεμος στην Συρία δεν είναι απλά η στρατιωτική επέμβαση κάποιας μεγάλης επεκτατικής δύναμης, στην οποία νιώθουμε αντανακλαστικά απέναντι. Είναι κάτι ίσως περισσότερο αφηρημένο εκ πρώτης όψεως, κι όμως τόσο υπαρκτό και κοντινό, όσο είναι κι ένα στρατόπεδο μέσα ή δίπλα σε κάθε πόλη της Ελλάδας.

Ο πόλεμος στην Συρία είναι προϊόν του στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος και του αδιάκοπου ανταγωνισμού μεταξύ των πολιτικό-οικονομικών ελίτ, οι οποίες το συντηρούν παγκοσμίως. Η συριακή κοινωνία βρέθηκε πάνω στην πλέον κόκκινη γραμμή αυτού του αδυσώπητου ανταγωνισμού, με ένα ανεξάντλητο απόθεμα όπλων στη διάθεση των πρόθυμων αντιπροσώπων των κύριων εμπλεκομένων στην περιοχή. Τα αποτελέσματα αυτής της ιδιότυπης συνθήκης, όπου όλοι οι μεγάλοι γεωπολιτικοί ανταγωνιστές έχουν στυλώσει τα πόδια τους πάνω σε ένα μέρος, χωρίς διάθεση υποχώρησης αλλά ούτε -ακόμη- και ολοκληρωτικής απευθείας αναμέτρησης, είναι τα εξής : αφενός η ολοκληρωτική καταστροφή μιας χώρας με μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική τραγωδία και αφετέρου η δαμόκλειος σπάθη της παγκόσμιας σύρραξης ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας, έτοιμη να πέσει ανά πάσα στιγμή.

Με δεδομένη ήδη την εμπλοκή του ελληνικού κράτους (μέσω στρατιωτικών και μη υποδομών στο έδαφός του, τις οποίες χρησιμοποιούν δυνάμεις που εμπλέκονται στον πόλεμο, με την ενεργή συμμετοχή  του στο ΝΑΤΟ – μια συμμετοχή που κάνει την εμπλοκή του αμεσότερη στην περίπτωση της γενικότερης ανάφλεξης, και εμπεδώνει ακόμα περισσότερο με τις διαβόητες περιπολίες του στο Αιγαίο), το αντιπολεμικό αίσθημα μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας οφείλει να στραφεί ενάντια στο εγχώριο στρατιωτικό σύμπλεγμα. Ειδάλλως το μόνο που θα συμβεί θα αφορά την εμπέδωση των «κακών υπερδυνάμεων και προαιώνιων εχθρών», κρύβοντας «κάτω από το χαλάκι» τις ευθύνες του ελληνικού κράτους και του ελληνικού ιμπεριαλισμού, οξύνοντας τον ντόπιο εθνικισμό.

Η ίδια η ύπαρξη του στρατού, εμπλέκει τις κοινωνίες σε πολεμικές περιπέτειες για χάρη των αφεντικών, αργά ή γρήγορα. Η ύπαρξή του και μόνο, κάνει τον πόλεμο πιο εύκολο και κοντινό, περισσότερο ακόμα κι από όσο θα θέλανε τα αφεντικά του, κάποιες φορές. Ο στρατός και ο μιλιταρισμός γεννάνε πολέμους, εκτός των άλλων για την ίδια τους την αναπαραγωγή και τη διαιώνισή τους. Κι αν δεν βρίσκουν εχθρό έξω από τα σύνορα, θα βρουν εντός τους. Μη ξεχνάμε ότι στη Συρία, τη μεγαλύτερη ευθύνη για τις ερειπωμένες πόλεις, τους νεκρούς από βομβαρδισμούς και για τους ξεσπιτωμένους, την έχει ο εθνικός στρατός της χώρας, μεγαλύτερη και από κείνη όλων των υπολοίπων που βομβαρδίζουν σωρευτικά.

Ζούμε σε μια κοινωνία, κατά το ήμισυ πρώην και υποψήφιων φαντάρων. Αν δεν ξεριζωθεί το δηλητήριο του εθνικισμού και του μιλιταρισμού που έχει επί γενεές καθιζάνει στο κοινωνικό σώμα μέσω της υποχρεωτικής και καθολικής στράτευσης, και καθώς οι μνήμες απ’ τα πεδία των σφαγών φεύγουν μαζί με εκείνους που τα έζησαν, ο πόλεμος «των άλλων» θα παραμένει αποκρουστικός, αναλόγως τη θέση τους στα κυρίαρχα εθνικιστικά ή ιδεολογικά αφηγήματα. Για αυτόν το λόγο και τα εγχώρια αντιπολεμικά κινήματα, όποτε αυτά εκφράστηκαν με όρους μαζικότητας, αφορούσαν την αντίθεση σε κάποια στρατιωτική επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων του λεγόμενου ιμπεριαλιστικού δυτικού μπλοκ, εις βάρος είτε ενός «αδελφού λαού», είτε ενός κράτους-δορυφόρου του ρωσικού κράτους. Για αυτό και ούτε καν εκδηλώθηκαν, όταν ο μεγάλος μας μεταφυσικός εθνικός (ή και ιδεολογικός) σύμμαχος βρισκόταν στη θέση της επιτιθέμενης δύναμης που επεμβαίνει στρατιωτικά κάπου, λ.χ. στη Συρία εδώ και 5 χρόνια. Για τον ίδιο λόγο αποτελούσαν κινηματικές εξάρσεις που ενεργοποιούνταν μονάχα συγκυριακά, χωρίς να αμφισβητήσουν ποτέ ουσιαστικά το εγχώριο εκκολαπτήριο του πολέμου: τα ελληνικά στρατά.

Ένα επικαιροποιημένο, αληθινά αποτελεσματικό αντιπολεμικό κίνημα, ή θα στρέφεται ενάντια στον εγχώριο μιλιταρισμό, ή θα παραμένει μια ακίνδυνη επαναστατική γυμναστική που θα μιλάει για τα μακρινά και ανώδυνα. Κάθε σκέψη, κάθε εικόνα, κάθε λόγος που γειώνει κοινωνικά την στρατιωτική παράτα θα πρέπει να καταγγέλλεται και να αποδομείται. Υπό αυτήν την οπτική, η αντιμιλιταριστική στάση είναι η κατεξοχήν αντιπολεμική, όπως και να εκδηλώνεται αυτή. Ακόμα και μέσα στο στρατό, έστω και σε απλό διαπροσωπικό επίπεδο γκρίνιας στα παραμύθια των καραβανάδων που πρέπει να εσωτερικεύσουν οι φαντάροι, ούτως ώστε να εκλογικεύσουν τον παραλογισμό της θητείας. Προφανώς όμως, η αποφυγή της και – σαφώς περισσότερο – η δημόσια ολική άρνησή της, δίνει ένα δυνατό χαστούκι στον μιλιταρισμό.

Η αλληλεγγύη μας λοιπόν στους ολικούς αρνητές στράτευσης πηγάζει κατευθείαν από την αντίθεσή μας στον πόλεμο. Θέλουμε στη βάση αυτή, να γίνει υπόθεση ενός αντιπολεμικού κινήματος που αμφισβητεί και αποδομεί το μιλιταρισμό ως πρωταρχική και συγκολλητική ουσία όλων των πολέμων, αυτών που υπήρξαν, αυτών που εξελίσσονται και όσων ετοιμάζονται να ξεσπάσουν. Στην ίδια αυτή βάση δηλαδή που στεκόμαστε αλληλέγγυοι και με τους πρόσφυγες, οικονομικούς και μη, όχι μονάχα ως θύματα πολέμων, δικτατοριών και απολυταρχιών, αλλά και ως εκ του αποτελέσματος λιποτάκτες πολεμικών συγκρούσεων και στρατοκρατικών καθεστώτων.

Γνωρίζουμε ότι μια ιδιαίτερα κραταιή μομφή εναντίον των προσφύγων είναι το ότι «δεν έκατσαν να πολεμήσουν». Για το αντιπολεμικό αίσθημα που επιδιώκουμε να καλλιεργηθεί, αυτό θα λογαριαζόταν ως αιτία θαυμασμού, και όχι απαξίας! Δυστυχώς, η μομφή αυτή βγαίνει και από χείλη ανθρώπων που έχουν λιώσει σόλες σε αντιπολεμικά συλλαλητήρια – μία ακόμη απόδειξη ότι όσοι δικαιολογούν ιδεοληπτικά κάποιες πολεμικές συγκρούσεις, καταλήγουν να στοιχίζονται πίσω από τον υπόλοιπο «κεντροακραίο» εθνικό κορμό.

 

            Επιστρέφοντας λοιπόν εκεί από όπου ξεκινήσαμε, δίνουμε τη δική μας απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε:

 

Στη θέα των ισοπεδωμένων πόλεων, των ξεβρασμένων πτωμάτων, των καραβανιών των ξεριζωμένων στις λεωφόρους της Δύσης – υπό την απειλή μιας παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης που εγείρει τις de facto επεκτατικές ορέξεις και του ελληνικού κράτους – το αυθόρμητο αίσθημα της αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες οφείλει να γίνει το γόνιμο έδαφος για ένα αντιπολεμικό κίνημα που αγκαλιάζει και προτάσσει την αντιμιλιταριστική δράση. Αγκαλιάζει τους «λιποτάκτες» των πολεμικών μετώπων, όσους/ες διώχτηκαν με βία από δικτατορικά καθεστώτα, αλλά κι όσους με λόγο και πράξη αρνούνται τη συμμετοχή τους στους κρατικούς πολέμους στην Ελλάδα και παντού.

Θα τολμήσουμε να πούμε πως η ολική άρνηση στράτευσης ενταγμένη στην ιστορική περίοδο που διανύουμε δεν είναι απλά ένας τακτικός ελιγμός, ούτε στρατηγική επιλογή αντιπαράθεσης με το στρατό και το κράτος του. Μπορούμε πλέον να θέσουμε την ολική άρνηση στράτευσης ως κοινωνική ανάγκη, καθώς η ισχύς της σύγχρονης πολεμικής μηχανής μας απειλεί με αφανισμό και θέτει αξιακά και υπαρξιακά ερωτήματα.

 

ΚΑΤΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΟΙ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

 

Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

Χανιά, Απρίλιος 2016

Δήλωση Ολικής Άρνησης Στράτευσης / Α. Λάλος, Β. Μηλογιαννάκης, Γ. Τσίτσιας-Γεωργαντάς

 ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ (ΧΑΝΙΑ) 17-11-2015

Εγώ λατρεύω την ειρήνη τον πόλεμο δεν τον μπορώ θα βάλω σπίτι μου ένα κράνος να κάνει τσίσα το μωρό Θα ζωγραφίσω κι ένα δράκο με φισικλέτια και σπαθιά και θα τον βάλω στο σαλόνι για να τρομάζουν τα παιδιά Εγώ θα μάθω τα παιδιά μου μονάχος μου σκοποβολή θα βάλω στόχο την καρδιά μου που αυτή τ’ αγάπησε πολύ Και θα τους πω αν άνδρες είστε κι αφού στον πόλεμο θα πάτε εμένανε πυροβολήστε τι με κοιτάτε, τι με κοιτάτε Δεν έχω σπίτι μου μαχαίρι και ούτε πρόκειται να μπει κόβουμε πάντα με το χέρι και με τα δόντια το ψωμί Και αγοράζουμε τουφέκια και παλιομάχαιρα που λες να τα φυτεύουμε στον κήπο στήριγμα στις τριανταφυλλιές
Σ. Τσώτου

Α: Σκέφτηκα για τίτλο της δήλωσής μας ότι αρνούμαστε να καταταγούμε, να βάζαμε κάτι σαν…
«Αγαπάμε τη ζωή κι όχι το θάνατο»
Β: Καλό! Αλλά να σου πω… Εγώ θα το ’λεγα κάπως έτσι…
«Δημόσια δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης ή ανοιχτό γράμμα στη στρατολογία και το υπουργείο πολέμου»
Γ: Χμ… πιο σαφές για το τι πάμε να κάνουμε.
Α: Πάμε λοιπόν… O ελληνικός στρατός βρίσκεται – αυτό που λες – υπό τις διαταγές ενός υπουργείου πολέμου, αλλά και της ηγεσίας του στρατού φυσικά. Δεν ασχολείται διόλου με το να εξασφαλίζει την «ειρήνη», ούτε βέβαια πρόκειται για έναν αμυντικό στρατό όπως θα ήθελαν να πιστεύουμε. Και πως θα μπορούσε διαφορετικά; Αρκεί κανείς να κοιτάξει που βρίσκονταν τα σύνορά του ελληνικού κράτους όταν ιδρύεται το 1830 και που το 1947 με τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, για να αντιληφθεί πως η Ελλάδα είναι από τα πλέον επεκτατικά σύγχρονα κράτη.
Δες πως η επανάσταση του 1821, η οποία ξεκίνησε εκτός των άλλων με αγροτικές εξεγέρσεις ενάντια στη δυσβάσταχτη φορολογία των κοτζαμπάσηδων και άλλα κοινωνικά αιτήματα των καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων, απέκτησε μια αφήγηση εθνική που λειτουργεί ως μανδύας των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης και του κράτους της. Τα όνειρα των αστών για επέκταση της επικράτειάς τους, οδήγησαν στα γνωστά πεδία των σφαγών, με χιλιάδες νεκρούς και πρόσφυγες (Βαλκανικοί πόλεμοι, Ά παγκόσμιος πόλεμος, Μικρασιατική εκστρατεία).
Γ: Μην πας τόσο πίσω. Οι μνήμες από τα γεγονότα της Κύπρου το ’74 είναι νωπές. Ο ελληνικός στρατός, υπό την καθοδήγηση του χουντικού Ιωαννίδη, εισέβαλε στο νησί και ανέτρεψε πραξικοπηματικά την κυβέρνηση Μακάριου, στην προσπάθειά του να προσαρτήσει και την Κύπρο στο ελληνικό κράτος. Η πολεμική σύρραξη που ακολούθησε με την απάντηση του τουρκικού στρατού, είχε σαν αποτέλεσμα 4000 περίπου νεκρούς και 200.000 πρόσφυγες.
Β: Τι παραλογισμός ε! Δυο χώρες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ να αλληλοσφάζονται.
Α: Σιγά! Στήνουν πρόσκαιρες συμμαχίες ενάντια σε κοινούς εχθρούς, χωρίς να σημαίνει πως έγιναν και «φιλαράκια». Αλλά μιας και αναφέρθηκες στο ΝΑΤΟ, αξίζει να σημειώσουμε πως η αφεντιά «του αμυντικού ελληνικού στρατού» έφτασε να πολεμάει μέχρι την Κορέα το 1950! Έχει συμμετάσχει επίσης με έμψυχο δυναμικό και παραχωρώντας στρατιωτικές βάσεις στους νατοϊκούς του συμμάχους, σε όλους τους σύγχρονους πολέμους για την επέκταση της «δημοκρατίας» και την πάταξη της «τρομοκρατίας» (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη). Η αναβάθμιση δε της στρατιωτικής συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ και η υπό διαπραγμάτευση συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου, είναι ενδεικτικά των διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στην Ανατολική Μεσόγειο, προοιωνίζοντας τους πολέμους που έπονται.
Β: Το ερώτημα πάντως παραμένει ένα. Ποιοι σφαγιάζονται τελικά σε όλους αυτούς τους πολέμους και ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται; Σκοτώνονται οι πολιτικές μαριονέτες ή μήπως οι στρατοκράτες που ψάχνουν μανιωδώς το επόμενο casus belli; Οι επιχειρηματίες που επενδύουν στην καταστροφή και την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων περιοχών ή οι οπλοβιομήχανοι;
Γ : Για τους τελευταίους δε, αξίζει ιδιαίτερη μνεία, καθώς η βιομηχανία τους ανθεί όταν διεξάγεται ένας πόλεμος ή υπάρχει απειλή πολέμου (δηλαδή συνεχώς). Ανεξάρτητα από την έκβαση των μαχών, πάντα κερδίζουν. Οι καλύτεροι πελάτες αυτής της βιομηχανίας είναι οι στρατοί, που αγοράζουν είτε stock εμπόρευμα (βλέπε κάτι υποβρύχια που γέρνουν), είτε νέες υπερσύγχρονες τεχνολογίες. Οι μίζες των εξοπλισμών της πολεμικής μηχανής, αποτελούν επίσης ένα διόλου ευκαταφρόνητο εισοδηματάκι για την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.
Α: H αλήθεια είναι μία… Αυτοί που καλούνται να γίνουν «κιμάς» για την πατρίδα αντιμετωπίζοντας τον εξωτερικό εχθρό, είναι οι ίδιοι που εξολοθρεύονται ως εσωτερικός εχθρός όταν σηκώνουν κεφάλι για καλύτερες συνθήκες ζωής. Είναι τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, οι προλετάριοι ή όπως θες πες τους.
Γ: Τα παραδείγματα κι εδώ είναι πολλά. Η κατάπνιξη της απεργίας των μεταλλεργατών του Λαυρίου το 1896 από τον ελληνικό στρατό με τη συμβολή του γαλλικού ναυτικού. Επίσης, η εξέγερση των αγροτών κολίγων για την αναδιανομή της γης στο Κιλελέρ της Λάρισας το 1910, οι απεργιακοί αγώνες των μεταλλεργατών της Σερίφου το 1916, των λιμενεργατών και μυλεργατών στην Καλαμάτα το 1934 και των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη το 1936, αντιμετωπίστηκαν από τη χωροφυλακή και τον ελληνικό στρατό, με δολοφονίες, συλλήψεις, βασανισμούς.
Β: Και βέβαια «η κορυφαία στιγμή της νεότερης ιστορίας μας». Η χούντα των ακατονόμαστων συνταγματαρχών 1967-1974. Ένα θρίλερ με κωμικούς πρωταγωνιστές και τραγικό φινάλε. Μια γεύση για το τι συμβαίνει όταν ο στρατός αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Ο μιλιταρισμός σε όλο του το μεγαλείο, μια ολόκληρη κοινωνία-στρατόπεδο. Καταπίεση, πειθαρχία και ρουφιανιά. Κι όταν βέβαια η μεγαλειώδης εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 στην Αθήνα τάραξε τα νερά, ο στρατός και η χωροφυλακή την κατέπνιξε στο αίμα με δεκάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες.
Γ: Μάλιστα…Εν τέλει όποια μορφή κι αν παίρνει το πολίτευμα, (κοινοβουλευτισμός, δικτατορία κλπ.), ο στρατός αποτελεί πάντα την ύστατη εγγύηση του κράτους.
Α: Πέρα από τα παραπάνω. Πως θα μπορούσαμε άραγε να υπάρξουμε εντός κάποιου στρατοπέδου, όπου η διαδικασία της κριτικής και της σκέψης πάει διακοπές; Όπου η τυφλή υπακοή θεωρείται αρετή, η διαφορετικότητα είναι είδος προς εξαφάνιση και το αντριλίκι εκφράζεται με καψώνια προς τους πιο αδύναμους;
Β: Ας πούμε πως πηγαίναμε (ω μη γένοιτο). Θα τη βγάζαμε στην αναφορά κάθε πρωί αρνούμενοι να υπακούσουμε την τάδε ή τη δείνα εντολή και στο τέλος τέλος θα μαζεύαμε τόσες φυλακές, που για να τις εξαργυρώσουμε θα έπρεπε να θητεύσουν για μας και τα εγγόνια μας. Και η απορία μου είναι η εξής. Αφού είμαστε σαφέστατα ενάντια στο στρατό και δεν θέλουμε να καταταγούμε, τι ακριβώς μας θέλουν εκεί μέσα; Μας εκβιάζουν με στρατοδικεία και επαναλαμβανόμενα χρηματικά πρόστιμα των 6.000 ευρώ, με απώτερο στόχο, τι;
Γ: Έχουν τους λόγους τους. Αφ’ ενός γιατί πάγιος ρόλος του μηχανισμού του στρατού, είναι η ψυχοσυναισθηματική ισοπέδωση του ανθρώπινου, δηλαδή η υποταγή στην ιεραρχία και η κατασκευή του προτύπου ενός δυναμικού άντρα-πολεμιστή χωρίς ευαισθησίες, που οφείλει να θυσιαστεί όποτε του ζητηθεί από την πατρίδα. Αφ’ ετέρου, αν η θητεία δεν ήταν υποχρεωτική, δεν θα πήγαινε κανείς (πέρα από κάτι πυροβολημένους φασίστες).
Α: Επίσης «σημαντικό» έργο που επιτελεί ο στρατός είναι η ενίσχυση της εθνικής συνείδησης. Μιας οργανωμένης απάτης των «εχόντων και κατεχόντων», να ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με τις ανάγκες μας. Λένε για παράδειγμα πως τα πετρέλαια που βρίσκονται στο Αιγαίο είναι εθνικό μας συμφέρον να τα πάρει η Ελλάδα. Και γιατί θα έπρεπε να μας κόφτει αν τα πάρει η Ελλάδα, η Τουρκία ή ο Καναδάς; Λες και το χρήμα θα μπει στην τσέπη μας. Πόσο μάλλον να πολεμήσουμε γι’ αυτά. Βλέπουμε και στην Αραβία που έχει πολλά πετρέλαια, πόσοι τα χαίρονται και πόσοι πεθαίνουν της πείνας.
Γ: Βέβαια! εθνικό συμφέρον και εθνική ενότητα. Όπου τ’ ακούς, μακριά… Μας πήξανε στη μπαρούφα… «Εμείς οι Έλληνες είμαστε και ήμασταν οι πιο άξιοι και έχουμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας. Υπήρξαμε το λίκνο του πολιτισμού και γι’ αυτό ανέκαθεν μας ζήλευαν οι εχθροί, αλλά και οι φίλοι… Όταν νικάμε είμαστε ήρωες, όταν χάνουμε έχουν συνωμοτήσει εναντίον μας όλες οι μεγάλες δυνάμεις κι ο διάολος μαζί».
Β: Ηρέμησε! Θα σου ανέβει η πίεση… Ας το μαζεύουμε σιγά σιγά. Πρώτα όμως, μιας κι έχουμε και την τιμή να αρνούμαστε τη στρατιωτική μας θητεία εν μέσω διακυβέρνησης της πρώτης φοράς «αριστερά», οφείλουμε να πούμε πως ο ρόλος του στρατού, όχι μόνο δεν αλλάζει, αντιθέτως αναβαθμίζεται.
Α: Η δαπάνη των 500 εκ. δολαρίων για στρατιωτικούς εξοπλισμούς τους πρώτους μήνες της εκλογής της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ, αποδεικνύει πως η εθνική άμυνα δεν επιδέχεται περικοπές, σε αντίθεση με τα νοσοκομεία ή τους μισθούς των μικρομεσαίων στρωμάτων. Οι παρελάσεις, ένας θεσμός που προάγει την ομοιομορφία και την υποταγή, όχι μονάχα δεν καταργείται, όπως υποστήριζε η ροζ γραμμή ως αντιπολίτευση, αλλά αναβαθμίζεται σε λαϊκό γλέντι συνοδεία από νταούλια. Ο ακροδεξιός υπουργός πολέμου θεσπίζει την εθελοντική θητεία των γυναικών (για λόγους ισότητας πιθανότατα!) και προτείνει σε γιατρούς και δασκάλους φαντάρους
να κάνουν τη θητεία τους σε κάποιο σχολείο ή νοσοκομείο δουλεύοντας τζάμπα και χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα.
Γ: Ο Αλ. Τσίπρι παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Σαμαρά συνεχίζει τις συναντήσεις με τον δικτάτορα της Αιγύπτου Al Sisi για την πολυπόθητη στρατιωτική συμμαχία στην ανατολική Μεσόγειο. Κομμάτια να γίνουν κι οι ιδεολογικές διαφωνίες του σφαγέα της Αιγύπτου με τον «πολύ αριστερό» έλληνα πρωθυπουργό.
Α: Θα ήταν αδύνατο για οποιαδήποτε κυβέρνηση αναλάμβανε το τιμόνι του κράτους σε αυτή την ιστορική συγκυρία, να πράξει διαφορετικά σε αυτό που ονομάζεται «πάγια εθνικά ζητήματα». Ο αριστερός φερετζές διαχείρισης της κρίσης, σπρώχτηκε και από τους στρατοκράτες εφόσον έλαβαν τις εγγυήσεις τους. Η συνάντηση επικύρωσης έγινε στο πεντάγωνο τρεις μήνες πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015 με τον μελλοντικό τότε (όπως όλα έδειχναν) πρωθυπουργό της χώρας, τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ Κωσταράκο και τον επίτιμο αρχηγό του ΓΕΣ Φραγκούλη. Στο πέρας αυτής της συνάντησης, ο Τσίπρας είπε το περίφημο «Το κράτος έχει συνέχεια». Δηλαδή… τα βρήκανε τα παιδιά.
Γ: Αλίμονο! Όχι μονάχα το κράτος, αλλά και οι εθνικισμοί, οι θρησκευτικοί φανατισμοί και ο πόλεμος που τους συνοδεύει έχουν συνέχεια, όσο αδρανούμε. Οι δυτικές εξουσίες χτίζουν από καιρό ένα προφίλ ισλαμιστών τρομοκρατών για να δικαιολογήσουν την στρατιωτική διαχείριση προσφύγων – μεταναστών και παράλληλα τον «αναγκαίο» πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.
Β: Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά ακόμα… Για τον χαμένο χρόνο της θητείας, την αυτοδιάθεση του σώματός μας, τις αυτοκτονίες μέσα στο στρατό ή για το πως η ίδια η κοινωνία στρατικοποιείται και αυτοκτονεί. Και άλλα που δεν χωρούν σε μια κόλα χαρτί…
Α-Β-Γ: Εν κατακλείδι…
Αγαπητοί μας εχθροί,
Επειδή δεν χωράει ο νους μας:
Να παραστεκουλίζουμε με τα όπλα στραμμένα σε πρόσφυγες και μετανάστες που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα κατατρεγμένοι από τη φτώχεια και τους πολέμους.
Να κάνουμε τα χατίρια κάθε καραβανά ακούγοντας τις αγριοφωνάρες του.
Να θέσουμε σε εφεδρεία τις ζωές μας, όποτε ανοίγουν οι αιμοβόρες ορέξεις των εξουσιαστών.
Θα απέχουμε συνειδητά από το στρατόπεδο της εθνικοφροσύνης, του θανάτου και των διαχωρισμών,
Θα παραμείνουμε δίπλα σε όσους κι όσες αγαπάμε. Δίπλα στους ανθρώπους που μοιράζονται τον αγώνα για μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, στις γειτονιές, στους δρόμους, στη δουλειά, στις παρέες, στην οικογένεια,
Θα παραμείνουμε ακούραστοι, μέχρι να θάψουμε «το τσεκούρι του πολέμου» που ξεθάβει η εξουσία για τα συμφέροντά της,
Και δεν θα βάλουμε «κώλο κάτω» μέχρι…
…να γκρεμίσουμε και το τελευταίο μαντρί, που εσείς ονομάζετε σύνορα…
…τα στρατόπεδα να γίνουν πάρκα αναψυχής και τα εργοστάσια της οπλοβιομηχανίας εσωτερικές πίστες αναρρίχησης…
…να ξυπνήσουμε ένα πρωινό και οι ένοπλες δυνάμεις να αποτελούν αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας…
…οι τωρινές μας κοινότητες αμφισβήτησης του κόσμου της ατομικής ιδιοκτησίας, των κρατών και των συνόρων, γίνουν οι μήτρες που θα γεννήσουν τον αυριανό κόσμο της ισότητας, της αλληλοβοήθειας, του σεβασμού και της ελευθερίας.
Κι αυτό είναι υπόσχεση και ανακούφιση…
Μην μας υπολογίζετε για οπλίτες…
Θα παραμείνουμε πολίτες

Συμμετείχαν με αλφαβητική σειρά οι:
ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΛΑΛΟΣ
ΒΙΚΕΝΤΙΟΣ ΜΗΛΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΤΣΙΑΣ-ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣ
 Pdf